Από την απαίτηση να αναλάβει ο Νετανιάχου την ευθύνη για την 7η Οκτωβρίου έως τις εκκλήσεις για εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη Γάζα - Η οργή κατά του Bibi και οι ακραίες δηλώσεις που καταγράφει ο Guardian

Ο Guardian ρώτησε πολίτες του Ισραήλ για τον πόλεμο στη Γάζα και την πολιτική του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ενόψει των εκλογών. Οι απόψεις, ως επί το πλείστον, τάσσονταν κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού και των τακτικών του.

«Δεν θα έπρεπε να υπήρχε κανένας ζωντανός εκεί». Η δήλωση νεαρής Ισραηλινής, η οποία υποστηρίζει ότι η Γάζα έπρεπε να είχε βομβαρδιστεί ολοκληρωτικά την επομένη της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου, είναι από τις πιο ακραίες τοποθετήσεις που περιλαμβάνονται σε βίντεο του Guardian ενόψει των ισραηλινών εκλογών. Η ίδια ζητά την προσάρτηση και τον εποικισμό της Γάζας και, όταν ερωτάται πού θα πάνε οι Παλαιστίνιοι, καταλήγει: «Ή θα τους σκοτώσουμε».

Στο ίδιο βίντεο ακούγονται πολίτες που αποδίδουν στον Μπενιαμίν Νετανιάχου ευθύνη για την 7η Οκτωβρίου, τον κατηγορούν ότι καλλιεργεί το μίσος και ζητούν την απομάκρυνσή του. 

Οι εκλογές στο Ισραήλ και η πολιτική Νετανιάχου

Στο βίντεο του Guardian, νεαρός πολίτης σε ερώτηση αναφορικά με το πόσο δεξιά θα ήθελε να πάει η κυβέρνηση, απάντησε ότι θα ήθελε να πάει όσο πιο δεξιά γίνεται.

Ένας νεαρός ερωτήθηκε αν θα προτιμούσε κάποιον υποψήφιο, απαντώντας πως «δεν μου αρέσει κανένας τους, όλοι είναι κάκιστοι», δηλώνοντας ωστόσο ότι πρόκειται να ψηφίσει.

Στη συνέχεια ο δημοσιογράφος κάλεσε τον κόσμο να απαντήσει αν πιστεύει ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φέρει ευθύνη για την 7η Οκτωβρίου, με μία γυναίκα να απαντά «ήταν υπεύθυνος. Ήταν ο επικεφαλής και πρέπει να αναλάβει αυτή την ευθύνη».

Μία από τις ερωτηθείσες εκφράζει ανησυχία για την ασφάλεια στο Ισραήλ, τονίζοντας ότι νιώθει φόβο.

«Σε αντίθεση με κάθε δυτική κοινωνία, όπου οι πιο μεγάλοι άνθρωποι γίνονται πιο συντηρητικοί και οι νεότεροι πιο φιλελεύθεροι, όπως όταν εγώ μεγάλωνα, εδώ είναι το ανάποδο», ανέφερε πολίτης.

«Δεν υπάρχει εγγενές πρόβλημα με τους Παλαιστίνιους ή τους Άραβες. Το πρόβλημα εντοπίζεται σε συτή την ιδεολογία που έχει δημιουργηθεί για να μας σκοτώσει και το να την αντιμετωπίζουμε με έναν τέτοιο ήπιο και άνευρο τρόπο. Για αυτό οι νεότεροι άνθρωποι λένε ότι έχουν ανεχθεί αρκετά», τόνισε άλλος ερωτηθείς.

Ένας ηλικιωμένος άνδρας υπογράμμισε ότι ο Νετανιάχου «έχει προκαλέσει απίστευτη ζημιά με την αλαζονεία του και την σκληρή συμπεριφορά του. «Όχι, δεν μπορούμε να τον έχουμε ως πρωθυπουργό μας».

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, όπως αναφέρθηκε, «προκάλεσε μίσος μεταξύ μας. Μας έκανε να μισούμε τους γείτονες και τους εχθρούς μας. Ζει από αυτό. Η δημοτικότητά του «τροφοδοτείται» από το να προκαλεί οργή. Ξέρουμε ποιος πρόδωσε τη χώρα εκ των έσω, ο πρωθυπουργός μας. Και δεν πρόκειται να τον ψηφίσουμε ξανά».

«Δεν πιστεύω ότι αυτός ο πόλεμος θα τελειώσει ποτέ μέχρι να διώξουμε τους Άραβες»

Η πιο ακραία τοποθέτηση προέρχεται από τη νεαρή γυναίκα που δηλώνει ότι η Γάζα έπρεπε να είχε βομβαρδιστεί ολοκληρωτικά στις 8 Οκτωβρίου και ότι «δεν θα έπρεπε να υπήρχε κανένας ζωντανός εκεί».

«Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό να εποικίσουμε και να προσαρτήσουμε τη Γάζα. Δεν πιστεύω ότι αυτός ο πόλεμος θα τελειώσει ποτέ μέχρι να διώξουμε τους Άραβες από εκεί. Είναι η γη μας», υποστηρίζει.

Όταν ο δημοσιογράφος επισημαίνει ότι οι δηλώσεις της ενδέχεται να σοκάρουν ανθρώπους εκτός Ισραήλ, εκείνη επικαλείται θρησκευτική εντολή για την κατάληψη της περιοχής, λέγοντας ότι ότι η χώρα της είναι εβραϊκή και πως «θα έπρεπε να την καταλάβουμε γιατί μας διέταξε ο Θεός να το κάνουμε».

Όταν της τέθηκε η ερώτηση πού ακριβώς θα πάνε οι Παλαιστίνιοι, η γυναίκα απάντησε «ειλικρινά σε οποιαδήποτε άλλη αραβική χώρα. Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Εκτός από την Ιορδανία, τον Λίβανο και τη Συρία, που είναι δικές μας. Ή θα τους σκοτώσουμε».

Με πληροφορίες από Guardian

Ο γάλλος γκαλερίστας, με παρουσία στο Λονδίνο και στο Ντουμπάι, μιλάει για τις αλλαγές στην παγκόσμια αγορά τέχνης, την ανακάλυψη νέων ταλέντων και τη σημασία της ανθρώπινης σύνδεσης σε μια εποχή όπου η τεχνολογία επηρεάζει τη σχέση μας με την καλλιτεχνική δημιουργία.

«Το μοντέλο λειτουργίας των γκαλερί έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια» μου είπε ο Ζαν-Νταβίντ Μαλά, κεντρίζοντας αμέσως το ενδιαφέρον μου μόλις καθίσαμε να μιλήσουμε για την τέχνη, τις επιχειρήσεις και την παγκοσμιοποίηση του γούστου. Φυσικά, δεν είναι ότι ο JD, όπως είναι ευρέως γνωστός, χρειάζεται κάποια ιδιαίτερα δυνατή δήλωση για να σε κάνει να θέλεις να τον ακούσεις. Εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες, ο γεννημένος στο Παρίσι γκαλερίστας έχει χτίσει το όνομά του στους κύκλους της τέχνης, της μόδας και των διασημοτήτων του Λονδίνου, αποτελώντας πλέον μια απολύτως αναγνωρίσιμη φιγούρα στην πολιτιστική σκηνή και τη λαμπερή ζωή της βρετανικής πρωτεύουσας. Με εντυπωσιακή εμφάνιση, αψεγάδιαστο στυλ και το ιδιαίτερο μάτι για την τέχνη, ο Μαλά έχει κατανοήσει εδώ και χρόνια ότι το art collecting έχει σχέση τόσο με τις διασυνδέσεις όσο και με τα ίδια τα έργα. Η γκαλερί του, JD Malat Gallery, στο Μέιφερ, λίγα μόλις βήματα από το εμβληματικό ξενοδοχείο Claridge’s, είναι γνωστή ως στέκι διασημοτήτων, ενώ το 2025 η δραστηριότητά του επεκτάθηκε σημαντικά με το άνοιγμα μιας δεύτερης γκαλερί, 1.700 τ.μ., στο κέντρο του Ντουμπάι, δίνοντας στη διεθνούς χαρακτήρα επιχείρησή του μια μόνιμη βάση και στη Μέση Ανατολή.

Θέλοντας να μάθω περισσότερα για το αρχικό του σχόλιο, τον ρώτησα ποιο επιχειρηματικό μοντέλο κάνει σήμερα μια γκαλερί επιτυχημένη. «Εχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα σε σχέση με το παρελθόν. Πρέπει να πηγαίνεις εσύ στους πελάτες, γιατί ο κόσμος μπαίνει πλέον λιγότερο στις γκαλερί. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθείς να χρειάζεσαι και έναν φυσικό χώρο, γι’ αυτό και στο Ντουμπάι έχω πλέον αυτόν τον τεράστιο χώρο, ώστε να προσφέρω στους καλλιτέχνες ένα σωστό showroom. Στις ημέρες μας, όμως, πρέπει παράλληλα να διατηρείς την επαφή με τους πελάτες με διαφορετικούς τρόπους. Οι φουάρ τέχνης είναι πλέον ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μας: πρέπει να πηγαίνεις εσύ στο κοινό και να παρουσιάζεις ένα ολοκληρωμένο σώμα δουλειάς».

