ενημέρωση 3:18, 12 May, 2026

10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

Το ράμφος είναι για τα πτηνά από τα πλέον βασικά όργανα του σώματός τους και στοιχείο που τα χαρακτηρίζει. Κι αν εσείς έχετε συνηθίσει στο κλασικό μικρό ή μεγαλύτερο ράμφος, υπάρχουν πτηνά με πολύ παράδοξα ράμφη τόσο σε σχήμα και μέγεθος όσο και σε χρώματα που εντυπωσιάζουν και κεντρίζουν το ενδιαφέρον.

10. Πελαργός shoebill

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

9. Wrybill

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

8. Νανομπεκάτσα

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

7. Μαυρόπαπια

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

6. Κολιμπρί Νότιας Αμερικής

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

5. Κοινός μέργος

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

4. Skimmer

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

3. Ροδώδης Χουλιαρομύτης

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

2. Πορτοκαλόχρους σπίνος

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

1. Αμερικανική μπεκάτσα

perierga.gr - 10 πτηνά με πολύ παράξενο ράμφος!

 

 

Φορολογική δικαιοσύνη;

Γράφει ο Τάσσος Τέλλογλου

Τα γεγονότα: Το αφεντικό της φόρμουλα 1 Μπέρναντ Έκλεστοουν «καθάρισε» από τη γερμανική δικαιοσύνη πληρώνοντας ένα ποσό 100 εκατομμυρίων δολαρίων για να μην μπεί στα 83 του στη φυλακή ή αποκτήσει ποινικό μητρώο. Η εισαγγελεία του Μονάχου κατηγορούσε τον δαιμόνιο Μπέρνι -όπως τον λένε οι φίλοι του- που ξεκίνησε πουλώντας αυτοκίνητα, ότι λάδωσε με 44 εκατομμύρια δολάρια τον γερμανό τραπεζίτη Γκέρχαρντ Γκριμπκόφσκι, μέλος της διοίκησης της υπο κρατικό έλεγχο βαυαρικής Τράπεζας, ο οποίος είχε παραδεχθεί ότι είχε πάρει χρήματα από τον Μπέρνι για να πουλήσει τα δικαιώματα της φόρμουλα 1. Το 50% των δικαιωμάτων του «τσίρκου»των αυτοκινήτων αγώνων ταχύτητας ανήκαν στη βαυαρική τράπεζα μέχρις ότου το 2006 πουλήθηκαν στην εταρεία CVC που διευθύνει ο Μπέρνι.

Ο Γκριμπκόφσκι «έφαγε» 8 χρόνια για παθητική δωροδοκία. Ο Εκλεστόουν υποστήριξε ότι ο Γερμανός τον εκβίασε για αυτό και τους κατέβαλε το ποσό, εξάλλου η εταιρεία του ήταν η μόνη υποψήφια για την αγορά των δικαιωμάτων. Δικαστής του Έκλεστόουν ήταν ο Ντίτερ Νολ, ένας φλεγματικός Γερμανός, άνθρωπος χαμηλού προφίλ που πάει με το ποδήλατο στο δικαστήριο. «Εις το επανιδείν », είπε στο τέλος της δίκης στον κατηγορούμενο ο Νολ. «Δεν θέλω να σας ξαναδώ», απάντησε ο Μπέρνι. Ο Νολλ είχε ένα πρόβλημα: έπρεπε να αποδείξει και όχι να το θεωρήσει δεδομένο ότι ο Έκκελστόουν γνώριζε ότι ο Γκριμπκόφσκι είναι εκπρόσωπος του κράτους, και όχι ένας απλός τραπεζίτης, όταν αποφάσιζε να τον δωροδοκήσει. Αν δεν το γνώριζε, θα ήταν μια απλή δωροδοκία και όχι δωροδοκία κρατικού λειτουργού οπότε θα έπρεπε με βάση τον νόμο να υπάρχουν πάνω από δύο προσφορές για τα δικαιώματα της φόρμουλας 1. Αλλιώς δεν υπάρχει αδίκημα.

