Οι πολεμικές συγκρούσεις σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Ασία δημιουργούν φόβους για μια ευρύτερη αναμέτρηση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, προειδοποιούν αναλυτές.

Το ενδεχόμενο ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, που για πολλά χρόνια αποτελούσε κυρίως αντικείμενο ιστορικών αναλύσεων και στρατιωτικών σεναρίων, επανέρχεται στη διεθνή συζήτηση, καθώς εντείνονται οι φόβοι ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα για τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα.

Σε ανάλυσή του στους Financial Times, ο επικεφαλής σχολιαστής διεθνών υποθέσεων της εφημερίδας, Γκίντεον Ράχμαν, εξετάζει τις ομοιότητες της σημερινής διεθνούς κατάστασης με τις περιόδους που προηγήθηκαν των δύο Παγκοσμίων Πολέμων.

Με τίτλο «Οδηγούμαστε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε προς έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;», η ανάλυση επικεντρώνεται σε τρεις περιοχές: την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ασία. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ο κίνδυνος οι υφιστάμενες συγκρούσεις να οδηγήσουν σε άμεση αντιπαράθεση μεγάλων δυνάμεων.

Ουκρανία: Ο κίνδυνος σύγκρουσης Ρωσίας και ΝΑΤΟ

του Ταρίκ Αλί

«Βάλατε τη φαντασία στην εξουσία…» – Ζαν-Πολ Σαρτρ

Σε αντίθεση με όσα είπε ο Μαρξ, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αντηχεί. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία. Για άλλη μια φορά, η γαλλική νεολαία δείχνει τον δρόμο. Δεν μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς το θάρρος και το πνεύμα συντροφικότητας που εκδηλώνονται στη χώρα.

Οι μαθητές έχουν δεχτεί βίαιες επιθέσεις από την αστυνομία του Μακρόν, αντιστέκονται όταν χρειάζεται και συνεχίζουν να διαδηλώνουν, απαιτώντας αλλαγές στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, που σήμερα βρίσκεται σε καταστροφική κατάσταση.

Το 1968, το κίνημα ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο, στις 22 Μαρτίου, στη Ναντέρ. Η αστυνομική βία έβγαλε ακόμη περισσότερο κόσμο στους δρόμους και, στις 10 Μαΐου, κατά τη διάσημη «νύχτα των οδοφραγμάτων» στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, οι δυνάμεις καταστολής CRS/SS απωθήθηκαν. Το κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα του βιετναμέζικου λαού ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε ήδη ριζοσπαστικοποιήσει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, ενώ η σύνδεσή του με τα οικονομικά αιτήματα των φοιτητών έγινε πολύ γρήγορα.

Εκείνη την εποχή, οι φοιτητές στο Βερολίνο και στη Ρώμη διαδήλωναν επίσης για το Βιετνάμ. Στο Λονδίνο είχε σημειωθεί μια βίαιη σύγκρουση στην πλατεία Γκρόσβενορ, όπου 30.000 διαδηλωτές εμποδίστηκαν από έφιππους αστυνομικούς να φτάσουν στην αμερικανική πρεσβεία. Στη διαδήλωση συμμετείχαν επίσης οργανωμένα τμήματα της γερμανικής SDS (Σοσιαλιστική Γερμανική Φοιτητική Ένωση), τα μέλη της οποίας κρατούσαν ξύλινα κοντάρια, καθώς και της γαλλικής JCR (Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία), με επικεφαλής τον Αλέν Κριβίν.

Το κλίμα ήταν μαχητικό. Μια ομάδα από εμάς ετοίμαζε ένα έντυπο μεγάλου σχήματος, με σκοπό την έκδοση μιας σοσιαλιστικής εφημερίδας της Αριστεράς, της The Black Dwarf («Ο μαύρος νάνος»). Τον Μάιο του ’68, δέκα εκατομμύρια εργαζόμενοι στη Γαλλία ξεσηκώθηκαν, συμμετέχοντας σε μια γενική απεργία, τη μεγαλύτερη στην ιστορία του καπιταλισμού.

Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους έγινε -και παραμένει- εμβληματικό.

Το βασικό αίτημα των εργατών και των φοιτητών ήταν ο σοσιαλισμός και η επανάσταση. Επρόκειτο για μια ευθεία αμφισβήτηση της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Και σήμερα;

Το πνεύμα δεν είναι πολύ διαφορετικό. Η Παλαιστίνη έχει πάρει τη θέση του Βιετνάμ ως το ζήτημα που συσπειρώνει τις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις και έχει ριζοσπαστικοποιήσει μια νέα γενιά.

Η Ισπανία και η Αλβανία ακολουθούν κατά πόδας τη Γαλλία. Οι πλατείες και οι δρόμοι γεμίζουν με φωνές διαμαρτυρίας, ενώ η παλαιστινιακή μαντίλα και η παλαιστινιακή σημαία κάνουν αισθητή την παρουσία τους και στις τρεις χώρες.

Όμως ο κόσμος έχει αλλάξει προς το χειρότερο. Τα μεγάλα εργατικά κόμματα στην Ιταλία και τη Γαλλία έχουν διαλυθεί και εξαφανιστεί. Οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς έχουν σπαταλήσει όση καλή διάθεση είχε απομείνει απέναντί τους στην ευρύτερη κοινωνία. Η Ανυπότακτη Γαλλία (La France Insoumise, LFI) παραμένει το μοναδικό πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει τη μαθητική και φοιτητική εξέγερση. Ο ηγέτης της, Ζαν-Λικ Μελανσόν, που συγκεντρώνει τεράστια πλήθη νέων σε ολόκληρη τη Γαλλία, δέχεται αδιάκοπα συκοφαντικές επιθέσεις από τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης.

Ο πανούργος Μακρόν, θορυβημένος από την υποστήριξη που συγκεντρώνει το μετριοπαθές σοσιαλιστικό και αντινεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της LFI, έχει φτάσει πολύ κοντά στο να στηρίξει την ηγέτιδα της ακροδεξιάς, Μαρίν Λεπέν. Η ίδια έχει καταδικάσει τους μαθητές και τους φοιτητές και παρουσιάζεται ως η φωνή του «νόμου και της τάξης».

Είναι σαν να επιστρέφουμε στην εποχή του Βισύ.

Οι εκλογές της επόμενης χρονιάς, όπως φαίνεται αυτή τη στιγμή, θα αποτελέσουν μια αναμέτρηση ανάμεσα στον Μελανσόν και τη Λεπέν. Προς ποια κατεύθυνση θα στραφεί το ακραίο Κέντρο του Μακρόν και των συνεργατών του; Η εκλογική τους βάση θα διχαστεί, αλλά η ηγεσία τους θα ελπίζει σε μια νίκη της Λεπέν.

Ο καπιταλισμός στην Ευρώπη έχει αρνηθεί να ικανοποιήσει ακόμη και τα περιορισμένα μεταρρυθμιστικά αιτήματα των λαϊκών μαζών. Οι πολιτικοί του ίσως πεθάνουν μετανιώνοντας γι’ αυτό το λάθος.

Πηγή: infowar

Πηγή: BDS Greece

Ποιος ελέγχει την ελληνική αμυντική βιομηχανία; Ποιος χρηματοδοτείται από τον Έλληνα και τον Ευρωπαίο φορολογούμενο; Και ποιος επωφελείται από την παραγωγή πολεμικού υλικού στην Ελλάδα;

To BDS Greece έχει ξεκινήσει έρευνα για τη διείσδυση του ισραηλινού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος στο ελληνικό αμυντικό οικοσύστημα. Στόχος είναι η αποκάλυψη του δικτύου εξαγορών, επενδύσεων, συμβάσεων και συμπαραγωγών, που συνδέει ολοένα στενότερα την ελληνική οικονομία και τις Ένοπλες Δυνάμεις με το Ισραήλ και την αιματοβαμμένη πολεμική του βιομηχανία.

