Σαράντα οκτώ χρονών. Πρώην δημοσιογράφος. Υπουργός Παιδείας από το 2010 έως το 2014 και από το 2015 υπουργός Παιδείας. Αλλά κυρίως παλιός φίλος του πρωθυπουργού Κάμερον και σήμερα αντίπαλός του στη μάχη του δημοψηφίσματος. Καθώς απομένει λιγότερο από μία εβδομάδα έως τις κάλπες, το Politico εστιάζει στον Μάικλ Γκόουβ, το λιγότερο γνωστό πρόσωπο της εκστρατείας του Leave. «Ο εγκέφαλος πίσω από το Brexit» τιτλοφορείται το μακροσκελές άρθρο που υπογράφουν ο Τομ Μακτάγκ και ο Αλεξ Σπενς.

Οι δυο συντάκτες πιάνουν το νήμα από τη σχέση του Γκόουβ με τον Κάμερον – «εάν δεν ήταν ο Κάμερον, ο Γκόουβ δεν θα είχε φτάσει εδώ όπου είναι τώρα». Η σχέση όμως δεν ήταν μόνο πολιτική: «Ο Γκόουβ είναι ο νονός του Ιβαν, του μικρότερου γιου του Κάμερον. Οι γυναίκες τους είναι πολύ φίλες και τα παιδιά τους παίζουν μαζί». Και ήταν ακριβώς ο Κάμερον που πριν από δεκατέσσερα χρόνια έπεισε τον Γκόουβ να εγκαταλείψει τη δημοσιογραφία για να ριχτεί στη μάχη της πολιτικής. Κι αν είναι αλήθεια ότι εκπλήσσουν οι υψηλοί του τόνοι στην καμπάνια (πριν από μερικές ημέρες έδειξε τις Βρυξέλλες ως υπεύθυνες για τη διάδοση της τρομοκρατίας και του φασισμού σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες), είναι επίσης αλήθεια ότι ευρωσκεπτικιστής ήταν πάντοτε.

Η ιδεολογία του υποτίθεται ότι διαμορφώθηκε τη δεκαετία του 1970 όταν η επιχείρηση επεξεργασίας ψαριών που είχε ο πατέρας του έκλεισε εξαιτίας των κανονισμών που επέβαλε η ΕΕ στις ιχθυοκαλλιέργειες (ο ίδιος ο πατέρας πάντως είπε χθες στον Guardian ότι οι λόγοι του λουκέτου ήταν άλλοι).  Οταν τον περασμένο Φεβρουάριο ο Γκόουβ ανακοίνωσε την απόφασή του, ο Ρούπερτ Μέρντοκ, μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης που είναι ανοικτά υπέρ του Brexit, έγραψε στο Twitter ότι «οι φίλοι του ήξεραν πάντα ότι οι αρχές του θα υπερίσχυαν των προσωπικών του σχέσεων». Αρχές που σήμερα μπορεί να θέσουν τέλος στην πολιτική καριέρα του Ντέιβιντ Κάμερον.