Στη Βραζιλία, ο νυν αριστερός πρόεδρος, Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα - γνωστός απλά ως Λούλα - κέρδισε αποφασιστικά έναν δραματικό επαναληπτικό γύρο των εκλογών εναντίον του αντιπάλου του από τη δεξιά - και φαβορί των ΗΠΑ - Φλάβιο Μπολσονάρο. Καθώς ο de facto υποστηρικτής του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, έχει αφήσει να εννοηθεί ότι δεν θα παρέμβει ανοιχτά, ο Μπολσονάρο, αφού αρχικά αρνήθηκε να παραδεχτεί την ήττα, αναγκάστηκε ουσιαστικά να αποδεχτεί το αποτέλεσμα.

Ένα αποτέλεσμα που μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ιστορικό ακόμη και τώρα. Όσον αφορά την εσωτερική πολιτική της Βραζιλίας, επιβεβαιώνει τον Λούλα ως έναν εξαιρετικό πολιτικό και σημαντικό πολιτικό. Ενόψει της τέταρτης θητείας του, αψήφησε την ηλικία του καθώς και τις άγριες αμερικανικές προσπάθειες να τον υπονομεύσουν μέσω οικονομικού πολέμου, κυρώσεων και αθέμιτων πρακτικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης .

Ο Λούλα έχει επίσης σπάσει τα παραδοσιακά μοτίβα των βραζιλιάνικων προεδρικών εκλογών. Πριν κερδίσει τον δεύτερο γύρο, έχασε τον πρώτο. Μια νίκη ανατροπής δεν είχε συμβεί ποτέ πριν και φαινόταν απίθανη. Τώρα, χάρη σε μια ταχεία ανανέωση της προεκλογικής του εκστρατείας, συμπεριλαμβανομένης μιας καθυστερημένης ανακάλυψης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, και μιας αύξησης της κινητοποίησης των ψηφοφόρων σε ολόκληρη τη χώρα , ο Λούλα είναι ο πρώτος που τα καταφέρνει.

Για τη Βραζιλία, αυτές ήταν μοιραίες εκλογές που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραίες. Αν ο Μπολσονάρο είχε κερδίσει, η χώρα σίγουρα θα είχε χάσει την κυριαρχία της λόγω μιας πολιτικής ενθουσιώδους υποταγής στο Δόγμα Ντόνροε της Αμερικής. Αυτό που επιβλήθηκε με βία και προδοσία στη Βενεζουέλα θα είχε επιτευχθεί με εκλογές υπό πίεση στη Βραζιλία. Θα είχε ενταχθεί στην πρόσφατη λατινοαμερικανική στροφή προς τα δεξιά και σε βαθύτερη υποταγή στην Ουάσιγκτον.

Πολλές σφαίρες –μερικές κυριολεκτικές– αποφεύχθηκαν. Ωστόσο, η επιβίωση από τον κίνδυνο διαφέρει από την οριστική νίκη. Αυτό δεν έχει συμβεί. Η νίκη του Λούλα είναι σταθερή, ξεπερνώντας τον Μπολσονάρο κατά πολύ πάνω από τρεις ποσοστιαίες μονάδες, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο τελευταίος κέρδισε πάνω από το 48% των ψήφων. Ο μπολσοναρισμός έχει ηττηθεί αλλά δεν έχει συντριβεί.

Το ίδιο ισχύει και για τον μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο σύμμαχο της φυλής Μπολσονάρου, την Ουάσινγκτον. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ έχουν υποστεί μια οπισθοδρόμηση, κυρίως από γεωπολιτικής άποψης. Το σχέδιό τους να κλειδώσουν τη Λατινική Αμερική στο κλουβί του ιμπεριαλισμού του Δόγματος Ντόνροε έχει πληγεί.

Και αυτό το πλήγμα είναι οδυνηρό, καθώς η Βραζιλία είναι ο κεντρικός στόχος της Ουάσινγκτον στη Νότια Αμερική. Λόγω τοποθεσίας, μεγέθους, δημογραφικών στοιχείων και οικονομικών επιδόσεων, καθώς και δυναμικού, η Βραζιλία είναι τόσο σημαντική που καμία ανανεωμένη αμερικανική «αυτοκρατορία» δεν θα είναι ποτέ ολοκληρωμένη χωρίς αυτήν.

Οι οικονομικές μετρήσεις είναι γνωστές για την περίπλοκη και δύσκολη σύγκριση, αλλά η Βραζιλία έχει σαφώς τη μεγαλύτερη οικονομία στη Νότια Αμερική. Σε παγκόσμιο επίπεδο, κατατάσσεται επίσης υψηλά. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει ότι το ΑΕΠ της για το 2026  (προσαρμοσμένο στην αγοραστική δύναμη) θα φτάσει σχεδόν τα 5,3 τρισεκατομμύρια δολάρια, γεγονός που την καθιστά την όγδοη μεγαλύτερη εθνική οικονομία στον κόσμο, αφήνοντας πίσω, για παράδειγμα, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Νότια Κορέα και, πιο κοντά στην πατρίδα, το Μεξικό.