Εν όψει όλων αυτών των δυσκολιών, το δικαστήριο προτίμησε να πάρει τα 100 εκ. δολάρια και να κλείσει την υπόθεση. Άρα κανένα πρόβλημα. Κανένα;

Το Ίδρυμα στο Λίχτενστάιν

Ο Μπέρνι μετέβαινε στις συνεδριάσεις από τη βίλα του στην Κυανή Ακτή, τα σπίτια του στην Ελβετία ή το Λονδίνο, χρησιμοποιώντας το προσωπικό του λίαρ τζετ. Για να βρεθεί από την εισαγγελεία η λύση της καταβολής των 100 εκ. δολαρίων για το «κλείσιμο της υπόθεσης», οι δικαστές και οι συνήγοροι του Μπέρνυι στηρίχθηκαν στο άρθρο 153α του κώδικα ποινικής δικονομίας της Γερμανίας, που είχε εισαχθεί στο νόμο το 1974 για να αποσυμφορηθούν οι δικαστικές αίθουσες από την εκδίκαση υποθέσεων ήσσονος σημασίας (φθορά ξένης ιδιοκτησίας, κ.λπ.). Στα μέσα της δκαετίας του '90 και όσο η ύλη των εισαγελειών αυξανόταν ραγδαία επεκτάθηκε παντού. Τώρα η πρώην υπουργός Δικαιοσύνης της Γερμανίας κραυγάζει ότι η υπόθεση και η έκβασή της «στέλνει το μήνυμα ότι οι πλούσιοι μπορούν να εξαγοράζουν την ελευθερία τους»... Οι πολιτικοί ρίχνουν τις ευθύνες στους δικαστές. Αλλά φταίνε αυτοί;

Ο Μπέρνι είναι 83 ετών. Τα 100 εκ. δολάρια (75 εκ. ευρώ) είναι το μεγαλύτερο ποσό που έχει πληρωθεί στη γερμανική Δικαιοσύνη - το προηγούμενο είναι τα 3,2 εκ. ευρώ που πλήρωσε ο πρόεδρος της Ντόιτσε Μπανκ, Γιόζεφ Άκερμαν, το 2006. Υπάρχει ένα άλλο σημείο στην εκφώνηση της απόφασης από τον δικαστή Νολ που... βγάζει μάτι: «Το ποσό της αποζημίωσης ανταποκρίνεται στις οικονομικές δυνατότητες του Μπέρνι. Αλήθεια;

Τα γεγονότα πίσω από τα γεγονότα: Η δε;yτερη γυναίκα του Μπέρνi, Σλάβιτσα, είναι 28 χρόνια νεότερή του και καμιά 30αριά πόντους ψηλότερη. Τη δεκαετία του '90 της παραχώρησε σε ένα οικογενειακό ίδρυμα του Λίχτεστάιν, το ίδρυμα Bambino, τα δικαιώματα των αγώνων -τότε αξιζαν 2 δισ. στερλίνες. Το 2010 μετά τον χωρισμό η Σλάβιτσα ανέλαβε να του δίνει ετήσια διατροφή 100 εκατομμυρίων δολαρίων -έχει έξοδα ο Μπέρνι- ενώ ο Έκλεστόουν κατέχει το 5,3% των δικαιωμάτων της φόρμουλας 1 (αξίζουν 10 δισ. με βάση τραπεζική εκτίμηση), άρα οι μετοχές του μόνο αξίζουν περίπου μισό δισεκατομμύριο.

