Ο fran silvestre arquitectos οραματίζεται το «σπίτι του ήλιου» ως έναν εορτασμό του σαρωτικού ορίζοντα της μαρμπέλας, της Ισπανίας . Με θέα το νησί και τη Μεσόγειο θάλασσα, το σπίτι στέκεται ως άποψη, θυμίζοντας τη λειτουργική ατμόσφαιρα ενός αστρονομικού παρατηρητηρίου. η σχεδιαστική ομάδα εκφράζει επίσημη επιρροή από τα χειρονομικά γλυπτά του andreu alfaro, των οποίων οι γραμμικές συνθέσεις υποδηλώνουν μια δυναμική, ακτινική κίνηση.

η σχεδιαστική ομάδα του fran silvestre arquitectos παρουσιάζει το «σπίτι του ήλιου» ως μια χωρική σύνθεση, με αναφορά στις έννοιες και τις γεωμετρίες των ισπανών γλύπτων του 20ού αιώνα. υπενθυμίζοντας το έργο του καλλιτέχνη eduardo chillida, δηλαδή τη μνημειακή του εγκατάσταση «έπαινος του ορίζοντα», ο fran silvestre αντανακλά τη σαρωτική γεωμετρία που αγκαλιάζει και πλαισιώνει το φυσικό τοπίο ως κεντρικό κενό χώρο. ο αρχιτέκτονας σχολιάζει αυτήν την εννοιολογική επιρροή: « αυτή η ιδέα της ανοιχτής κεντρικότητας, ως αναπαράσταση κάτι ανυπολόγιστου, έχει γοητεύσει την ανθρωπότητα για πάντα και η αρχιτεκτονική αντηχεί αυτήν τη γοητεία αμέτρητες φορές ».

η ομάδα του fran silvestre arquitectos αγκαλιάζει το κεκλιμένο τοπίο με το «σπίτι του ήλιου» να ανοίγει στον ουρανό και στον ορίζοντα. ο χώρος προστατεύεται αμέσως από το βλέμμα των άλλων και τους ισχυρούς ανέμους της περιοχής. τα δωμάτια του ανώτερου επιπέδου ανοίγουν προς τα έξω έτσι ώστε να ελέγχουν τη θέα προς συγκεκριμένα στοιχεία του νησιού. ο αρχιτέκτονας σχολιάζει: « ίσως με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να ζούμε σε καθημερινή βάση σε αυτόν τον χώρο που πάντα μας γοήτευε, ένα μέρος όπου αυτό που είναι εμφανές στη φύση είναι δύσκολο ή αδύνατο να επιτευχθεί ».