Σε πολύ μικρή απόσταση από το ακρωτήρι της Πέρδικας στην Αίγινα, υπάρχει ένα καταπράσινο πανέμορφο νησάκι που ακούει στο όνομα Μονή, όντας ιδιοκτησία της Ιεράς Μονής Χρυσολεόντισσας της Αίγινας. Η ιδιαιτερότητα του είναι ότι οι κάτοικοί του δεν είναι άλλοι πέρα από μερικά άγρια ζώα.

Για τριάντα ολόκληρα χρόνια, από το 1960 έως και το 1990, η Μονή ανήκε στην Ελληνική Περιηγητική Λέσχη, στα μέλη της οποίας και οφείλει τον σημαντικό αριθμό άγριων ζώων που αποτελούν πλέον το οικοσύστημα του νησιού, ενώ από το 1962 έχει ανακηρυχθεί σε Πάρκο φυσικής εκτροφής θηραμάτων.  Εκεί ζουν ελεύθερα στο δάσος ελάφια ροδίτικου είδους, σκίουροι αλλά και πολλά παγώνια τα οποία είναι αρκετά εξοικειωμένα με τους ανθρώπους. Επίσης στα βραχώδη σημεία του νησιού σκαρφαλώνουν ανενόχλητα αγριοκάτσικα τύπου κρι – κρι, τα οποία ξεδιψούν πολλές φορές με το θαλασσινό νερό. Κατά το παρελθόν υπήρχαν και άλλα είδη όπως λαγοί και αλογάκια πόνυ, τα οποία όμως δυστυχώς δεν επιβίωσαν.

Και ενώ η νοτιοανατολική πλευρά του νησιού είναι άγονη και γεμάτη απόκρημνα βράχια, η βορειοδυτική του πλευρά είναι γεμάτη βλάστηση, η οποία μάλιστα φτάνει τόσο χαμηλά που αγγίζει την επιφάνεια της θάλασσας. Στο σημείο αυτό κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργεί οργανωμένη αμμουδερή παραλία με ξαπλώστρες και beach bar για ποτό, μουσική αλλά και χορταστικούς μεζέδες για όλα τα γούστα.

Όσο για την μετάβαση σου εκεί, σε περίπτωση που δεν ανήκεις σε αυτή την ομάδα, γίνεται μονάχα με καΐκια, τόσο από το λιμάνι της Αίγινας όσο και από την Πέρδικα, τα οποία, με πολύ μικρό κόστος, αναχωρούν ανά τακτά χρονικά διαστήματα από τις 10 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα.

Όσο όμως το νησί αποτελεί προστατευόμενο οικοσύστημα, η διανυκτέρευση εκεί θα γίνεται μονάχα από τους «μόνιμους» κατοίκους του, αφήνοντας στον άνθρωπο την χαρά της ηρεμίας και της εξερεύνησης του μονάχα τις στιγμές  που ο ήλιος βρίσκεται ψηλά στο ουράνιο στερέωμα.