Αναρωτήθηκα σε ποιες art fairs θα έδινε το «παρών»: «Αυτόν τον μήνα βρίσκομαι στο Παρίσι, μετά στο Μαϊάμι για την Art Basel, στη Σιγκαπούρη, στο Χονγκ Κονγκ… και ούτω καθεξής. Ολες τους είναι πολύ σημαντικές συναντήσεις. Πάντα λέω στην ομάδα μου ότι πρέπει να ανανεώνουμε συνεχώς το πελατολόγιό μας και να προσεγγίζουμε νέα κοινά». Συνέχισε περιγράφοντας το χτίσιμο μιας συλλογής έργων τέχνης σχεδόν σαν έναν κύκλο ζωής, με τους νέους αγοραστές να αποκτούν σταδιακά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, να ανακαλύπτουν διαφορετικούς καλλιτέχνες και, με τον καιρό, να εξελίσσουν το γούστο τους ή ακόμη και να αλλάζουν εντελώς την κατεύθυνση της συλλογής τους. «Το κλειδί της επιτυχίας είναι να βρίσκεις συνεχώς νέους συλλέκτες» σημείωσε.

Κατά σύμπτωση, η συζήτησή μας συνέπεσε χρονικά με τη διεθνώς γνωστή Frieze London. Τον ρώτησα αν η γκαλερί του θα συμμετείχε με κάποια έκθεση, δεδομένου ότι αποτελεί μια τόσο κεντρική παρουσία στα λονδρέζικα εικαστικά πράγματα. «Οχι φέτος» απάντησε, εξηγώντας ότι αντ’ αυτού θα παρευρισκόταν στην Art Basel του Παρισιού. «Η αγορά είναι σε τραγική κατάσταση αυτή τη στιγμή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι συλλέκτες έχουν φύγει από τη χώρα λόγω φορολογίας, ασφάλειας και άλλων παραγόντων, οπότε απλώς δεν έχει νόημα για εμάς αυτή την περίοδο. Αγαπάμε φυσικά το Λονδίνο και είναι η καλύτερη πόλη στον κόσμο, αλλά, στο τέλος της ημέρας, πρέπει να πηγαίνεις εκεί όπου βρίσκονται οι ευκαιρίες. Γι’ αυτό και προτιμάμε να έχουμε παρουσία σε διαφορετικές χώρες, όπου υπάρχουν και περισσότερες».

Επειτα από μια τέτοια δήλωση ήταν φυσικό να θέλω να μάθω περισσότερα για τις αγορές που τον ιντριγκάρουν πραγματικά αυτή την περίοδο. «Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποτελούν μια πολύ καλή αγορά για εμάς» ανέφερε ο Μαλά και συνέχισε: «Συμμετείχαμε στην Art Dubai τον περασμένο Μάιο και βλέπουμε μια αύξηση στον αριθμό των συλλεκτών. Είχαμε πάντα συλλέκτες στην περιοχή, αλλά όταν αποφάσισα να ανοίξω την γκαλερί εκεί, πριν από περίπου δύο χρόνια, είδα ξεκάθαρα την αύξηση στη ζήτηση αλλά και τις ευκαιρίες που υπάρχουν. Το Τόκιο είναι επίσης μια ανερχόμενη αγορά· ο κόσμος ενδιαφέρεται πολύ για την τέχνη και υπάρχει μεγάλη ζήτηση, ιδιαίτερα για ορισμένους από τους ιάπωνες καλλιτέχνες που εκπροσωπούμε, όπως ο Μασαγιόσι Νότζο. Με ενδιαφέρει επίσης πολύ η Τουρκία, συγκεκριμένα η Κωνσταντινούπολη, αλλά και το Μπόντρουμ το καλοκαίρι. Το Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν θεωρείται και αυτό μια ανερχόμενη αγορά, με τεράστιες προοπτικές γύρω από την ετήσια Baku Art Weekend, που προσελκύει πολλούς διεθνείς συλλέκτες οι οποίοι έρχονται να γνωρίσουν καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο. Οσον αφορά τις νέες αγορές, στην Ισλανδία κινούνται πολλά χρήματα, όπως και στη Σουηδία, η οποία έχει κάποιους εξαιρετικούς συλλέκτες. Οι ΗΠΑ παραμένουν επίσης μια πολύ καλή αγορά».

