Ο alex chinneck έχει σπασμένες προσόψεις, λιωμένα σπίτια, κουβέρτες με κόμπους και τοίχους με φερμουάρ. δημιούργησε εκπληκτικές αρχιτεκτονικές ψευδαισθήσεις σε δημόσιους χώρους που έχουν προκαλέσει εκτεταμένο θαύμα και δέος, και έχει δημιουργήσει γλυπτικές εκπλήξεις ακριβώς έξω από την πόρτα των ανθρώπων. Η συλλογή προσβάσιμων εμπειριών του Βρετανού καλλιτέχνη εκτείνεται σε διάφορες χώρες και περιβάλλοντα, υπογραμμισμένη από την ευαισθησία στο υπάρχον τοπίο, τη χαρά για το εφήμερο και τα θεμέλια της οικειότητας. «Οι τέχνες προσφέρουν το πιο υπέροχο όχημα για να ξεφύγουν στιγμιαία από την πραγματικότητα και υποθέτω ότι η δουλειά μου προσπαθεί να δώσει στους ανθρώπους τα κλειδιά», λέει ο chinneck στο designboom για να κάνει το συνηθισμένο στιγμιαίο εξαιρετικό.«Νομίζω ότι η δημόσια τέχνη πρέπει να αντηχεί με το κοινό, και αν δεν το κάνει τότε δεν κάνει τη δουλειά της. δεν υπάρχει χώρος για ελιτισμό στο δημόσιο χώρο και προσπαθώ να προσδώσω στο έργο μου μια παιχνιδιάρικη ζεστασιά που την προσδίδει σε οποιονδήποτε θεατή ανεξάρτητα από δημογραφικά στοιχεία. "

υπάρχει μια ισχυρή αίσθηση μυστηρίου πίσω από ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του alex chinneck - ένα σοβαρό θαύμα που κάνει τους θεατές να ρωτήσουν πώς ; και να ξεκλειδώσουν νέες αφηγήσεις και εμπειρίες στο περιβάλλον γύρω τους. Ένα από τα πρώτα έργα του chinneck είδε την πρόσοψη ενός εγκαταλελειμμένου τετραώροφου σπιτιού στην παραθαλάσσια πόλη margate να πέφτει στο έδαφος. αργότερα, στη μέση του Λονδίνου, ένα σπίτι μεγάλης κλίμακας από κεριά τούβλα μαλάκωσε αργά στους δρόμους της πόλης. «το κόλπο είναι να αποκρύψουμε αυτήν τη διαδικασία και η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση όλων είναι αυτή της αβίαστης προσπάθειας» , μοιράζεται.«Τέλος, ως σύγχρονος καλλιτέχνης θέλω να προσπαθήσω να δημιουργήσω έργο με μοναδική φωνή και αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Πάντα έβλεπα την απόλυτη φιλοδοξία και τον κίνδυνο ως δύο μηχανισμούς για να διακρίνω τη δουλειά μου από τους άλλους.

alex chinneck (AC): Πάντα ένιωθα σαν τουρίστας στον κόσμο της τέχνης και σίγουρα δεν θα αποκαλούσατε την ανατροφή μου μποέμ. Νομίζω ότι αυτό μου επέτρεψε να χαράξω τη δική μου δημιουργική πορεία, αλλά ίσως έχει επιβραδύνει την εξέλιξη της καριέρας μου - πάντα δούλευα εκατό ώρες εβδομάδων αλλά ποτέ δεν έδωσα ούτε δευτερόλεπτο στη δικτύωση.

για πολύ καιρό παρανόησα τον κόσμο της τέχνης ως όλα τα φίδια και χωρίς σκάλες, γι 'αυτό επέλεξα να λειτουργήσω έξω από αυτόν. Αυτό πιθανώς εξηγεί γιατί η πρακτική μου εξελίχθηκε αρχικά έξω από τους τοίχους της γκαλερί και από πού προήλθε η προσπάθειά μου να δημιουργήσω προσβάσιμες εμπειρίες.

