Την εποχή της «ισχυρής Ελλάδας», γνωστός Βρετανός ακαδημαϊκός έλεγε με απαξιωτικό ύφος το εξής: Έλληνες είναι οι Τούρκοι που νομίζουν ότι είναι Ιταλοί! Το -κάπως κρύο- αστείο μας θύμισε ένα πρόσφατο σχόλιο του «υγιούς» Στέφανου Κασιμάτη που σέρνει τα εξ αμάξης στον «καταθλιπτικό» Αριστείδη Μπαλτά.

Ο Κασιμάτης νομίζει ότι είναι ένας σύγχρονος Ροΐδης και δεν υποψιάζεται ότι όσοι ξέρουν πέντε αράδες γράμματα τον θεωρούν παρδαλή διασταύρωση Κουρή - Πρετεντέρη. Με αυτές τις ιδέες μεγαλείου στο μυαλό, ο αρθρογράφος ξιφουλκεί κάθε τόσο με διάφορα «τέρατα»: έξαλλους, άσχετους, ψυχοπαθητικούς, παραμορφωμένους και άπλυτους με αξύριστες μασχάλες και τριχωτά πόδια. Όλοι αυτοί οι φελλινικοί χαρακτήρες επιστρατεύονται στο γλωσσικό του παιχνίδι για να αναπληρώσουν την απουσία νοήματος και την ερμηνευτική πτωχεία που χαρακτηρίζουν τα κείμενά του. Αλλά εκεί την πατάει, γιατί το πολιτικό σχόλιο και το χρονογράφημα είναι μια δύσκολη δουλειά, που απαιτεί «χειρουργική» εκφραστική ακρίβεια και πραγματική παιδεία.

Μια πρώτη εξήγηση είναι η άγνοια. Ο φιλοπαίγμων δημοσιογράφος μπορεί να μην γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στη δυσφορία, τη δυσθυμία και την καταθλιπτική διαταραχή. Επηρεασμένος από τις μεσημβρινές εκπομπές, ίσως μάλιστα να θεωρεί ότι καταθλιπτικός είναι εκείνος που εμείς οι υπόλοιποι ονομάζουμε «σοβαρός άνθρωπος». Αλλά, πάλι, κανένας από αυτούς τους φαινοτύπους δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα ενός αρειμάνιου κομμουνιστή που διαρκώς αναστατώνει το πανελλήνιο με τις δηλώσεις του. Άρα, κάτι άλλο έχει στο μυαλό του ο ποιητής.

Τι ειρωνεία! Παρά τις κραυγές, η φωνή του Αριστείδη Μπαλτά ακούγεται στεντόρεια καθώς μας καλεί με τα λόγια του Σεφέρη: Ζωή είναι ό,τι έδωσες, λέει στο πιο πρόσφατο μήνυμά του. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με όσα εκστομίζει ο Κασιμάτης. Αυτά διαλύονται στο σάλιο τους σαν μαλακό παξιμάδι διά τους μη έχοντας οδόντας, όπως θα έλεγε ο Ροΐδης.

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε το 2016 στην Αυγη