Οι «New York Times» λένε «ναι» στη μαριχουάνα
- Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
- 0
Όταν η συνδρομήτρια αντικατέστησε το smartphone της με το τελευταίο μοντέλο Android smartphone της Samsung, διαπίστωσε πολλαπλώς ότι έπαψε να λαμβάνει SMS που είχαν αποσταλεί από iPhone μέσω της υπηρεσίας της Apple, iMessage και την εφαρμογή Messages του iOS. Ζήτησε υποστήριξη από το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας και της υπέδειξαν να απενεργοποιήσει στο iPhone 4 την υπηρεσία, κάτι το οποίο έκανε, αν και αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετό. Τώρα λάμβανε κάποια μηνύματα από κάποια iPhone, όχι όμως από όλα. Μετά την εκ νέου επικοινωνία της με την Verizon Wireless, η ενάγουσα παραπέμπεται στην Apple για υποστήριξη και εκεί ενημερώνεται ότι το πρόβλημα οφείλεται στο γεγονός ότι στα επίμαχα iPhone δεν έχει γίνει αναβάθμιση του λειτουργικού συστήματος στην νεότερη έκδοσή του. Η υποστήριξη της Apple της προτείνει να παρακινήσει τις επαφές της να κάνουν ενημέρωση του iOS ή να ενημερώσει τις επαφές της ότι θα πρέπει να την αφαιρέσουν από το ευρετήριό τους και να την εισάγουν εκ νέου ή τέλος, να ξεκινήσει μια νέα συζήτησε με όλους εκείνους που δεν είχε λάβει τα μηνύματά τους εξαιτίας της αλλαγής από συσκευή Apple σε Android.
H μηνυτήρια αναφορά κάνει λόγο για αθέμιτο ανταγωνισμό και παρέμβαση της Apple στην τήρηση του συμβολαίου που είχε υπογραφεί με την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας (το οποίο περιλαμβάνει την ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω SMS/MMS).
Οι ερευνητές του ιστορικού Εργαστηρίου φυσικής Κάβεντις, του Τμήματος Χημείας και του Τμήματος Επιστήμης Υλικών του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ, με επικεφαλής τον δρ. Βεντσισλάβ Βάλεβ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», κατάφεραν να κατασκευάσουν μετα-υλικά χρησιμοποιώντας δομικούς «νανο-λίθους», που ο καθένας δεν είναι μεγαλύτερος από λίγα δισεκατομμυριοστά του μέτρου. Στη συνέχεια, πέτυχαν να «χειραγωγήσουν» τον τρόπο που το φως διαπερνά αυτά τα υλικά.
Η αορατότητα βασίζεται στον τρόπο που το φως αλληλεπιδρά με ένα υλικό αντικείμενο. Όταν το φως πέφτει πάνω σε μια επιφάνεια, αυτό είτε απορροφάται, είτε αντανακλάται, οπότε μπορεί κανείς να δει το αντικείμενο.
Αν παραχθούν τα κατάλληλα μετα-υλικά σε νανοκλίμακα (δηλαδή δισεκατομμυριοστού του μέτρου), είναι δυνατό, όπως έδειξαν οι ερευνητές του Κέμπριτζ, να ελεγχθεί το φως, έτσι ώστε να αντανακλάται με «λανθασμένο» (ή παραπλανητικό) τρόπο, με τελικό αποτέλεσμα το αντικείμενο είτε να γίνεται αόρατο, είτε να «μασκαρεύεται» σε κάτι άλλο στα μάτια των παρατηρητών. Είναι προφανείς οι πιθανές πρακτικές στρατιωτικές εφαρμογές αυτής της τεχνολογίας.