DB: Βρίσκεστε πάντα τον εαυτό σας να βλέπει άγνωστες και εξαιρετικές δυνατότητες σε διαφορετικά κοινά αντικείμενα και αρχιτεκτονική; πότε ξεκίνησε αυτό το ενδιαφέρον για την ψευδαίσθηση;

AC: Προσπαθώ να κάνω τον καθημερινό κόσμο να αισθάνεται στιγμιαίος. με την ύφανση της φαντασίας στα υλικά, τα αντικείμενα και τις δομές του κόσμου που μας περιβάλλει όλους, το έργο χτίζει προσβάσιμες εμπειρίες στα θεμέλια της οικειότητας.

Οι ψευδαισθήσεις και η μαγεία είναι μια θετική απόρριψη του περιορισμού και νομίζω ότι υπάρχει κάτι σε αυτό. Θέλω η δουλειά μου να αποσπάσει τους ανθρώπους από τα προβλήματά τους και να μην τους υπενθυμίσει. Δεν με νοιάζει τι συμβαίνει στον κόσμο, απλά πιστεύω ότι η δημιουργία ευχαρίστησης μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο στην πρόληψη του πόνου. οι τέχνες προσφέρουν το πιο θαυμάσιο όχημα για να ξεφύγουν στιγμιαία από την πραγματικότητα και υποθέτω ότι η δουλειά μου προσπαθεί να δώσει στους ανθρώπους τα κλειδιά.

DB: πόσο σημαντικό είναι για εσάς να δημιουργήσετε έργα που είναι προσβάσιμα στο ευρύ κοινό και που μπορεί να προσεγγίσει άτομα εκτός των τυπικών ορίων της γκαλερί;

AC: για μένα, η προσβασιμότητα ήταν πάντα φιλοσοφία και όχι στρατηγική.

Νομίζω ότι η δημόσια τέχνη πρέπει να αντηχεί με το κοινό, και αν δεν είναι τότε δεν κάνει τη δουλειά της. δεν υπάρχει χώρος για ελιτισμό στο δημόσιο χώρο και προσπαθώ να προσδώσω στο έργο μου μια παιχνιδιάρικη ζεστασιά που την προσδίδει σε οποιονδήποτε θεατή ανεξάρτητα από δημογραφικά στοιχεία. η δουλειά μου ξεχωρίζει εν γνώσει της μια λεπτή γραμμή μεταξύ της γλυπτικής και της κόλπο και με αυτόν τον τρόπο έχει θυσιάσει κριτική κριτική, αλλά φαίνεται ότι κέρδισε την αγάπη ενός ευρύτερου κοινού. Προφανώς ζητώ εκτίμηση και από τα δύο μέρη. είναι εύκολο να παραβλέψεις τα κομπλιμέντα όταν υπάρχει κριτική στο δωμάτιο.

AC (συνέχεια): ο δημόσιος τομέας δεν προσφέρει την άνεση και την ασφάλεια που διατηρούν οι τοίχοι της γκαλερί και υπάρχουν φορές που το λαχταρά. Δεν θα προσποιηθώ ότι μια μέρα στην άλλη εγκατάσταση με μια ομάδα μεθυσμένων μπλουκ τραγουδώντας «το σκατά του γλυπτού» είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία της δουλειάς, αλλά ίσως έχουν ένα σημείο.

το συρόμενο σπίτι μας εισήχθη σε μια κατοικημένη περιοχή όπου δεν θα περίμενε κανείς να το βρει. για πολλούς λόγους προειδοποιήθηκα επανειλημμένα να μην το βάλω εκεί, αλλά σίγουρα αυτός είναι κάθε λόγος να το βάλω εκεί; ήταν, και παραμένει, μια λαμπρά εθνικά διαφορετική κοινότητα, γι 'αυτό γράψαμε προσκλήσεις σε διάφορες γλώσσες και τις παραδώσαμε στους γύρω δρόμους. κλείσαμε το δρόμο στο οποίο βρισκόταν το έργο τέχνης και κάναμε πάρτι στο δρόμο την ημέρα που το τελειώσαμε. ηταν εξαισιο; τα παιδιά της περιοχής, ο δήμαρχος, ακόμη και ο σκύλος μου ήταν εκεί. ποιος χρειάζεται σαμπάνια και καναπεδάκια όταν έχετε δωρεάν βόλτες στο cherrypicker;

