Τα υψηλά ποσοστά που κατέγραψαν τα δύο αραβικά κόμματα στις εκλογές του Ισραήλ προκαλούν πονοκέφαλο σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση - Πώς μοιράζονται οι έδρες με καταμετρημένο πάνω από το 90% των ψήφων

Με καταμετρημένο το 92,68% των ψήφων στο Ισραήλ το τοπίο της επόμενης μέρας παραμένει θολό, ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εκμεταλλεύεται το προβάδισμά του για να πιέσει τη σιωνιστική αντιπολίτευση να ενωθεί μαζί του σε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας και κατηγορεί τα αραβικά κόμματα ότι «έκλεψαν τις εκλογές», μετά το εντυπωσιακό αποτέλεσμα που κατέγραψαν στις κάλπες.

Αρχικά, ζήτησε από τις αστυνομικές αρχές να διερευνήσουν τις καταγγελίες του ότι οι Άραβες «έκλεψαν» τις εκλογές, με πηγές της αστυνομίας να αρνούνται αυτή την πιθανότητα σε πολλά ισραηλινά ΜΜΕ .

Οι καταγγελίες περιλαμβάνουν τον ισχυρισμό ότι το Κατάρ παρείχε χρηματοδότηση με στόχο την αύξηση της συμμετοχής των ψηφοφόρων στις αραβικές κοινότητες. Η Σιν Μπετ δεν έχει ακόμη τοποθετηθεί επί των καταγγελιών.

Ο Σόλμπεργκ δήλωσε ότι, αν και ο ίδιος δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει τις καταγγελίες, το γεγονός ότι εμπλέκονται ξένοι παράγοντες καθιστά απαραίτητη τη διερεύνησή τους.

Η αντίδραση των κομμάτων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης

«Πρόκειται για επίθεση κατά της δημοκρατίας, η οποία αποσκοπεί στο να επιτρέψει την κατάληψη της Κνεσέτ από ξένα συμφέροντα, την ισλαμοποίηση του Ισραήλ και την ανατροπή της δεξιάς διακυβέρνησης, προκειμένου να επιβληθεί μια ισραηλινή υποχώρηση και η ήττα των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) σε όλα τα μέτωπα — με κυριότερο εξ αυτών το Ιράν», είπε ο Νετανιάχου.

Ανώτερος αξιωματούχος της αστυνομίας δήλωσε νωρίτερα στην εφημερίδα Haaretz ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις εκλογικής νοθείας, προσθέτοντας μάλιστα ότι φέτος έχουν υποβληθεί λιγότερες καταγγελίες για νοθεία και παρατυπίες σε σύγκριση με προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. «Πρόκειται για φήμες που, μέχρι στιγμής, στερούνται παντελώς βάσης», πρόσθεσε.

Οι καταγγελίες για ξένη παρέμβαση στις εκλογές βρήκαν ευήκοα ώτα και στην αντιπολίτευση. Ο Γκάντι Άιζενκοτ ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι το Ισραήλ «οφείλει να πράξει ό,τι περνά από το χέρι του για να προστατεύσει την ακεραιότητα των εκλογών από κάθε απόπειρα παρέμβασης» και να «εξετάσει κάθε καταγγελία», προσθέτοντας όμως ότι «δεν πρέπει να επιτραπεί σε πολιτικούς να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προκειμένου να επηρεάσουν την ημερομηνία ορκωμοσίας της 26ης Κνεσέτ».

Ο πολιτικός χάρτης του Ισραήλ στον άξονα αριστερά – δεξιά

Ο πρόεδρος του κόμματος της αντιπολίτευσης «Yisrael Beytenu», Αβίγκντορ Λίμπερμαν, αντέδρασε επίσης στους ισχυρισμούς περί ξένης παρέμβασης στις εκλογές, δηλώνοντας: «Η επιστολή του δικαστή Σόλμπεργκ αποτελεί μια δραματική και πρωτοφανή εξέλιξη. Καλώ τις αρχές επιβολής του νόμου να ενεργήσουν άμεσα, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια το συντομότερο δυνατό».