Η διείσδυση αυτή δεν περιορίζεται στις αγορές ισραηλινών οπλικών συστημάτων. Επεκτείνεται στην εξαγορά ελληνικών βιομηχανιών, στον έλεγχο κρίσιμης τεχνογνωσίας, στην παραγωγή στρατιωτικού υλικού επί ελληνικού εδάφους και στην πρόσβαση σε ευρωπαϊκά κονδύλια. Δημιουργεί μακροχρόνιες οικονομικές και πολιτικές εξαρτήσεις και μετατρέπει την Ελλάδα σε παραγωγικό κρίκο ενός στρατιωτικοβιομηχανικού μηχανισμού που τροφοδοτεί τον ισραηλινό στρατό, που διαπράττει γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού στη Γάζα.

Μια ελληνική αμυντική βιομηχανία περνά στον έλεγχο του ισραηλινού κράτους: H περίπτωση της INTRACOM DEFENSE (IDE)

Η IDE αναπτύχθηκε από το 1992 στον όμιλο Intracom και εξελίχθηκε σε σημαντικό κατασκευαστή στρατιωτικών ηλεκτρονικών συστημάτων με συμβάσεις στο ΝΑΤΟ και συνεργασίες με πολεμικούς κολοσσούς, όπως η αμερικανική Raytheon.

Τον Μάιο του 2023 εξαγοράστηκε από την Israel Aerospace Industries (IAI), μία από τις μεγαλύτερες ισραηλινές πολεμικές βιομηχανίες, που ανήκει εξ ολοκλήρου στο κράτος του Ισραήλ. Η IAI απέκτησε τον πλήρη έλεγχο των δικαιωμάτων ψήφου της IDE και το ισραηλινό γενοκτονικό κράτος απέκτησε έτσι μια σημαντική ελληνική πολεμική βιομηχανία.

Ο προηγούμενος CEO της IAI, Boaz Levy δήλωνε: «Η εξαγορά της INTRACOM DEFENSE αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς τη διεύρυνση των επιχειρηματικών μας δραστηριοτήτων στην Ελλάδα ειδικότερα, και στην Ευρώπη εν γένει. Εν όψει της αύξησης των προϋπολογισμών για την άμυνα στην ήπειρο και ανταποκρινόμενοι στην αυξανόμενη ζήτηση για συστήματα αεράμυνας – στα οποία η αεροδιαστημική βιομηχανία μας κατέχει ηγετικό ρόλο και αποτελεί παγκόσμιο όνομα, με μοναδικές και πρωτοποριακές λύσεις…».

Από την Ελλάδα, τεχνολογία για ισραηλινά οπλικά συστήματα

Τον Μάρτιο του 2024, η IDE υπέγραψε σύμβαση με την IAI για την ανάπτυξη προηγμένου υβριδικού συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας και κλιματισμού (HECCS), για την ισραηλινή πλατφόρμα αεράμυνας BARAK MX. Η ανάπτυξή του ανατέθηκε στο ερευνητικό κέντρο της IDE στην Αθήνα. Το BARAK MX περιλαμβάνεται στο ισραηλινό σύστημα της αποκαλούμενης «Ασπίδας του Αχιλλέα», που πρόσφατα αγόρασε αδιαφανώς η κυβέρνηση της ΝΔ με αρχικό προϋπολογιζόμενο κόστος 3,1 δις.

Τον Σεπτέμβριο του 2024, στις εγκαταστάσεις της IDE στο Κορωπί, παρουσιάστηκε σε εκπροσώπους των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων η διασύνδεση ισραηλινών συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου IAI/ELTA με τα συστήματα επικοινωνιών της IDE. Η εταιρεία παράγει επίσης προηγμένα υβριδικά ενεργειακά συστήματα στρατιωτικής χρήσης, που μειώνουν την κατανάλωση καυσίμων, τον θόρυβο και το θερμικό ίχνος, ενισχύοντας τις επιχειρησιακές δυνατότητες στρατιωτικών μονάδων.