DB: μεγάλο μέρος της δουλειάς σας στον δημόσιο χώρο υπάρχει προσωρινά, ακόμη και λιώνει στο έδαφος - μπορείτε να μιλήσετε για την ιδέα της αδιαφάνειας και τι σας προσελκύει σε χώρους και μέρη που ανταποκρίνονται στο περιβάλλον τους με εφήμερο τρόπο;

AC: Εργάζομαι όλο και περισσότερο σε μόνιμα γλυπτά και μου αρέσει να πιστεύω ότι τα έχουμε καλά. Χρειάζεται χρόνος για να βελτιώσω αυτήν την πλευρά της πρακτικής μου επειδή η μονιμότητα μπορεί εύκολα να αναγκάσει τον δημιουργικό συμβιβασμό. Πρέπει να σχεδιάσετε τα έργα τέχνης με γνώμονα τη μονιμότητα και είναι δύσκολο να επιτύχετε ένα δυναμικό, σύγχρονο αποτέλεσμα που ταυτόχρονα κινείται στα δομικά, νομικά και υλικοτεχνικά εμπόδια που δημιουργεί. τότε υπάρχει υλικό και εννοιολογική ανθεκτικότητα, και φυσικά αντικείμενο. Πιστεύω όλο και περισσότερο ότι κάθε δημόσια τέχνη θα πρέπει να επανεκτιμάται κάθε δέκα χρόνια για να εξετάσει εάν συνεχίζει να έχει θετική συμβολή. τίποτα δεν διαρκεί για πάντα και ίσως τίποτα δεν πρέπει.

η χαρά του εφήμερου είναι η δημιουργική ελευθερία που επιτρέπει. είναι γλυπτικά απελευθερωτικό και σας επιτρέπει να μεταφέρετε περισσότερες ιδέες σε περισσότερα μέρη. Μερικές φορές συνυφασμένη με την αφήγηση, όπως το λιωμένο σπίτι μου που χτίστηκε από 7.500 κεριά, αλλά κυρίως απολαμβάνω τη δημόσια σκηνή και την άδεια για τη θεατρικότητα που παρουσιάζει η εφημερία.

ανεξάρτητα από το αν η δουλειά μου είναι εκεί για δέκα ημέρες ή δέκα χρόνια, είναι πάντα ανταποκρινόμενη στα συμφραζόμενα, σχεδιασμένη με την οπτική γλώσσα, την παλέτα υλικού, την κληρονομιά και τους μελλοντικούς στόχους της τοποθεσίας. Αυτή η φιλοσοφία προσδίδει στο έργο μια αίσθηση ότι ανήκει στον τόπο στον οποίο στέκεται, αυξάνοντας την αξιοπιστία και την περιφερειακή εξατομίκευση του γλυπτού. κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι κρίσιμο και είναι η διαφορά μεταξύ ενός γλυπτού που είναι τοποθετημένο ή χονδροειδές. υπάρχει πολύ εμπορικό όφελος στο «αντιγραφή και επικόλληση», αλλά περιορισμένος δημιουργικός ζήλος.

DB: τα γλυπτά σας είναι απίστευτα παιχνιδιάρικα και συχνά προκαλούν ένα θαυμάσιο φυσικό θέαμα, αλλά υπάρχει αναμφίβολα μια περίπλοκη διαδικασία πίσω από την επίτευξη του τελικού αποτελέσματος - ποιο έργο ήταν το πιο τεχνικά δύσκολο να εκτελεστεί; ποιες ήταν οι προκλήσεις;

AC: Έχω αφιερώσει όλο τον χρόνο, την ενέργεια, το πάθος και τα κέρδη μου για να κάνω τις ιδέες μου να υπάρχουν φυσικά. είναι αληθινά και όχι αποδόσεις. έχουμε ένα τεράστιο αρχείο ψηφιακών απεικονίσεων επί του παρόντος μη πραγματοποιημένων εννοιών, αλλά επιλέγω να μην τις μοιραστώ. Αυτό δεν είναι για να απορρίψω την ψηφιακή εργασία, αλλά μου αρέσουν τα υλικά, μου αρέσει ο πραγματικός κόσμος, μου αρέσουν οι άνθρωποι και τα μέρη. σίγουρα, υπάρχει ακόμα ένα μέρος για αυτά τα πράγματα; Το εικονικό είναι απίστευτο, αλλά και η πραγματικότητα. είναι απογοητευτικό κατά καιρούς και αισθάνομαι δυσαρέσκεια την καμένη μου επιθυμία να δημιουργήσω το φυσικό πράγμα, ειδικά όταν ένα NFT απολαμβάνει μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από ό, τι το σύνολο της δημιουργικής μου παραγωγής μέχρι σήμερα. αλλά τα χρήματα δεν είναι το κίνητρό μου. Φυσικά, με ένα αγρόκτημα, μια οικογένεια και μια ομάδα για να φροντίσω, τυχόν κέρδη με βοηθούν να κοιμηθώ το βράδυ, αλλά είναι το πάθος που με ξυπνά το πρωί.