Τα πρώτα χρόνια: Τέχνη και μόδα

Ακούγοντάς τον να μιλάει με τόση σιγουριά για τη σημερινή κατάσταση της αγοράς της τέχνης, του ζήτησα να μου πει περισσότερα για τις εμπειρίες που τον έφεραν μέχρι εδώ. Ο Ζαν-Νταβίντ Μαλά έχει μιλήσει στο παρελθόν για το πόσο σημαντικά υπήρξαν τα πρώτα χρόνια της καριέρας του στη μόδα στο Λονδίνο, οπότε, όπως όλοι θα περίμεναν, ήθελα να κατανοήσω το γιατί. «Οταν μετακόμισα από το Παρίσι στο Λονδίνο, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, εντυπωσιάστηκα από την πόλη, την κουλτούρα και αυτό το διεθνές μείγμα ανθρώπων. Ξεκίνησα να εργάζομαι στη βιομηχανία της μόδας, και αυτό με βοήθησε πολύ. Η τέχνη και η μόδα διατηρούσαν πάντα μια στενή σχέση, με πολλούς οίκους και σχεδιαστές να υποστηρίζουν ζωγράφους ανά τα χρόνια, ήδη από την εποχή του Μονέ ή του Ρενουάρ. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι όταν βρίσκεσαι στον χώρο της μόδας και της πολυτέλειας, γνωρίζεις ανθρώπους που έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν τέχνη. Ηταν οι άνθρωποι από τον εικαστικό χώρο τους οποίους γνώρισα όσο εργαζόμουν στη μόδα που μου άνοιξαν πραγματικά το μυαλό και τελικά με ώθησαν στο να αλλάξω κλάδο. Αυτή η σύνδεση εξακολουθεί να μου αρέσει πολύ ακόμα και σήμερα και πιστεύω ότι ο κόσμος μπορεί να ανακαλύψει καλλιτέχνες μέσα από τέτοιου είδους συνεργασίες».

Πέρα από τα χρόνια του στη μόδα, ο Μαλά γνώρισε τον κόσμο της τέχνης και μέσα από την επίσημη εκπαίδευσή του, σπουδάζοντας μεταπολεμική και σύγχρονη τέχνη στο Λονδίνο, προτού αποκτήσει πραγματική εμπειρία μέσα στις γκαλερί, στις δημοπρασίες και δίπλα σε συλλέκτες. Τι θεωρούσε τελικά ο ίδιος σημαντικότερο; «Η εκπαίδευση είναι σημαντική. Οταν άρχισα να εργάζομαι στον χώρο της τέχνης, παρακολούθησα κάποια μαθήματα στον οίκο Sotheby’s, από τα οποία, για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι και πολλά» παραδέχθηκε και συνέχισε: «Ομως, το να μαθαίνεις από τους ανθρώπους και από τις πραγματικές εμπειρίες είναι το καλύτερο σχολείο στη ζωή. Διδάχθηκα μέσα από την εμπειρία, το διάβασμα, πηγαίνοντας σε εκθέσεις και μουσεία, δουλεύοντας σε γκαλερί και γνωρίζοντας νέους συλλέκτες. Πήγαινα σε πάρτι, έκανα networking, ταξίδευα σε όλον τον κόσμο και επισκεπτόμουν το Σεν-Τροπέ για να γνωρίσω αυτούς τους ανθρώπους και να γίνω φίλος τους. Η ανθρώπινη επαφή και οι εμπειρίες ζωής είναι αναμφίβολα η καλύτερη εκπαίδευση».

Εχοντας χτίσει ένα τόσο αναγνωρίσιμο προφίλ τόσο για τον ίδιο όσο και για την γκαλερί του, είχα την περιέργεια να μάθω πόσο σημαντικές θεωρούσε την εγγύτητα και τις προσωπικές σχέσεις στον κόσμο της τέχνης και πώς έχτισε τις διασυνδέσεις που θα έφερναν τελικά κοντά την γκαλερί του με τη μόδα, τις διασημότητες, τα media και την υψηλή κοινωνία. Η απάντησή του αποκάλυψε πολλά για τη φιλοσοφία με την οποία δουλεύει: «Ολοι και όλα συνδέονται. Μπορεί να γνωρίσεις κάποιον που αγοράζει απλώς τέχνη και ίσως εκείνος να γνωρίζει κάποιον άλλον που θα μπορούσε να γίνει πραγματικός συλλέκτης. Η πώληση τέχνης έχει κάτι το βαθιά προσωπικό, καθώς χτίζεις μια στενή σχέση με τον αγοραστή. Συναναστρέφομαι πολύ σημαντικούς ανθρώπους και επωνύμους και όταν πρόκειται για την τέχνη δεν μιλάς με βοηθούς τους, αλλά απευθείας με τους ίδιους τους συλλέκτες. Αυτό μου επιτρέπει να έχω πραγματικές συζητήσεις μαζί τους και να έχουμε μια ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων. Εχω βρεθεί απέναντι σε πραγματικά απίστευτους ανθρώπους απλώς και μόνο λόγω της δουλειάς μου».