Πριν από δύο χρόνια η Ελλάδα ήθελε να υπογράψει συμφωνία με την Ελβετία κατά το πρότυπο των συμφωνιών matrix που υπέγραψε η ελβετική συνομοσπονδία με την Μ. Βρεταννία και την Αυστρία. Σύμφωνα με αυτές, τα τραστ όπως το Bambino εξαιρούνται από την υποχρέωση των ελβετικών αρχών να αναφέρουν στους Βρετανούς τους πραγματικούς κατόχους τους και το ύψος των καταθέσεών τους, εφόσον δεν πληρωθούν ανώνυμα φόροι που στη συνέχεια στέλνονται από τη Βέρνη στο Λονδίνο. 18.000 Βρετανοί, σύμφωνα με τους New York Times, δήλωσαν τις ελβετικές τους καταθέσεις αλλά το Bambino δεν ήταν ανάμεσά τους. Ο φορολογικός έλεγχος που διενεργούσαν οι βρεταννικές αρχές σε βάρος του Μπέρνι έληξε χωρίς αποτέλεσμα. Συνεπώς, ο δικαστής Νολ και οι συνάδελφοί τους αποφάσισαν για το ύψος της χρηματικής ποινής του Έκλεστόουν με βάση τις δικές του δηλώσεις. Αυτός καθόρισε το πόσα μπορεί να πληρώσει. Και εδώ είναι το πρόβλημα.

Δύο κόσμοι

Από τη μία, λοιπόν, έχουμε εθνικές αρχές (βρετανική εφορία, γερμανικό δικαστήριο) που επιχειρούν στο δεδομένο από την πολιτική πλαίσιο να αποδώσουν δικαιοσύνη και από την άλλη μία κατηγορία πολιτών (;) που εχουν τη δυνατότητα να μην δεσμεύονται από κάποιο συγκεκριμένο εθνικό νομικό πλαίσιο, αξιοποιώντας σωρευτικά τις «τρύπες» όλων των πλαισίων. Απλά τους στοιχίζει λίγο παραπάνω. Μήπως θα ήταν μια λύση η συζήτηση που γίνεται τώρα στις ΗΠΑ;

Η πολιτική

Δύο αμερικανικές φαρμακευτικές εταιρείες (Abbvie, Mylan), που αντλούν μάλιστα ένα μεγάλο μέρος του τζίρου τους από τα χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού, και ένα σούπερ μάρκετ (Wallgreen) αποφάσισαν να μεταφέρουν την έδρα της μητρικής μέσω συγχώνευσης σε άλλη επικράτεια, επειδή οι τράπεζες τους συμβούλευσαν ότι ετσι θα έχουν πολύ μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους μειώνοντας τους φόρους που πληρώνουν. «Δεν με νοιάζει που είναι νόμιμο. Είναι λάθος», είπε ο Ομπάμα. Μερικές μέρες αργότερα, ο πρώην συνεργάτης του, Πίτερ Σάι πρότεινε σε ένα άρθρο του να δράσει ο Πρόεδρος μονομερώς καθώς ο κώδικας δημοσίων εσόδων των ΗΠΑ επιτρέπει στην κυβέρνηση να αποφασίσει η ίδια αν ένα μέρος των δαπανών της επιχείρησης είναι χρέος ή ίδια κεφάλαια. Με τη μεταφορά της εδρας της μητρικής π.χ. η θυγατρική που παραμένει στις ΗΠΑ αγοράζει πνευματικά δικαίωματα από την μητέρα εταιρεία που βρίσκεται σε επικράτεια μειωμένου φορολογικού συντελεστή και φορτώνεται με χρέος μειώνοντας τα κέρδη της και αντίστοιχα τους φόρους που θα πληρώσει, ενώ η έρευνα μπορεί να συνεχίσει να γίνεται και μάλλον θα γίνεται στις ΗΠΑ. Τώρα, αν γίνει δεκτή  η πρόταση του Σάι θα μπορεί η φορολογική διοίκηση να αποφασίζει κατά πόσο θα περικόπτει ποσοτικά το «κίνητρο» για τη μεταφορά της έδρας. Δίκαιο; Οι φόροι αποφασίζονται από τους εκλεγμένους πολιτικούς. Από τον 17ο αιώνα…

Πηγή : protagon

«Fear And Desire» - Η πρώτη ταινία του ιδιοφυούς Στάνλεϊ Κιούμπρικ

Το «Fear And Desire» αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Μίας σκηνοθετικής ιδιοφυΐας οι ταινίες του οποίου άλλαξαν την ιστορία της έβδομης τέχνης και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κινηματογράφο. Μία ταινία γεμάτη συμβολισμούς για την ανθρώπινη ψυχή και τη μετάβαση από τη λογική στην παραφροσύνη του πολέμου. Μία σπάνια δημιουργία που για χρόνια οι κόπιες της θεωρούνταν χαμένες, απόρροια ίσως της τελειομανίας του Κιούμπρικ, που λέγεται ότι την είχε αποκηρύξει. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι εξήντα ένα χρόνια μετά την προβολή του «Fear And Desire», είναι η πρώτη φορά που η ταινία προβάλλεται στην Ελλάδα.

Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου, ο υπολοχαγός Κόρμπι (Κένεθ Χαρπ - Kenneth Harp) οδηγεί τους άντρες του μακριά από τους εχθρούς, σε μία προσπάθεια να επιστρέψουν σε φιλικά εδάφη. Ξαφνικά όμως βλέπει το σχέδιό του να καταρρέει, όταν συναντούν μία νεαρή γυναίκα (Βιρτζίνια Λιθ - Virginia Leith).

Η κατάσταση αρχίζει να επιδεινώνεται ραγδαία καθώς, ενώ οι άντρες του Κόρμπι αρχίζουν να υποφέρουν τόσο ψυχικά όσο και σωματικά, η παρουσία του εχθρού στην περιοχή απειλεί να εκτροχιάσει εντελώς την έτσι κι αλλιώς δύσκολη προσπάθεια της απόδρασή τους.

Τέσσερις απελπισμένοι άντρες - τους ερμηνεύουν οιΦρανκ Σιλβέρα, Κένεθ Χαρπ, Πολ Μαζούρσκι και Στίβεν Κόιτ - βρίσκονται παγιδευμένοι στη δίνη του πολέμου, μαζί μ' ένα μυστηριώδες κορίτσι. Η διαφυγή τους ολοένα και δυσκολεύει ενώ ο κλοιός σφίγγει ασφυκτικά τριγύρω τους...

Γυρισμένο το 1953 το φιλμ «Fear And Desire» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός κορυφαίου δημιουργού, που το 1956 θα μας χαρίσει ουσιαστικά την πρώτη μεγάλου μήκους δημιουργία του, το «The Killing» και την αμέσως επόμενη χρονιά το «Paths of Glory» (1957) με πρωταγωνιστή τον εμβληματικό Κερκ Ντάγκλας.

Η ταινία περιλαμβάνει τις πρώτες ενδείξεις του σκηνοθετικού μεγαλείου του Κιούμπρικ, τον οποίο εδώ συναντάμε σε ηλικία μόλις 24 ετών, να έχει παντρευτεί και να ζει στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Ο νεαρός Κιούμπρικ είχε μόλις σταματήσει να εργάζεται για το περιοδικό Look ως φωτογράφος και είχε αποφασίσει να γυρίσει την πρώτη του ταινία.

Ο προϋπολογισμός της ταινίας έφτανε αρχικά τα δέκα χιλιάδες δολάρια, χρήματα που συγκέντρωσε από τη δουλειά του στο περιοδικό, καθώς και από τον θείο του Μάρτιν Πέρβελερ, που είχε φαρμακείο. Το σενάριο περιελάμβανε τρεις στρατιώτες και έναν λοχαγό, οι οποίοι έχουν αποκλειστεί πίσω από τις γραμμές του εχθρού. Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη, με αποτέλεσμα οι σωματικές και ψυχολογικές προκλήσεις για τους ήρωες μας να αυξάνονται διαρκώς.

Σε μία συνέντευξή του το 1966 , ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ λέει χαρακτηριστικά ότι το «Fear And Desire» δημιουργήθηκε την εποχή που ζούσε στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, σε σενάριο του εφηβικού του φίλου, Χάουαρντ Σάκλερ, ο οποίος έγραψε «μία σοβαρή και αλληγορική ιστορία», την οποία και αποφάσισε να κάνει ταινία. «Σκέφτηκα: δεν μπορεί η ταινία μου να είναι χειρότερη από αυτές που βλέπω κάθε εβδομάδα στις αίθουσες.Ήθελα η ταινία μου να είναι ποιητική και γεμάτη νόημα».