Ο Λίμπερμαν (καταλαμβάνει μέχρι στιγμής 7 έδρες), αν και συμμετέχει στον συνασπισμό της αντιπολίτευσης, θεωρείται ένας από αυτούς που θα μπορούσαν να γίνουν «αποστάτες» και να στηρίξουν τον Νετανιάχου. Το ισραηλινό «Κανάλι 12» μετέδωσε χθες το βράδυ ότι έχει διακόψει την επικοινωνία με τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ο Λίμπερμαν φέρεται να μην απαντά στις κλήσεις και του Άιζενκοτ και του Μπένετ. Το ισραηλινό κανάλι μετέδωσε ακόμα ότι «ο Λίμπερμαν παραμένει προσηλωμένος στην υπόσχεσή του να μην στηρίξει μία κυβέρνηση Νετανιάχου ή να συμμετάσχει σε μία κυβέρνηση μειοψηφίας που θα βασίζεται στην ψήφο εμπιστοσύνης των Αράβων».

Το μοναδικό κόμμα της αντιπολίτευσης που μιλά ανοιχτά για συνεργασία με τα αραβικά κόμματα είναι οι «Δημοκράτες» του Γιαΐρ Γκολάν, που μέχρι στιγμής εμφανίζεται να έχει 8 έδρες.

Πώς διαμορφώνονται οι έδρες

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα αποτελέσματα ο συνασπισμός του Νετανιάχου συγκεντρώνει 53 έδρες ενώ ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης – χωρίς τα αραβικά κόμματα – 48. Τα αραβικά κόμματα καταγράφουν ιστορικό υψηλό 19 εδρών.

Αν και το μπλοκ του Νετανιάχου παρουσιάζει πτώση από τις προηγούμενες εκλογές προηγείται της αντιπολίτευσης, η οποία θα πρέπει να στηριχτεί στις αραβικές ψήφους για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία των 61 εδρών για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Το συντηρητικό αραβικό κόμμα Ράαμ (καταλαμβάνει μέχρι στιγμής 8 έδρες) έχει ανακοινώσει ότι είναι έτοιμο να μπει σε μία κυβέρνηση συνασπισμού του Άιζενκοτ, ενώ το κόμμα «Κοινή Λίστα» (καταλαμβάνει 11 έδρες) δήλωσε ότι θα μπορούσε να δώσει δίχτυ προστασίας σε μία κυβέρνηση απέναντι στον Νετανιάχου παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης.

Ωστόσο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης – πλην των Δημοκρατικών – ξόρκιζαν προεκλογικά τη συμμετοχή των Αράβων στην κυβέρνηση και μοιάζει αρκετά δύσκολο να αποδεχτούν τώρα αυτό το σενάριο.

Πηγή: Haaretz

Τα τελικά εκλογικά αποτελέσματα ενδέχεται να γίνουν γνωστά ακόμη και το βράδυ της Πέμπτης, αν και δεν αναμένεται να αναδείξουν ξεκάθαρο νικητή.

Απομένει η καταμέτρηση περισσότερων από 500.000 ψήφων μέσω της διαδικασίας των «διπλών φακέλων» (ειδική διαδικασία για όσους ψηφίζουν εκτός του εκλογικού τμήματος όπου είναι εγγεγραμμένοι), γεγονός που θα μπορούσε να μεταβάλει την κατανομή των εδρών. Σε αυτές περιλαμβάνονται ψήφοι στρατιωτών, διπλωματών και άλλων πολιτών που άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα μακριά από τα εκλογικά τμήματα όπου είναι εγγεγραμμένοι.

Το επίσημο αποτέλεσμα των εκλογών θα ανακοινωθεί στις 4 Νοεμβρίου, μία ημέρα μετά τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, με ανοιχτό το ενδεχόμενο ο Ντόναλντ Τραμπ να εξαπολύσει νέα πλήγματα στο Ιράν.