Ένας κρίκος της νατοϊκής πολεμικής μηχανής

Η IDE προμηθεύει από το 1999 την αμερικανική Raytheon με κρίσιμα υποσυστήματα των PATRIOT, ανακοινώνοντας τον Φεβρουάριο του 2026 συμβάσεις άνω των 108 εκατ. δολαρίων. Συμμετέχει επίσης στα προγράμματα πυραύλων ESSM και IRIS-T και σε συστήματα για τα γερμανικά άρματα Leopard.

Η IDE είναι μέρος των πολεμικών εξοπλισμών, που είναι απαραίτητοι για τους ευρύτερους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της νεοαποικιοκρατικής Δύσης.

Η Ευρώπη χρηματοδοτεί την ισραηλινή πολεμική μηχανή

Σύμφωνα με την έρευνα των Reporters United και Investigate Europe, η IDE εξακολουθεί να συμμετέχει σε προγράμματα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (EDF), παρά την εξαγορά της από την IAI. Απλά ζητήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να παράσχει τις απαιτούμενες εγγυήσεις ότι ευαίσθητες πληροφορίες δεν θα μεταφέρονται στην ισραηλινή μητρική εταιρεία, εγγυήσεις που η κυβέρνηση της ΝΔ έδωσε εύκολα.

Χαρακτηριστικό είναι το πρόγραμμα στρατιωτικών drones ACTUS, προϋπολογισμού 59,5 εκατ. ευρώ, με συντονίστρια την IDE και προβλεπόμενη ευρωπαϊκή χρηματοδότηση περίπου 14 εκατ. ευρώ προς αυτήν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επικαλείται το διεθνές δίκαιο, ενώ χρηματοδοτεί εταιρεία ελεγχόμενη από την κρατική πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μιλούν για «στρατηγική αυτονομία», ενώ ενισχύουν ένα πλέγμα στρατιωτικής εξάρτησης, ανταγωνισμών και νεοαποικιακής επιβολής. Οι ίδιες κυβερνήσεις που κηρύσσουν τη λιτότητα στις κοινωνικές δαπάνες διοχετεύουν δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς, ενώ ανέχονται και διευκολύνουν τη συνεχιζόμενη γενοκτονία και εθνοκάθαρση του γηγενούς Παλαιστινιακού λαού από την εποικιστική αποικιοκρατία του Ισραήλ.

H περίπτωση της IDE αποτελεί άλλη μια επιβεβαίωση της στρατηγικής εξάρτησης της Ελλάδας από το Ισραήλ

Η εξαγορά της ΕΛΒΟ από ισραηλινά συμφέροντα, η παρουσία της Elbit Systems στο στρατιωτικό εκπαιδευτικό κέντρο της Καλαμάτας, τα πυραυλικά συστήματα PULS και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποκαλύπτουν τη μεθοδική επέκταση του ισραηλινού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος στην Ελλάδα.

Πρόκειται για συμφωνίες δισεκατομμυρίων, που ενισχύουν τις ισραηλινές πολεμικές βιομηχανίες την ώρα που η δημόσια υγεία, η παιδεία και οι κοινωνικές υποδομές στη χώρα ασφυκτιούν.

Γενικότερα, οι συνεχείς αγορές ισραηλινών εξοπλισμών, οι εξαγορές ελληνικών βιομηχανιών και οι στρατιωτικοτεχνολογικές συνεργασίες δημιουργούν ένα ολοένα πυκνότερο πλέγμα εξάρτησης και ισραηλινού ελέγχου πάνω στο ελληνικό αμυντικό οικοσύστημα. Η εξάρτηση από την ισραηλινή τεχνογνωσία, συντήρηση και επιχειρησιακή υποστήριξη περιορίζει σταδιακά την εθνική κυριαρχία, υπονομεύοντας την αυτονομία όχι μόνο της αμυντικής αλλά και της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Το BDS Greece απαιτεί πλήρη δημοσιοποίηση και έλεγχο των σχετικών εξαγορών και συμβάσεων, τερματισμό της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας–Ισραήλ, διακοπή παραγωγής και μεταφοράς στρατιωτικού υλικού που υποστηρίζει την ισραηλινή πολεμική μηχανή και αποκλεισμό των ισραηλινών πολεμικών βιομηχανιών από την ευρωπαϊκή δημόσια χρηματοδότηση.