Ο καλλιτέχνης του αύριο

Η έμφαση που δίνει στις ανθρώπινες σχέσεις με έκανε να αναρωτηθώ τι είναι αυτό που τον συναρπάζει στο να ανακαλύπτει και να εξελίσσει νέους καλλιτέχνες, αντί να ασχολείται με ήδη καθιερωμένα ονόματα. «Στο παρελθόν ασχολούμουν πολύ περισσότερο με τη δευτερογενή αγορά και με καταξιωμένους, “blue-chip” εικαστικούς, όμως το 2017 άλλαξα την κατεύθυνση της καριέρας μου και αποφάσισα να επικεντρωθώ σε ανερχόμενους καλλιτέχνες και νέα ταλέντα» εξήγησε ο ίδιος. «Ο Κότζο Μάρφο, για παράδειγμα, είναι ένας εξαιρετικός γκανέζος καλλιτέχνης με βάση το Λονδίνο, τον οποίο ανακάλυψα το 2020 και που σήμερα είναι ένας από τους σημαντικότερους αφρικανούς καλλιτέχνες στην αγορά. Οταν τον πρωτογνώρισα, ζωγράφιζε πάνω σε χαρτόνι επειδή δεν μπορούσε να αγοράσει καμβά, αλλά πλέον έχουμε κάνει μαζί παρουσιάσεις σε μουσεία και διεθνείς εκθέσεις. Είναι σημαντικό να συνεργάζεσαι με εικαστικούς με τους οποίους νιώθεις μια πραγματική σύνδεση. Είναι απίστευτα ικανοποιητικό το να πουλάς σε έναν συλλέκτη το έργο ενός καλλιτέχνη που ανακάλυψες εσύ ο ίδιος. Δεν είναι βέβαια τόσο εύκολο όσο με έναν πίνακα του Πικάσο, που ουσιαστικά πουλιέται από μόνος του αν έχεις ένα καλό έργο στη σωστή τιμή και τον κατάλληλο αγοραστή απέναντί σου. Το να προωθήσεις έναν νέο καλλιτέχνη είναι εντελώς διαφορετικό. Ο συλλέκτης πρέπει να πιστέψει στο έργο και να κατανοήσει το όραμά σου. Λατρεύω το συναίσθημα του να χτίζεις εμπιστοσύνη και το βρίσκω πολύ δυνατό. Φυσικά, εξακολουθώ να δουλεύω και με καταξιωμένους καλλιτέχνες. Ανάμεσά τους είναι το estate, η διαχείριση του έργου, του Εντ Μόουζες, αλλά και ο Σαντιάγκο Πάρα, ο πλέον γνωστός κολομβιανός καλλιτέχνης, που ανακάλυψα το 2017».

Παρότι εκπροσωπεί πολλούς καταξιωμένους καλλιτέχνες, ο Ζαν-Νταβίντ Μαλά έχει γίνει γνωστός και για την ικανότητά του να ανακαλύπτει ταλέντα από τη νεότερη γενιά. Τον ρώτησα αν υπάρχουν συγκεκριμένα ονόματα που τον ενθουσιάζουν, ιδιαίτερα τώρα που περνά τόσο μεγάλο μέρος του χρόνου του ταξιδεύοντας σε ολόκληρο τον κόσμο. «Ναι, με ενθουσιάζουν πολύ ορισμένοι ασιάτες καλλιτέχνες. Βρίσκω τον Ιάπωνα Μασαγιόσι Νότζο, που προανέφερα, πολύ ενδιαφέροντα, γιατί δουλεύει με αλουμινόχαρτο και ακρυλικό, κάτι το οποίο βρίσκω πολύ ωραίο. Αγαπώ επίσης τη Σοφί-Γεν Μπρετέζ, μια γαλλίδα ζωγράφο με καταγωγή από το Βιετνάμ. Αυτή την περίοδο συνεργάζομαι και με δύο κινέζους καλλιτέχνες που τα πηγαίνουν αρκετά καλά, τον Τζανγκ Τζι από το Πεκίνο και τον Λου Σιντζιάν, ο οποίος δημιούργησε την εξαιρετική σειρά με τίτλο “City DNA”» είπε ο ίδιος.