Ως γνωστόν ο Κιούμπρικ ήταν αρκετά αυστηρός με ό,τι κι αν έκανε. Κλασσικός τελειομανής ο σκηνοθέτης επιδεικνύει ξεκάθαρα δείγματα της ιδιαίτερης κινηματογραφικής γραφής του από την πρώτη του κιόλας δημιουργία. Ο Κιούμπρικ γύρισε την ταινία χωρίς ήχο και πρόσθεσε τον διάλογο στη συνέχεια, μαζί με τη μουσική και τα ηχητικά εφέ. Αυτό αύξησε το κόστος του φιλμ, το οποίο λέγεται ότι τελικά κόστισε περίπου τριάντα τρεις χιλιάδες δολάρια.

Το γεγονός αυτό τον ανάγκασε να εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη σε μία τηλεταινία για τον Αβραάμ Λίνκολν, προκειμένου να βρει τα χρήματα για να ολοκληρώσει το «Fear And Desire», ακριβώς έτσι όπως το είχε οραματιστεί. Η ταινία προβλήθηκε τελικά σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών και παρόλο που εξαιτίας της δημοτικότητας του σκηνοθέτη απέκτησε φήμη, έχει προβληθεί μέχρι σήμερα πολύ λίγες φορές σε κινηματογραφική αίθουσα.

Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, στις 26 Ιουλίου του 1928 ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ υπήρξε εμπνευστής ενός άλλου σινεμά. Αν και τιμήθηκε μόλις μ' ένα Όσκαρ για την ταινία «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» - ίσως την καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών - και αυτό στην κατηγορία των ειδικών εφέ, η επιρροή του στις μελλοντικές γενιές τόσο των θεατών όσο και συναδέλφων του, υπήρξε καταλυτική.

Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ δεν κέρδισε ποτέ Χρυσή Σφαίρα και μόλις μία φορά απέσπασε ένα βραβείο Bafta ως καλύτερος σκηνοθέτης, το 1976 για το «Barry Lyndon». Δυστυχώς η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου αναγνώρισε την αξία και το έργο του Κιούμπρικ μετά θάνατον και μόλις το 2000 τον τίμησε μ' ένα Όσκαρ για την συνολική του προσφορά στον χώρο της 7ης Τέχνης.

Ταινίες όπως το «Κουρδιστό Πορτοκάλι», «Η Λάμψη» και πολλές ακόμα δημιουργίες του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, έμειναν χαραγμένες στη μνήμη των θεατών,αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον Κινηματογράφο. 

Είναι επίσης γνωστό ότι η πλειοψηφία των ταινιών του Κιούμπρικ ήταν μεταφορές από βιβλία, αλλά μ' έναν δικό του μοναδικό τρόπο. Ένα στοιχείο που συχνά πυκνά μας φέρνει στον νου έναν άλλο κορυφαίο Αμερικανό σκηνοθέτη, τον Όρσον Γουέλς.

Όπως λοιπόν ο Γουέλς έτσι και ο Κιούμπρικ είχαν τη μοναδική ικανότητα να μεταφέρουν ένα βιβλίο στην μεγάλη οθόνη κάνοντας απόλυτα δικό τους και συχνά πυκνά αλλάζοντας τους την πορεία και την εξέλιξη. Το γεγονός αυτό βέβαια μπορεί να είχε ένα μοναδικό αισθητικό αποτέλεσμα αλλά δεν άφησε πάντα ικανοποιημένους και τους συγγραφείς...

Στο «Fear And Desire» του 1953 ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ με έντονα χρώματα και σκληρές αντιθέσεις μεταξύ άσπρου και μαύρου, μας παρουσιάζει μία σπάνια αντιπολεμική ταινία κι ένα υπέροχο πρώτο δείγμα γραφής όπου συνυπάρχουν τα μοναδικά χαρακτηριστικά στοιχεία μίας δημιουργίας του Κιούμπρικ, ενός σκηνοθέτη που έφτασε τον κινηματογράφο αρκετές φορές στα όριά του.