Προτού καταστεί εφικτό κάτι τέτοιο σε μεγάλη κλίμακα (ενός τανκ, αεροπλάνου ή πλοίου), πρώτα πρέπει η τεχνική να τελειοποιηθεί σε νανοκλίμακα με τα σωστά υλικά. Οι Βρετανοί ερευνητές χρησιμοποίησαν μη εστιασμένες δέσμες λέιζερ, σαν δισεκατομμύρια μικροσκοπικές φωτεινές βελόνες-γέφυρες, με τη βοήθεια των οποίων «κόλλησαν» μεταξύ τους νανοσωματίδια χρυσού, δημιουργώντας μακριά «σύρματα». Αυτά τα νανο-σύρματα, στη συνέχεια, τοποθετήθηκαν το ένα πάνω στο άλλο, σε διαδοχικά στρώματα, όπως τα τουβλάκια τύπου Λέγκο. Προέκυψε, έτσι, ένα «αόρατο» μετα-υλικό κατασκευασμένο με τη βοήθεια του φωτός.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αυτό που με κάνει να γέρνω το κεφάλι με απορία είναι το μέγεθος της χλεύης που σηκώθηκε για να πνίξει τον Χιωτάκη. Έγινε «μπάρμπα Νίκος», πυγμάχος στα σχοινιά, παιδί που έχασε τα δόντια του και καταπίνει τις κοροϊδίες των άλλων. Εντάξει, δεν είναι παράξενο. Η πολιτική είναι χαμαιτυπείο με καλούς τρόπους. Όμως εδώ υπάρχουν συμπεριφορές με κηλίδες χυδαιότητας. Όλοι τους θέλουν να πετάξουν μια σάπια ντομάτα στον Χιωτάκη. Οι της παράταξης, επειδή δεν κατέβηκε από το σκάφος. Οι του Βάρσου, που ανοίγουν την πόρτα, πλην όμως απαιτούν ταπείνωση. Και, φυσικά, οι υπόλοιποι της παλιοπαρέας που διαπίστωσαν ότι το στόμα του Χιωτάκη και της παρέας του δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να τους καταπιεί. Α, ναι και εγώ αν ήμουν Βάρσος μπορεί να έσπαζα τζάμια με το γέλιο μου.
Όμως αυτή είναι μία φλύαρη κουβέντα, χωρίς ουσία. Συζητάνε για την παράταξη Χιωτάκη την ώρα που ως σχήμα συνθλίβεται, ως έννοια δυσφημείται και ελάχιστους πλέον ενδιαφέρει. Δηλαδή τι είναι πια η Χιωτακική, με την παρέα Βάρσου στην Κηφισιά; Ακόμα και αν είναι ανάγκη, δεν υφίσταται ως σάρκα. Κρίμα. Μια φήμη είναι πια, λόγια που δένουν δέκα παρέες και ξενυχτούν πέντε μπαρ.
Η στάση του Βάρσου-Χιωτάκη, που ήταν στη διοίκηση, για την απλή λογική, μου φέρνει στο μυαλό το εξής: Είναι σαν να παίζεις μπάλα με κάποιον, να σου βάζει τρικλοποδιές, να σε χτυπάει, να σε μαχαιρώνει, να σε πυροβολεί, και ξαφνικά –αφού βέβαια σου έχει βάλει είκοσι γκολ και εσύ είσαι ετοιμοθάνατος- να σου λέει «από δω και πέρα θα παίξουμε τίμια».
Κι αν πας να ψελλίσεις κάτι, σου λέει «εσύ δεν έλεγες τόσα χρόνια πως πρέπει να παίξουμε τίμια;».
Αυτά παθαίνεις, όταν κάνεις διοίκηση τον υπόκοσμο.
Αυτά παθαίνεις, όταν κάνεις διοίκηση την Μαφία.
Εν τω μεταξύ τώρα οι περισσότεροι λένε εγώ ψήφισα για να φύγει ο Χιωτάκης, ή εγώ τον ήξερα τι σόι ήταν, πολλά γαλλικά στα οποία δεν είμαι πολύ καλός, κλπ. Ακούω πολλά και αναρωτιέμαι τόσα χρόνια που ήταν όλοι αυτοί, τόσα χρόνια τι έκαναν; Άνθρωποι που τους ξέρω ότι ψήφισαν Χιωτάκη, άνθρωποι που δούλευαν ή έκαναν ότι δούλευαν, τώρα την έχουν κάνει με ελαφριά, τον αποκηρύσσουν, κάνουν πως δεν ξέρουν τίποτα. Ο άνθρωπος είναι το πιο άγριο, αιμοβόρο πλάσμα στη γη.