Τους χλιαρούς, τους φτύνουν

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης του Δήμου Κηφισιάς επι Δήμαρχου Γ. Θωμάκου κι αν έγινε στο παρελθόν έπεσε στο κενό. Η αποπομπή του είναι μονόδρομος. Ο Γ. Θωμάκος θυμίζει τις μελανές, απαίσιες πρακτικές του χθες…».

«Πόλη δίχως Δήμο δεν υπάρχει. Ο Γ. Θωμάκος, εκτός του ότι άφησε ουσιαστικά το Δήμο έρμαιο της παρέας Θωμάκου-Αυλίτη, συνέτριψε έναν από τους πυλώνες της δημοκρατίας. Όσο για το “νέο Δήμο” που ευαγγελίζεται και που έχει στα σκαριά, αν κρίνουμε από τις επιλογές του στο χώρο του Δήμου, μάλλον την αλήστου μνήμης ΥΕΝΕΔ θα θυμίζει…».

Σήμερα ο Γ. Θωμάκος τρέχοντας πίσω από τηλεοπτικό σταθμό μας αποκάλυψε ότι η Κηφισιά βρίσκεται πανελληνίως στη 2η θέση από κρούσματα του κορονοϊού λόγω του ψιλού στάνταρντ των κατοίκων, που πάνε από μόνοι τους στα διαγνωστικά κέντρα! Κοίτα να δεις τι μαθαίνεις και μάλιστα από Μαρουσιώτες. Ο άνθρωπος είναι αναμφισβήτητα κολοσσός, μόνη του σύγκριση είναι ο πρόεδρος Τράμπ.

Έκανε βέβαια και αυστηρές συστάσεις σε πλούσιους γόνους Κηφισιωτών που ενοχλούν τη πόλη που είναι Σερίφης και, αυθόρμητα μου ήλθε στο μυαλό μια εικόνα: ο τέως Βασιλιάς σε συνέντευξή του απαντά σε ερώτηση δημοσιογράφου γιατί έδωσε νομιμότητα στη χούντα των συνταγματαρχών.

Κατά την διάρκεια της φωτο μετά την ορκωμοσίας της κυβέρνησης της Χούντας είχα πάρει πολύ αυστηρό ύφος για να καταλάβει όλος ο κόσμος ότι διαφωνούσα.

Ουδέν άλλο, χάος απύθμενο, άφωνος

Γύρω από τις παραπάνω δύο απόψεις έχει πολωθεί το σύνολο σχεδόν της κοινής γνώμης. Και η πόλωση αυτή -που επετεύχθη προφανώς βάσει σχεδίου- ωφελεί τόσο το Γ. Θωμάκο, όσο και τον κουμπάρο Β. Αυλίτη. Αμφότεροι στέλνουν στην κοινωνία ξεκάθαρα και αντίθετα μεταξύ τους μηνύματα. Εάν ο Γ. Θωμάκος διεκδικεί για τον εαυτό του τον ρόλο του καινούριου-χθες, ο Βαγγέλης Αυλίτης ανακηρύσσει πνευματικο του πατέρα το Γ. Θωμάκο.

Ο Γ. Θωμάκος κέρδισε –τρόπος του λέγειν το κέρδισε, έχασε στη πραγματικότητα, αλλά αυτό είναι μια αλήθεια που αξίζει να ασχοληθούμε κάποια άλλη στιγμή- δύο εκλογές. Κάτι τέτοιο μοιάζει ότι θα ζήσουμε προσεχώς στην Κηφισιά.

Μπήκαμε στην περίοδο του πιο σκληρού ροκ, που έλεγε και ο Κώστας Λαλιώτης. Ο ενδιάμεσος χώρος θα σαρωθεί.

Μέχρι προχθές πίστευα πως το μεγαλύτερο σφάλμα των δυο παρατάξεων της λεγόμενης αντιπολίτευσης ήταν ότι δεν έβρισκαν το θάρρος να αυτοδιαλυθούν και να προχωρήσουν στη συγκρότηση ενός διευρυμένου νέου σχήματος με χαρακτηριστικά μεγάλης πραγματικά παράταξης. Σήμερα αντιλαμβάνομαι πως η διαρκής αμφιθυμία και αμηχανία των ηγεσιών τους αποτελεί ανίατη, καθολική και θανατηφόρο ασθένεια.

Θα μπορούσαν, αντιθέτως, να ισχυριστούν πως το «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι» δεν στέκει στην πολιτική, ότι είναι εκτός από ανήθικο και αναποτελεσματικό, καθώς καμία πετυχημένη εγχείρηση δεν έγινε ποτέ με τσεκούρι αντί για νυστέρι. Σε αυτήν την περίπτωση, θα όφειλαν να αποσύρουν σήμερα κιόλας τη στήριξή τους από την αιμαφρόδιτη Διοίκηση Θωμάκου, να επωμιστούν το βάρος των εκλογών και να ζητήσουν την ψήφο του λαού της Κηφισιάς, υποσχόμενοι ότι εκείνοι θα τα καταφέρουν καλύτερα από έναν εμμονικό παλαιοδεξιό και από έναν αστοιχείωτο τίποτα.

Αντί για αυτό, ο Βάρσος και ο Χιωτάκης και τα στελέχη τους άρχισαν και πάλι τα «ναι, μεν, αλλά». Ψελλίζουν μακαρονοειδείς ενστάσεις, θέτουν δυσανάγνωστες υποσημειώσεις, πασχίζουν να μείνουν στεγνοί έχοντας τα πόδια τους σε δύο βάρκες που διαρκώς απομακρύνονται. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα πέσουν στο νερό. Και το χειρότερο: Έχουν ξεχάσει και το κολύμπι που κάποτε ίσως ήξεραν.

«Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου…». «Επειδή είσαι χλιαρός, ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, για αυτό και θα σε φτύσω…», λέει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Μιλάει σχεδόν σαν Κηφισιώτης ψηφοφόρος του 2023.

Ο Καβάφης έχει γράψει ένα αριστουργηματικό ποίημα για το «μεγάλο Ναι» και το «μεγάλο Όχι». Ποτέ δεν θα τον ενέπνεε, πιστεύω, ένα μεγάλο «Ναι, μεν, Αλλά».-