Τα σενάρια για σχηματισμό κυβέρνησης είναι:

• Το μπλοκ Νετανιάχου να διεμβολίσει το στρατόπεδο της αντιπολίτευσης και να καταφέρει να αποσπάσει βουλευτές που να τον στηρίξουν.
• Νέες εκλογές που ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, περιέγραψε ως επώδυνο σενάριο.
• Κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τη σύμπλευση Νετανιάχου – Άιζενκοτ που προϋποθέτει «κωλοτούμπα» του τελευταίου, κάτι που ωστόσο δεν είναι τόσο σπάνιο στην πολιτική σκηνή του Ισραήλ.
• Το μπλοκ της αντιπολίτευσης να δεχτεί τη στήριξη των αραβικών κομμάτων για να σχηματίσει κυβέρνηση.
• Παραμονή στην εξουσία της υπηρεσιακής κυβέρνησης Νετανιάχου μέχρι νεωτέρας.

Με πληροφορίες από Haaretz και Al Jazeera

Από τη Βραζιλία μέχρι τη Σερβία αποδεικνύεται ότι την κρίσιμη στιγμή οι κοινωνίες αποφασίζουν

Εάν κανείς παρακολουθήσει τη δημόσια συζήτηση στη χώρα θα παρατηρήσει ότι το βασικό άγχος πολλών δημοσιολογούντων είναι με ποιον τρόπο θα εξασφαλιστεί η συνέχιση της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ακόμη και όταν είναι παραπάνω από σαφές ότι έχει χάσει εδώ και καιρό την ουσιαστική νομιμοποίηση μέσα στην κοινωνία και ότι εάν γίνονταν εκλογές αυτή τη στιγμή, θα έπαιρνε ένα ποσοστό που θα σήμαινε ότι έχει χάσει και την τυπική νομιμοποίηση.

Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν στα σοβαρά ότι αφού ο Μητσοτάκης είναι η μόνη πραγματική «πρόταση διακυβέρνησης», τότε θα πρέπει να κυβερνήσει ακόμη και εάν στις εκλογές πάρει 30%, δηλαδή ένα ποσοστό που απέχει από οποιαδήποτε έννοια κυβέρνησης με αυτοδυναμία.

Ανθρώπων που και σήμερα ακόμη όταν γράφουν ή σχολιάζουν στην τηλεόραση δεν απέχουν πολύ από το «ας φάνε παντεσπάνι» όταν το ζήτημα είναι η κρίση κόστους ζωής και που θεωρούν εκ προοιμίου αποτυχημένη οποιαδήποτε διεκδίκηση ενός διαφορετικού δρόμου για τη χώρα.

Ανθρώπων που απλώς μας θυμίζουν πόσο αντιδημοκρατική και τελικά αριστοκρατική ιδεολογία είναι αυτή του «Ακραίου Κέντρου» και πόσο έτοιμη να νομιμοποιήσει την περιφρόνηση της πραγματικής λαϊκής βούλησης.

Όμως, ό,τι και να κάνουν υπάρχει ένα όριο. Και αυτό τίθεται όταν εκφράζεται όντως η λαϊκή βούληση. Γιατί ένα πράγμα που ξεχνάνε είναι ότι κάποιες στιγμές έρχεται η ώρα και ο λαός δείχνει τι πραγματικά πιστεύει. Και όταν το κάνει, τότε κανένας σχεδιασμός και καμία «μηντιακή καμπάνια» δεν μπορεί να αντέξει.

Στη Βραζιλία τα λαϊκά στρώματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο να επιστρέψει στην εξουσία μια αυταρχική ακροδεξιά που υποστήριζε την αναίρεση των όποιων κατακτήσεων εξασφαλίστηκαν από τις κυβερνήσεις του Λούλα. Και κατάφεραν, κόντρα στα προγνωστικά να τον επανεκλέξουν.

Στη Σερβία μια παρατεταμένη λαϊκή κινητοποίηση για τα δικά τους «Τέμπη» οδήγησε σε μια διαδικασία «από τα κάτω» που κατάφερε να δώσει διέξοδο στην ανάγκη της σερβικής κοινωνίας για αλλαγή από μια διακυβέρνηση που είχε καταλήξει να είναι καθεστώς.

Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν η λαϊκή κινητοποίηση, η ενεργοποίηση της κοινωνίας και η προσπάθεια για αυξημένη συμμετοχή στις εκλογές. Και έχει ιδιαίτερη σημασία ότι και στις δύο περιπτώσεις η συμμετοχή στις εκλογές ήταν αυξημένη. Στη Βραζιλία στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, η συμμετοχή αυξήθηκε και ξεπέρασε το 80% και στη Σερβία υπήρξε μια εντυπωσιακή αύξηση της συμμετοχής κατά 10%. Είναι σαφές ότι και στις δύο περιπτώσεις η αύξηση της συμμετοχής συνέβαλε και αυτή στο τελικό αποτέλεσμα.

Όλα αυτά δεν πρέπει να τα θεωρούμε μακρινά. Γιατί και στη χώρα μας αυτό που στην πραγματικότητα τίθεται είναι ένα μεγάλο δίλημμα: εάν διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς ή όχι, εάν η χώρα θα παραμείνει μέσα σε αυτή τη συνθήκη βαθιάς κοινωνικής κρίσης, εάν θα αποκατασταθεί η ίδια η λειτουργία της δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση είναι σαφές ότι ποντάρει στη μειωμένη συμμετοχή και συνολικότερα σε μια κοινωνία παθητική και αποπροσανατολισμένη. Σε μια τέτοια περίπτωση η κοινωνική μειοψηφία που αυτή τη στιγμή συσπειρώνεται γύρω της και αποτελεί τον σκληρό πυρήνα της εκλογικής της βάσης θα της δώσει τον «αέρα» ότι είναι η μόνη ισχυρή πολιτική δύναμη και σε αυτή τη βάση θα εκβιάσει διάφορους «προθύμους» να τη στηρίξουν, ώστε να αποφευχθεί το «χάος».

Όμως, αυτό το «σενάριο» δεν είναι καθόλου δεδομένο. Γιατί μπορεί τα πράγματα να εξελιχτούν διαφορετικά. Η κοινωνία να κινητοποιηθεί ακριβώς επειδή οι εκλογές θα κρίνουν το μέλλον της χώρας. Η συμμετοχή στις εκλογές να αυξηθεί. Να προσέλθουν να ψηφίσουν αυτοί που μέχρι τώρα δεν πιστεύουν ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αυτοί που συνήθως δεν συμμετέχουν.

Και τότε τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας θα είναι, εκ των πραγμάτων πολύ μικρότερα. Και το αφήγημα που θέλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι η μόνη πραγματική λύση διακυβέρνησης θα έχει καταρρεύσει και αντιθέτως θα έχει φανεί ότι στα μάτια της κοινωνίας είναι μια κυβέρνηση ανεπιθύμητη.

Μόνο που για να υπάρξει η αύξηση της συμμετοχής και η μαζική κινητοποίηση της κοινωνίας χρειάζεται με πολύ πιο συστηματικό, σοβαρό και μαχητικό τρόπο, να υπάρξει εκείνη η πολιτική πρόταση για το αύριο, που να μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία, να την κάνει να πιστέψει ότι υπάρχει πραγματικά εναλλακτική. Και τότε το τοπίο θα είναι διαφορετικό και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι μπορούν να υπαγορεύουν στην κοινωνία τις δικές τους εμμονές ως εθνικό συμφέρον, θα πάρουν επιτέλους την «τιμητική αποστρατεία» τους.

Πηγή: in

Η Δύση δεν έχει επιτύχει τον στόχο της να προκαλέσει μια στρατηγική ήττα στη Ρωσία και είναι απίθανο αυτό να είναι εφικτό μέχρι το 2030, δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος.

ΜΟΣΧΑ, 29 Οκτωβρίου. /TASS/. «Δεν θα υπάρξουν νικητές» σε έναν πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης, δήλωσε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σε συνέντευξη Τύπου μετά τη σύνοδο κορυφής Ρωσίας-Αφρικής.

Η Δύση δεν έχει επιτύχει τον στόχο της να προκαλέσει μια στρατηγική ήττα στη Ρωσία και είναι απίθανο αυτό να είναι δυνατό μέχρι το 2030, δήλωσε ο Πούτιν.

«Και αν το παρακάνει, δεν θα υπάρξουν καθόλου νικητές. Ας μην το ξεχάσει κανείς», είπε.