Η Βραζιλία έχει επίσης σημαντικά αποθέματα αργού πετρελαίου και είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στη Νότια Αμερική. Το να θέσει αυτά τα πλούτη υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ και να τα προσθέσει σε αυτό που η Ουάσιγκτον προσπαθεί αυτή τη στιγμή να λεηλατήσει από τη Βενεζουέλα θα ήταν ένα όνειρο τόσο για τους Αμερικανούς γεωστρατηγικούς όσο και για τις επιχειρήσεις. Ειδικά επειδή περίπου το ήμισυ της παραγωγής πετρελαίου της Βραζιλίας πωλείται αυτή τη στιγμή στην Κίνα, τον πιο τρομερό αντίπαλο της Αμερικής.

Το πιο σημαντικό είναι ότι η Κίνα είναι μακράν ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Βραζιλίας. Το εμπόριο Κίνας-Βραζιλίας βρίσκεται σε επίπεδα ρεκόρ και αυξάνεται, ενώ η Βραζιλία είναι ο κορυφαίος προορισμός για τις κινεζικές άμεσες ξένες επενδύσεις. Το Δόγμα Ντόνροε σχεδιάστηκε όχι μόνο για να αποκαταστήσει την κυριαρχία των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, αλλά ειδικά για να κρατήσει την Κίνα έξω.

Προσθέστε σε αυτό το γεγονός ότι η Βραζιλία του Λούλα υπήρξε επίσης βασικός παράγοντας στις χώρες BRICS, στα σχέδια πολυπολικότητας και εκθρόνισης του δολαρίου, και στην αντίσταση στο Ισραήλ και τα εγκλήματά του, συμπεριλαμβανομένης της γενοκτονίας εναντίον των Παλαιστινίων, και η Ουάσινγκτον δεν θα μπορούσε να είναι πιο πρόθυμη να υποτάξει αυτό το γιγάντιο αγκάθι σε αυτό που θεωρεί το νότιο υπογάστριό της.

Τι έπαθλο να κερδίσει κανείς! Και να χάσει. Προς το παρόν, οι ΗΠΑ έχουν χάσει. Αλλά ακριβώς επειδή η Βραζιλία είναι τόσο κρίσιμη, η Ουάσινγκτον δεν θα τα παρατήσει. Αντίθετα, η ισχυρή εμφάνιση του αγαπημένου της, Φλάβιο Μπολσονάρο, και το γεγονός ότι το κόμμα του θα κυριαρχήσει στο Βραζιλιάνικο Κογκρέσο, θα σκληρύνουν μόνο την αποφασιστικότητα της Αμερικής, με πολλές ευκαιρίες να σπείρουν διχασμό, ανατροπή και βρώμικα κόλπα αλλαγής καθεστώτος που δεν έχουν ακόμη αξιοποιηθεί.

Η Βραζιλία έχει κερδίσει μια ζωτική ανάπαυλα. Αλλά ο αγώνας δεν έχει τελειώσει. Η αυτοκρατορία θα αντεπιτεθεί. Πάντα το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι ο Λούλα και οι εγχώριοι σύμμαχοί του θα πρέπει να συνεχίσουν και να διευρύνουν τον εκσυγχρονισμό της προσέγγισής τους που ξεκίνησε κατά τον δεύτερο γύρο, για παράδειγμα, ακολουθώντας μια συνεπή πολιτική διασφάλισης της βραζιλιάνικης κυριαρχίας στον τομέα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Σημαίνει επίσης ότι οι φίλοι της Βραζιλίας στον κόσμο, ειδικά εκείνοι που έχουν εξίσου επενδύσει στο έργο της πολυπολικότητας, όπως η Κίνα και η Ρωσία, πρέπει να σκεφτούν πολύ καλά πώς να υποστηρίξουν περισσότερο τη Βραζιλία ενάντια στις πιέσεις των ΗΠΑ.

Πηγή: RT

Μια τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των ηγετών της Φινλανδίας και της Νορβηγίας με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν αποκάλυψε τις διαιρέσεις μεταξύ των Ευρωπαίων υποστηρικτών της Ουκρανίας. Η Δανία επέκρινε την πρωτοβουλία και η Σουηδία παραπονέθηκε ότι δεν είχε λάβει καμία προηγούμενη ειδοποίηση.

Ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ και ο Νορβηγός πρωθυπουργός Γιόνας Γκαρ Στόρε επικοινώνησαν με τον Πούτιν την Τρίτη ενόψει των ανανεωμένων ειρηνευτικών συνομιλιών Ρωσίας-ΗΠΑ-Ουκρανίας στο Άμπου Ντάμπι τον επόμενο μήνα. Οι ηγέτες συζήτησαν τις προσπάθειες για την επίλυση της σύγκρουσης, καθώς και την ασφάλεια και τη σταθερότητα στη Βόρεια Ευρώπη και τη Βαλτική Θάλασσα.

Οι περισσότεροι ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης απέφυγαν την άμεση επαφή με τη Μόσχα από την κλιμάκωση της ουκρανικής σύγκρουσης το 2022, αλλά τώρα φαίνεται να αναζητούν απεγνωσμένα μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τόσο ο Σταμπ όσο και ο Στόρε έχουν ονομαστεί ως πιθανοί υποψήφιοι για να εκπροσωπήσουν τις Βρυξέλλες στις συνομιλίες, αλλά κανένας από τους δύο δεν μίλησε εκ μέρους της Ευρώπης κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης της Τρίτης.

Μετά τη συζήτηση, η πρωθυπουργός της Δανίας Μέτε Φρέντερικσεν κατηγόρησε τους σκανδιναβούς συναδέλφους της ότι έσπασαν τις γραμμές, λέγοντας ότι ήταν «πολύ επιφυλακτική σχετικά με αυτή τη νορβηγικο-φινλανδική πρωτοβουλία» επειδή «δεν είχε συντονιστεί με τους υπόλοιπους από εμάς».

Η αντίθεσή της στην διπλωματική πρωτοβουλία έρχεται καθώς η Κοπεγχάγη υποστηρίζει τις προσπάθειες του Κιέβου να επεκτείνει την παραγωγή όπλων στο δανικό έδαφος. Η ουκρανική εταιρεία κατασκευής όπλων Fire Point σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο καυσίμων πυραύλων στη Δανία.

Ο Σουηδός πρωθυπουργός Ουλφ Κρίστερσον εξέφρασε επίσης τη λύπη του για το γεγονός ότι δεν είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων για την τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πούτιν και είπε ότι είχε «αρκετά χαμηλές προσδοκίες για αυτό το είδος συνομιλίας».

Οι δυτικοί ηγέτες έχουν επανειλημμένα αντιμετωπίσει αντιδράσεις επειδή επικοινώνησαν με τον Πούτιν ή υποστήριξαν άμεσες συνομιλίες με τη Μόσχα. Νωρίτερα φέτος, ο Βέλγος πρωθυπουργός Μπαρτ ντε Βέβερ προκάλεσε κύμα αντιδράσεων από τους συναδέλφους του, αφού υποστήριξε ότι η στρατηγική της Ευρώπης για τον εξοπλισμό του Κιέβου και την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία είχε αποτύχει, αφήνοντας τις διαπραγματεύσεις ως τη μόνη βιώσιμη επιλογή.

Το 2024, ο τότε Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς κατηγορήθηκε επίσης ότι άνοιξε το «κουτί της Πανδώρας» αποκαλώντας τον Πούτιν, με την Εσθονία και άλλα κράτη της Βαλτικής να καταδικάζουν τις επαφές με τη Μόσχα ως «στρατηγικό λάθος».

Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα κατηγορήσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ότι παρατείνουν τη σύγκρουση και εμποδίζουν μια διευθέτηση, ενώ παράλληλα απαιτούν μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε τον Μάρτιο ότι η ΕΕ «απαξιοποίησε πλήρως τον εαυτό της»  ως μεσολαβητή, επικαλούμενος την αδυναμία της να τηρήσει προηγούμενες συμφωνίες και την υποστήριξή της για την ανάπτυξη δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία.

Η Μόσχα, ωστόσο, εξέφρασε την προθυμία της να συνεργαστεί με έναν Ευρωπαίο εκπρόσωπο που θα δεσμευτεί στις διαπραγματεύσεις. Την Κυριακή, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι ένας διαπραγματευτής από τις Βρυξέλλες θα ήταν ευπρόσδεκτος, αλλά τόνισε ότι ένα τέτοιο άτομο θα πρέπει να είναι «κάποιος πραγματικά αφοσιωμένος στη διευκόλυνση μιας ειρηνικής διευθέτησης».

Πηγή: RT

 Η τοποθέτησή της αναδεικνύει τις διαφορετικές προσεγγίσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ευρώπη ως προς την επικοινωνία με τη Μόσχα. Οι περισσότεροι ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης έχουν αποφύγει τις απευθείας επαφές με τον Πούτιν μετά την έναρξη της πλήρους κλίμακας ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του 2022. Η Ρωσία, από την πλευρά της, κατηγορεί συχνά τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ότι παρατείνουν τον πόλεμο, εξοπλίζοντας το Κίεβο και απορρίπτοντας τον απευθείας διάλογο.