Η Cecilia Paredes είναι μια περουβιανή καλλιτέχνης δύσκολο να βρεθεί. Πρέπει να κοιτάξετε προσεκτικά τις εικόνες των τοίχων με σχέδια με λουλούδια για να την βρείτε στη στροφή ενός αγκώνα ή μιας κλειδαριάς μαλλιών. Η προσέγγισή της είναι απλή: η μερική ανασυγκρότηση της ταυτότητας σύμφωνα με το περιβάλλον που σχεδίασε. 

Πρόκειται για το ζήτημα της προσαρμογής του σώματος, της εμφάνισής του και πέρα ​​από όλα αυτά που συμβολίζει στη διακόσμηση, όχι στην εικόνα ενός χαμαιλέοντα, αλλά μάλλον σε μια βούληση να μοιάζει στη διακόσμηση, να κάνει αληθινά ένα σώμα μαζί του, ως ένας τρόπος να ξανασυνδέεται συνεχώς σε συνεχώς μεταβαλλόμενους κόσμους. Αυτά τα εσωτερικά τοπία είναι πτήσεις πουλιών, σύννεφα νεκρών φύλλων, εναέρια κλαδιά και πάντα οι καμπύλες του σώματος του καλλιτέχνη βρίσκουν τη θέση τους.