Ηταν αναζωογονητικό να ακούω έναν καταξιωμένο γκαλερίστα να μιλάει με πραγματικό ενθουσιασμό για συγκεκριμένα ονόματα, αλλά αναρωτήθηκα αν η παρατήρησή του για το ότι ο κόσμος μπαίνει λιγότερο στις γκαλερί σήμαινε κάτι και για το μέλλον της πώλησης της τέχνης και, κατ’ επέκταση, για το πώς τα έργα θα φτάνουν μέχρι τους συλλέκτες. Γίνεται το μέλλον της αγοράς ολοένα πιο προσωπικό και ψηφιακό; «Για να είμαι ειλικρινής, οι περισσότερες πωλήσεις μας γίνονται πλέον online, χωρίς οι άνθρωποι να μπαίνουν στην γκαλερί. Οπως είπα και προηγουμένως, πρέπει να παίρνεις την πρωτοβουλία και να πηγαίνεις εσύ σε αυτούς» παραδέχθηκε και συνεχίζοντας περιέγραψε: «Η επαφή γίνεται μέσα από βιντεοκλήσεις, συζητήσεις, αποστολή PDFs ή καταλόγων μέσω WhatsApp και email. Μας στέλνουν μήνυμα και λένε: “Μου αρέσει αυτό, αυτό και αυτό”. Ετσι λειτουργεί η διαδικασία πλέον. Ο κόσμος ξέρει επίσης τι κάνουμε, γιατί έχω πολλούς followers που παρακολουθούν τα προγράμματά μας και, αν τους αρέσει κάτι, επικοινωνούν μαζί μας».

Εχοντας περάσει σχεδόν μία ώρα μιλώντας για όλα όσα αφορούν την τέχνη, δεν μπορούσα να μην ρωτήσω τον Ζαν-Νταβίντ Μαλά και για το μέλλον της, ιδιαίτερα τώρα που τα εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν οδηγήσει τόσο πολλούς ανθρώπους να διεκδικούν τον τίτλο του καλλιτέχνη. Τι πιστεύει ο ίδιος; «Ο κόσμος της τέχνης έχει αλλάξει πολύ, όμως είναι πολύ δύσκολο να προβλέψεις το μέλλον. Συμβαίνουν πολλά γύρω από την τεχνολογία και την Τεχνητή Νοημοσύνη, όμως εγώ πιστεύω βαθιά πως η τέχνη είναι… τέχνη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κόσμος θα ξυπνήσει μια μέρα και θα θέλει να διακοσμεί το σαλόνι του με πίνακες που έχουν δημιουργηθεί από την AI – ή ίσως να το κάνει μόνο ένα κομμάτι της νέας γενιάς. Ομως, στο τέλος της ημέρας, η αληθινή τέχνη έχει να κάνει με τη σύνδεση: όταν αγοράζεις έναν πίνακα, αγοράζεις ένα κομμάτι του καλλιτέχνη, μια στιγμή από τη ζωή του. Για εμένα, το να επιλέγεις τέχνη φτιαγμένη από την AI είναι σαν να επιλέγεις μια ψεύτικη τσάντα Hermès. Ξέρεις ότι είναι ψεύτικη. Πολύ απλά, δεν μεταφέρει το ίδιο συναίσθημα. Για τους πραγματικούς συλλέκτες τέχνης, αυτή η αυθεντική ανθρώπινη σύνδεση θα παραμένει πάντα η ίδια».

Τα λόγια του μου φάνηκαν καθησυχαστικά, αλλά και πολύ αληθινά. Η τέχνη είναι φτιαγμένη για να φέρει μέσα της ένα κομμάτι της ανθρώπινης ψυχής. Και παρότι κανείς μας δεν μπορεί να γνωρίζει πραγματικά τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, εμπιστεύομαι το ένστικτο ενός ανθρώπου που ζει και αναπνέει μέσα στον κόσμο της τέχνης εδώ και δεκαετίες. Από το Παρίσι στο Λονδίνο, το Ντουμπάι και ακόμη παραπέρα, το βλέμμα του Ζαν-Νταβίντ Μαλά στρεφόταν πάντοτε σε έργα που κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν κάτι. Οποια τεχνολογική καινοτομία και αν ακολουθήσει, έχω την αίσθηση πως θα συνεχίσει να κάνει ακριβώς αυτό.

Πηγή: Το Βήμα

Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ. θέλει να καλύψει το χαμένο δημοσκοπικό έδαφος, με πιο επιθετική επικοινωνιακή τακτική και με επιτάχυνση στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων

Περιοδείες πόρτα-πόρτα, επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη, συνέδριο τον Ιανουάριο και επίσπευση των ψηφοδελτίων. Αυτές είναι οι τέσσερις κινήσεις, μόλις τέσσερις μήνες μετά την εμφάνιση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), που αναζητεί βηματισμό, οργανωτική συγκρότηση και πολιτική ταυτότητα, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να διορθώσει τις αστοχίες της πρώτης περιόδου.