Για τους καταναλωτές, το κόστος θέρμανσης και ηλεκτρικού ρεύματος έχει αυξηθεί κατακόρυφα ως συνέπεια του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν

Καθώς τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά αγωνίζονταν να πληρώσουν τους λογαριασμούς ενέργειας, οι πετρελαϊκές εταιρείες της ηπείρου υπερδιπλασίασαν τα κέρδη τους κατά το τελευταίο τρίμηνο, αποκομίζοντας τα οφέλη του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

Οκτώ μήνες μετά την έναρξη του βομβαρδισμού του Ιράν από τις αμερικανικές και ισραηλινές δυνάμεις, οι τιμές του αργού πετρελαίου Brent παρέμειναν στα 115 δολάρια την Πέμπτη, από 72 δολάρια πριν από τον πόλεμο. Το Brent, η πραγματική τιμή επί τόπου που πληρώνουν οι αγοραστές για φορτία Brent στη Βόρεια Θάλασσα, ήταν ακόμη υψηλότερη, στα 120 δολάρια.

Αυτή η απότομη αύξηση των τιμών έχει οδηγήσει το κόστος της βενζίνης, του ντίζελ και του πετρελαίου θέρμανσης σε ιστορικά υψηλά σε όλη την Ευρώπη. Ωστόσο, υπήρξε μια απροσδόκητη επιτυχία για τις μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες της Ευρώπης, σύμφωνα με τις τριμηνιαίες καταστάσεις κερδών που συνέταξε το γερμανικό Der Spiegel την Πέμπτη.

Ο βρετανικός γίγαντας πετρελαίου και φυσικού αερίου Shell κατέγραψε κέρδη 12,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου, υπερδιπλάσια αύξηση σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και σε σχέση με το ίδιο τρίμηνο πέρυσι. Μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου 2025, η Shell είχε κέρδη 5,43 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Λαρς Κλίνγκμπαϊλ και οι ομόλογοί του στην Αυστρία, την Ιταλία, την Πολωνία, την Πορτογαλία και την Ισπανία ζήτησαν έναν φόρο επί των απροσδόκητων εσόδων σε ολόκληρη την ΕΕ για τους πετρελαϊκούς γίγαντες, παρόμοιο με τον «φόρο αλληλεγγύης» που επέβαλαν οι Βρυξέλλες μετά την κλιμάκωση της σύγκρουσης Ρωσίας/Ουκρανίας το 2022.

«Η Επιτροπή ήταν πολύ επιφυλακτική σε αυτό το ζήτημα, αν και πολλά κράτη μέλη ζητούν την παρουσίαση μοντέλων εδώ και πολύ καιρό», δήλωσε ο Klingbeil μετά από συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ στην Ιρλανδία τον περασμένο μήνα. «Αυτό πρέπει να συμβεί το αργότερο μέχρι την επόμενη συνάντηση [των υπουργών Οικονομικών] τον Οκτώβριο», πρόσθεσε.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε την πρόταση του Klingbeil και ο Οκτώβριος πέρασε χωρίς καμία ενέργεια από τις Βρυξέλλες. «Εξαρτάται από τα κράτη μέλη», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο Επίτροπος Οικονομικών της ΕΕ Βάλντις Ντομπρόβσκις. «Τα κράτη μέλη μπορούν να προχωρήσουν και να λάβουν αυτές τις αποφάσεις σχετικά με τη φορολόγηση των απροσδόκητων κερδών».

Παρά το γεγονός ότι οι εξαγωγές του Κόλπου φέρονται να έχουν ανακάμψει στο 80% των προπολεμικών επιπέδων, οι επιθέσεις των Χούθι σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και ναυτιλία της Σαουδικής Αραβίας, η απειλή ναρκών στο Στενό του Ορμούζ και οι προειδοποιήσεις για μια «έντονη»  νέα στρατιωτική εκστρατεία των ΗΠΑ κατά του Ιράν έχουν όλα διαδραματίσει ρόλο στη διατήρηση των τιμών του πετρελαίου σχεδόν διπλάσιας υψηλών από ό,τι ήταν στις αρχές Φεβρουαρίου

Πηγή: RT