Τα αποκαλώ έργα επειδή είναι σημαντικές δεσμεύσεις που μπορεί να διαρκέσουν μήνες αλλά συνήθως χρόνια για την παραγωγή τους. Λέω «εμείς» γιατί συνεργάζομαι με πολλούς λαμπρούς επαγγελματίες για να κάνω τις ιδέες να υπάρχουν.

AC (συνέχεια): Παίρνουμε μεγάλες, προκλητικές και κατά καιρούς ξεπερασμένες διαδρομές για να φτάσουμε σε απλές οπτικές στιγμές. το τέχνασμα είναι να αποκρύψουμε αυτήν τη διαδικασία και η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση όλων είναι αυτή της αβίαστης προσπάθειας. Τείνω να μην μιλάω για το πώς γίνεται η δουλειά γιατί πιστεύω ότι οι ερωτήσεις είναι συχνά πιο ενδιαφέρουσες από τις απαντήσεις. Ωστόσο, πολλά από τα τρέχοντα έργα μας χρησιμοποιούν το STEM (επιστήμη, τεχνολογία, μηχανική και μαθηματικά) και αγκαλιάζω την ευκαιρία που προσφέρουν για να δείξουν στους μαθητές μια διασκεδαστική και ελκυστική εφαρμογή αυτών των θεμάτων.

διαφορετικά έργα έχουν παρουσιάσει διαφορετικές προκλήσεις, αλλά η διευκόλυνση είναι το πιο δύσκολο μέρος όλων - ο χρόνος και τα χρήματα είναι οι εχθροί της φιλοδοξίας και πρέπει να αναγκάσω να δημιουργήσω τα γλυπτά μου. πρέπει να σπρώξετε και να πιέσετε και να σπρώξετε, απλά για να το τραβήξετε.

AC (συνέχεια): Το πρώτο μου έργο σε αρχιτεκτονική κλίμακα ήταν «λέγοντας την αλήθεια μέσω ψευδών δοντιών» όπου δημιούργησα 312 πανομοιότυπα παράθυρα. Αυτό αφορούσε κυρίως την αντοχή και δούλευα μόνος μου για να εγκαταστήσω 1.248 κομμάτια γυαλιού σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο γεμάτο χώμα (είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για τη συγκομιδή κάνναβης), αλεπούδες, αρουραίους και αμίαντο. κάθε νέα ιδέα και τοποθεσία παρουσιάζει διαφορετικές προκλήσεις και η παράλογη αποφασιστικότητά μου να τις ξεπεράσω επανειλημμένα (μερικές φορές δεν μπορούμε) είναι μια επαγγελματική δύναμη αλλά προσωπική επιβάρυνση.

Τέλος, ως σύγχρονος καλλιτέχνης θέλω να προσπαθήσω να δημιουργήσω έργο με μοναδική φωνή και αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Πάντα έβλεπα την απόλυτη φιλοδοξία και τον κίνδυνο ως δύο μηχανισμούς για να διακρίνω τη δουλειά μου από άλλους.

DB: τι γοητεύετε αυτήν τη στιγμή και πώς τροφοδοτεί την καλλιτεχνική σας πρακτική;

AC: david lynch. Αν κάποιος που το διαβάζει τον γνωρίζει, παρακαλώ ευχαριστήστε τον για μένα

DB: μπορείτε να μας πείτε για τυχόν επερχόμενα έργα για τα οποία είστε ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι;

AC: Έχω δεσμευτεί για τη διεύρυνση της δημιουργικής μου παραγωγής και την επέκταση της πρακτικής μου σε νέους κλάδους. Μόλις έφτιαξα ένα στούντιο ζωγραφικής, έτσι αυτό είναι ένα συναρπαστικό ερέθισμα. εργαζόμαστε σε πολλά μικρότερα εσωτερικά έργα, μια σειρά από χάλκινα και ασημένια γλυπτά και μια υγιή συλλογή διεθνών εξωτερικών έργων. Ελπίζω όλοι να φτάσουν στη γραμμή τερματισμού, γιατί είναι θλιβερό όταν δεν το κάνουν.