Ο πρώην πρωθυπουργός καλείται να διαχειριστεί τις αντιφάσεις μιας πολιτικής προσπάθειας, που ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες και τώρα προσπαθεί να ανακτήσει το μομέντουμ.

Οι παλινωδίες στον σχεδιασμό, οι αλλαγές στο χρονοδιάγραμμα, η δυσκολία οργανωτικής συγκρότησης και η πίεση των δημοσκοπήσεων οδηγούν σε αναπροσαρμογή στρατηγικής. Ο ίδιος αποφάσισε να βγαίνει πιο αποφασιστικά μπροστά, επιχειρώντας να καλύψει το χαμένο έδαφος και να δώσει στο εγχείρημα χαρακτηριστικά πραγματικής εκλογικής μάχης.

Η δημοσκόπηση της Metron Analysis για το MEGA, που παρουσιάστηκε την περασμένη Πέμπτη, καταγράφει υποχώρηση για την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, η οποία βρίσκεται στο 15% στην εκτίμηση ψήφου, από 15,8% τον Σεπτέμβριο. Η στασιμότητα αυτή δεν προκαλεί, ωστόσο, κατ’ ανάγκη απαισιοδοξία στο περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού. Η εκτίμηση είναι πως το εγχείρημα βρίσκεται ακόμη σε φάση διόρθωσης και αναπροσαρμογής, πριν αρχίσει να αποτυπώνεται πλήρως η δυναμική του. Το στοίχημα είναι η διεύρυνση της απήχησης, η οργανωτική συγκρότηση και η επιστροφή ψηφοφόρων που απομακρύνθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αισιοδοξία για σημαντική άνοδο παραμένει, αλλά θα κριθεί στην πράξη.

Η πρώτη αλλαγή αφορά στην ίδια τη στρατηγική. Η αρχική επιλογή να αποφευχθεί μια ευθεία σύγκρουση με τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, έδωσε τη θέση της σε πιο επιθετική γραμμή. Η διάκριση του Τσίπρα ανάμεσα στον «αντίπαλο» και τον «ανταγωνιστή» δεν είναι απλώς λεκτική.

Οι αναφορές περί αφέλειας που ακολούθησαν, αποτυπώνουν την αλλαγή τόνου. Η αποφυγή της αντιπαράθεσης δεν απέδωσε το πολιτικό πλεονέκτημα, που ενδεχομένως προσδοκούσε το επιτελείο του Αλ. Τσίπρα, αλλά, αντίθετα, αφήνει ανοιχτό το ερώτημα, ποιος θα διεκδικήσει την πρωτοβουλία στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Επιλογή με ρίσκο

Η επιλογή έχει ρίσκο, σύμφωνα με έμπειρα στελέχη που συντάσσονται με την ΕΛ.Α.Σ. «Μια σύγκρουση με τον Ανδρουλάκη μπορεί να οξύνει τον ανταγωνισμό, χωρίς να εξασφαλίζει αυτομάτως μετακινήσεις ψηφοφόρων», τονίζει ένας εξ αυτών στο «Βήμα». Παράλληλα, δείχνει όμως ότι ο κ. Τσίπρας αντιλαμβάνεται πως η πολιτική επιστροφή του δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην αναγνωρισιμότητά του και στην προσδοκία ότι η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση θα μετατραπεί από μόνη της σε στήριξη του νέου κόμματος.

Η δεύτερη αλλαγή αφορά στην οργανωτική συγκρότηση και το χρονοδιάγραμμα. Η συζήτηση για το αν θα πραγματοποιηθεί ή όχι συνέδριο, οι δεύτερες σκέψεις και η τελική απόφαση για συνέδριο τον Ιανουάριο, αποτυπώνουν τις δυσκολίες μιας προσπάθειας που καλείται να οργανωθεί, ενώ ήδη διεκδικεί πολιτικό χώρο.

Το συνέδριο δεν αποτελεί απλώς μια τυπική κομματική διαδικασία, αλλά ένα αναγκαίο βήμα, για να αποκτήσει η ΕΛ.Α.Σ. σαφέστερη δομή, πολιτικές αποφάσεις και οργανωτική νομιμοποίηση.