Γνωστός ως ο πλέον ολοκληρωμένος και καινοτόμος σκηνοθέτης, ο Κιούμπρικ δημιούργησε ταινίες εγκώμια, συχνά αμφιλεγόμενες, ωστόσο πάντα αντάξιες της τελειομανής φύσης του. Το 1999, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ πέθανε από καρδιακή προσβολή στον ύπνο του και κηδεύτηκε, όπως και επιθυμούσε, στην Αγγλία όπου και διέμενε τα τελευταία σαράντα χρόνια της ζωής του.

To 1997, τρεις από τις ταινίες του Κιούμπρικ επιλέχθηκαν από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στον κατάλογο των 100 καλύτερων ταινιών στην Αμερική. Πρόκειται για τα φιλμ: "2001: A Space Odyssey" (στο νούμερο 22), "Dr Strangelove" (στο νούμερο 26) και "A Clockwork Orange" (στο νούμερο 46).

Το «Fear and Desire» (1953) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, είχαμε την ευκαιρία να το δούμε για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη στην Ελλάδα, πέρσι τον Νοέμβριο στο πλαίσιο του 26ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Φέτος συμπληρώθηκαν δεκαπέντε χρόνια χωρίς τον κορυφαίο δημιουργό και η προβολή της πρώτη του δημιουργίας αποτελεί τον ιδανικό τρόπο για να θυμηθούμε έναν μοναδικό καλλιτέχνη της έβδομης τέχνης. Το φιλμ του Κιούμπρικ, παρουσιάζεται στις Κινηματογραφικές Αίθουσες σε διανομή της New Star, ενώ μαζί του θα προβάλλεται και η μικρού μήκους ταινία "The Seafarers" (1953) διάρκειας 28 λεπτών, που αποτελεί την πρώτη έγχρωμη ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

Πηγή : tvxs

Ο μεγάλος επαναστάτης Εμιλιάνο Ζαπάτα Σαλαζάρ

Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα Σαλαζάρ υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της Μεξικανικής Επανάστασης των ακτημόνων εναντίον του τότε προέδρου της χώρας Πορφίριο Ντίαζ.

Ο μεγάλος επαναστάτης διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο να βγουν οι Μεξικανοί αγρότες από την εξαθλίωση οργανώνοντας και διοικώντας μια σημαντική επαναστατική δύναμη, με την ονομασία «απελευθερωτικός στρατός του νότου».

Ο Ζαπάτα γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1879, στο χωριό Ανενκουίλκο της πολιτείας Μορέλος. Ήταν mediero (επίμορτος καλλιεργητής) και εκπαιδευτής αλόγων.

Υπηρέτησε στο στρατό για επτά μήνες.

Σαν Πρόεδρος του συμβουλίου του χωριού του, έκανε εκστρατεία για την αποκατάσταση των εδαφών του χωριού που δημεύθηκαν από τα hacendados (τσιφλικάδες).

Το σύνθημά του ήταν «Tierra Υ Libertad» (γη κι ελευθερία). Το Νοέμβριο του 1910, η εξαθλίωση των αγροτών οδήγησε σε εξέγερση με αρχηγό τον Μαδέρο και ο Ζαπάτα τάχθηκε στο πλευρό του.

Μεταξύ 1910 και 1919, συνέχισε να παλεύει για τη γη και την ελευθερία των ακτημόνων, επαναστατώντας ενάντια σε οποιονδήποτε αντιτιθόταν στο σχέδιο«Ayala» (αγιάλα) το οποίο προέβλεπε πως τα κλεμμένα εδάφη έπρεπε να επιστραφούν, τα τσιφλίκια να απαλλοτριωθούν στο τρίτο της αξίας τους και η γη των τσιφλικάδων που θα εναντιώνονταν θα κατασχόταν.

Στις 10 Απριλίου 1919, ο Ζαπάτα έπεσε θύμα ενέδρας κατά τη συνάντησή του με έναν στρατηγό που υποτίθεται ότι ήθελε να προσχωρήσει στην επανάσταση και εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τις κυβερνητικές δυνάμεις.

Πηγή : tvxs