Δεν μου αρέσει ποτέ να μιλάω για τα έργα πριν τα ολοκληρώσω. Απλώς πιστεύω ότι οι άνθρωποι τείνουν να μιλούν πολύ καλύτερο παιχνίδι από ό, τι παίζουν, γι 'αυτό προσπαθώ να βεβαιωθώ ότι είναι το αντίστροφο. Δεν είμαι ο καλύτερος στην αυτοπροώθηση, αλλά θέλω τα γλυπτά μου να λαμβάνουν το προσκήνιο ενώ μένω στα παρασκήνια. Αυτό δεν είναι ιδανικό όταν νομίζω ότι ένα από τα κύρια κινήματα των εικαστικών τεχνών επί του παρόντος, αναμφισβήτητα βασισμένο στα θεμέλια των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, είναι το «κίνημα διαφημιστικής εκστρατείας» όπου δεν είναι για το πόσο καλός είσαι στην τέχνη αλλά πόσο καλός λέτε στους ανθρώπους ότι είστε καλοί στην τέχνη. στη χώρα του ανασφαλούς ο εαυτός υποστηρικτής είναι βασιλιάς.

DB: ποια όρια προσπαθείτε να σπάσετε τον εαυτό σας ή για ποιο στόχο εργάζεστε προς το παρόν;

AC: Πραγματικά έριξα την πρακτική μου στο βάθος όταν ξεκίνησα αυτά τα έργα πριν από δέκα χρόνια, αλλά αυτός είναι επίσης ο καλύτερος τρόπος για να μάθω να κολυμπάω. πρέπει να είστε προσεκτικοί με την εμπειρία, γιατί μπορεί να γίνει κλουβί στη φαντασία - εντοπίζετε τα προβλήματα πριν ο σπόρος μιας καλής ιδέας έχει χρόνο να αναπτυχθεί. Καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να σιγήσω τις συσσωρευμένες γνώσεις μου και να συνεχίσω να ονειρεύομαι νέα έργα, αλλά βασίζομαι στην εμπειρία μου για να τα κάνω πραγματικότητα.

AC (συνέχεια): Είμαι πάντα βιαστικός αλλά πιστεύω ότι η ανυπομονησία είναι μια ισχυρή ρίζα της προόδου (όπως είναι η αισιοδοξία και, δυστυχώς, η απληστία). η επαγγελματική μου εστίαση ήταν πάντα κοντόφθαλμη και είναι πάντα να «βγάζω» το επόμενο γλυπτό. είναι δύσκολο να προγραμματίσω τη μέρα μου, πόσο μάλλον μια καριέρα. Απλώς συνεχίζω να δημιουργώ γλυπτά και να περπατάω το σκυλί μου και ελπίζω ότι θα παρουσιαστεί μια πορεία σταδιοδρομίας.

Εάν υπάρχει μακροπρόθεσμος στόχος, θα ήταν να συγκεντρώσει ένα ευρύ, μοναδικό και ιδανικά απαράμιλλο παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο δημόσιων έργων τέχνης που προσεγγίζουν και αναβαθμίζουν όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Η τέχνη κάνει τη ζωή κάτι περισσότερο από την επιβίωση, κάτι που είναι υπέροχο, αλλά φυσικά υποφέρει όταν η ιατρική και οικονομική επιβίωση γίνεται συγκεντρωμένη εστίαση. οι τελευταίοι 18 μήνες ήταν σκληροί στις τέχνες και ενώ ζούμε σε έναν ολοένα και περισσότερο ψηφιακό κόσμο, ελπίζω ότι παραμένει μια όρεξη για απτές πραγματικές εμπειρίες που ξεπερνούν οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει μια οθόνη. αν αυτό συμβαίνει και είμαστε ακόμη προσκεκλημένοι, τότε θα είμαι εκεί κάνοντας γλυπτά.