Ανάλογη είναι η εικόνα με τα ψηφοδέλτια. Ο σχεδιασμός πήγε μπρος-πίσω, με την ανακοίνωσή τους – σε ποσοστό 60%-70% – να μετακινείται αρχικά για μετά το νέο έτος και στη συνέχεια να επανέρχεται στο προσκήνιο. η προοπτική των ημερομηνιών 21-22 Νοεμβρίου. Η αλλαγή δείχνει ότι το επιτελείο επιχειρεί να επιταχύνει τις διαδικασίες. καθώς η αναμονή δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ αόριστον.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να συγκροτηθούν αξιόπιστα ψηφοδέλτια και, όπως λέγεται στο παρασκήνιο, δεν αρκεί η προσέλκυση γνωστών ονομάτων ή η μετακίνηση στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και εδώ είναι το πρόβλημα για τον Αλέξη Τσίπρα, που πρέπει να αποδείξει ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι απλώς μια αλλαγή κομματικής στέγης για το παλαιό στελεχιακό δυναμικό, αλλά ένας φορέας με πραγματική δυνατότητα διεύρυνσης.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η επιχείρηση ενσωμάτωσης πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. καθώς ο Τσίπρας χρειάζεται πολιτικά στηρίγματα, στελέχη και παρουσία που να αποδεικνύουν ότι το εγχείρημα αναπτύσσεται.

Η πρώτη εμφάνιση

Ήδη, η Εφη Αχτσιόγλου πραγματοποίησε την πρώτη δημόσια εμφάνισή της, στο πλαίσιο των δράσεων του νέου πολιτικού φορέα, στην Κόρινθο, μαζί με τον Διονύση Τεμπονέρα και τον Ανδρέα Νεφελούδη, την περασμένη Πέμπτη. Στο επίκεντρο βρίσκεται η προσπάθεια οργανωτικής ενίσχυσης και προσέγγισης του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, με αναφορές και στον κόσμο που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Παράλληλα, αναμένονται νέες προσχωρήσεις, με τους βουλευτές Διονύση Καλαματιανό και Μίλτο Ζαμπάρα να βρίσκονται στο προσκήνιο, ενώ πιθανότατα θα ακολουθήσει σύντομα και ο Κώστας Μπάρκας.

Η τρίτη αλλαγή καταγράφεται στις περιοδείες. Η έμφαση στην επαφή πόρτα-πόρτα, όπως έγινε στην Κρήτη και στη Θεσσαλία τελευταία, σηματοδοτεί μια προσπάθεια επιστροφής στην κοινωνική βάση και εγκατάλειψης της αποκλειστικής εξάρτησης από τις κεντρικές παρεμβάσεις και την επικοινωνιακή προβολή.

Παράλληλα, επιστρέφει στο προσκήνιο η κοινωνική και οικονομική ατζέντα. Η επαναφορά της πρότασης για 13η σύνταξη και του 13ου μισθού ως κεντρικών σημείων αναφοράς, δείχνει ότι η ΕΛ.Α.Σ. αναζητεί πιο καθαρό πολιτικό στίγμα.

Στο ίδιο πλαίσιο, εντάσσεται η προσπάθεια αντιστροφής του κυβερνητικού επιχειρήματος περί αποσταθεροποίησης από τις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Η γραμμή που προβάλλεται είναι ότι δεν είναι οι διαμαρτυρίες εκείνες που αποσταθεροποιούν την κοινωνία και την οικονομία, αλλά οι πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη, που εντείνουν την ανασφάλεια και την πίεση στην καθημερινότητα. Η μετατόπιση αυτή επιδιώκει να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε πολιτικό επιχείρημα κατά της κυβέρνησης.

Το ανανεωμένο SUV ξεπέρασε την αυτονομία των 780 χλμ. κατά 4%, με συνολική κατανάλωση 11,8 kWh/100 χλμ. σε αστικό περιβάλλον.

H Κινέζικη αυτοκινητοβιομηχανία, η Li Auto μετέδωσε ζωντανά μια δοκιμή αντοχής του νέου SUV i6 , επιτυγχάνοντας αυτονομία 811,4 χλμ. χάρη στη μεγάλη μπαταρία των 96 kWh.

Το ανανεωμένο SUV ξεπέρασε την αυτονομία των 780 χλμ. κατά 4%, με συνολική κατανάλωση 11,8 kWh/100 χλμ. σε αστικό περιβάλλον.Η Li Auto αναφέρει ότι διεξήγαγε τη δοκιμή γύρω από τη λίμνη Τάι ( Τάιχου) στο Δέλτα του Γιανγκτσέ, με θερμοκρασίες μεταξύ 13 και 20°C.

Το i6 μετέφερε τέσσερις επιβάτες, τις αποσκευές τους και επιπλέον 50 κιλά εξοπλισμού. Η αυτοκινητοβιομηχανία τονίζει ότι ο κλιματισμός ήταν ενεργοποιημένος κατά τη διάρκεια της 18ωρης οδήγησης, τόσο μπροστά όσο και πίσω ρυθμισμένος στους 24°C.

Το i6 πρόκειται να εισέλθει στην ευρωπαϊκή αγορά το πρώτο τρίμηνο του 2027 ως Li 6.