Η έρευνα του BDS Greece θα συνεχιστεί, αποκαλύπτοντας τις εταιρείες και τις διασυνδέσεις που συγκροτούν αυτό το πλέγμα εξάρτησης. Κατά διαστήματα θα αναρτώνται επιμέρους συνόψεις. Όλη η έρευνα θα δημοσιοποιηθεί εν ευθέτω χρόνω.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να χρηματοδοτεί και να ενισχύει τη ισραηλινή βιομηχανία, που εξοπλίζει τους δράστες της εθνοκάθαρσης της ιστορικής Παλαιστίνης και της μεγαλύτερης γενοκτονίας του 21ου αιώνα!

Καμία ελληνική βιομηχανία στην υπηρεσία της ισραηλινής πολεμικής μηχανής!

ΟΧΙ στην συνενοχή!

Εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ — ΤΩΡΑ!

Πηγή: infowar

«Θα το επιβεβαιώσω αυτό. Πράγματι τσακωθήκανε την Τρίτη το βράδυ», είπε τρολάροντας ο συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά, Νίκος Τσιούτσιας.

Στις σχέσεις του Αντώνη Σαμαρά με τον Κώστα Καραμανλή και στα δημοσιεύματα περί «απόστασής τους» αναφέρθηκε ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρώην πρωθυπουργού, Νίκος Τσιούτσιας.

Ερωτηθείς στο Kontra για το «αν είναι μακριά και αγαπημένοι», απάντησε με γλαφυρό τρόπο: «Θα το επιβεβαιώσω αυτό. Πράγματι τσακωθήκανε την Τρίτη το βράδυ διότι βλέποντας τους αγώνες μπάσκετ, ο κ. Καραμανλής, ο οποίος είναι φανατικός οπαδός του Παναθηναϊκού, επέμενε ότι ο ΠΑΟ του Ομπράντοβιτς είναι πολύ καλύτερος, σε αντίθεση με τον κ. Σαμαρά, ο οποίος ως οπαδός του Ολυμπιακού, επέμενε ότι ο Ολυμπιακός του Μπαρτσώκα είναι η ομάδα με το καλύτερο επιθετικό ταλέντο. Κατόπιν αυτού επιβεβαιώνω ότι υπήρχε έντονη διαφωνία, την οποία άκουσε μια… τελεία, τη μετέφερε σε ευθεία, η ευθεία την είπε σε ένα τρίγωνο, το τρίγωνο σε ένα τετράγωνο, το τετράγωνο σε έναν κύκλο και ο κύκλος έγινε δημοσίευμα».

Αναφερόμενος στο επικείμενο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού, ο κ. Τσιούτσιας τόνισε ότι «ο κ. Σαμαράς έχει λάβει τις αποφάσεις του», παραπέμποντας στις προηγούμενες δημόσιες τοποθετήσεις του. Όταν η δημοσιογράφος επιχείρησε να συνδέσει τη συγκεκριμένη αναφορά με την ανακοίνωση νέου πολιτικού σχηματισμού, ο Νίκος Τσιούτσιας απέφυγε να δώσει συγκεκριμένη απάντηση. «Αυτό το λέτε πολύ γλυκά εσείς. Για να σας πω εγώ το ναι», σχολίασε, διευκρινίζοντας ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα γνωστοποιήσει ο ίδιος τις αποφάσεις του όταν κρίνει πως είναι η κατάλληλη στιγμή.