Δήμος Κηφισιάς - Ζητείται ελπίδα

Γράφει ο Γιάνης Κατσίμπας

Οι ευθύνες και η Δημαρχία Θωμάκου

Μάλλον δεν έχει γίνει κατανοητό από την Δημαρχία Θωμάκου πως έχουμε μπει σε εντελώς νέα φάση για τη κοινωνία μας. Σε αυτή ακριβώς τη νέα φάση, οι πάσης φύσης καταστροφές, οι απότομες κλιματικές μεταβολές, οι επιδημίες είναι ένα μείγμα που μπορεί και την πραγματικότητα να αποσταθεροποιεί και τα πολιτικά σχέδια να μεταβάλλει.

Γι’ αυτό ακριβώς, τα θέματα υγείας (προφανώς δημόσιας και καθολικής) και πολιτικής προστασίας πρέπει να ήταν ήδη ψηλά στην ατζέντα του λεγόμενου Δήμου, και μάλιστα με τρεις παραμέτρους: την αναζήτηση πολιτικής συναίνεσης. Ενα νέο σχέδιο που θα συναρθρώνει και τους δήμους και τις περιφέρειες και θα υπάγει τους φορείς κάτω από μια Αρχή σε περίπτωση κρίσης. Την ενημέρωση για τη νέα πραγματικότητα και τις απειλές της.

Για το δεύτερο, να θυμίσουμε πως έχει εκπονηθεί το Σχέδιο Βορέας (Σχέδιο Αντιμετώπισης Εκτακτων Αναγκών και Αμεσης / Βραχείας Διαχείρισης των Συνεπειών από την Εκδήλωση Χιονοπτώσεων και Παγετού), αν και προφανώς το αναζητούσαμε όλοι στον πρόσφατο χιονιά. Για τα υπόλοιπα αναζητούμε ακόμη το λεγόμενο επιτελικό κράτος που από συγχώνευση αρμοδιοτήτων, καθετοποίηση ευθυνών, ενσωμάτωση και ενοποίηση χαρτοφυλακίων τείνει απλώς να γίνει μια ιδιωτικοποίηση του κράτους και μια νέα συγκεντρωτική δομή που απλώς υπάγεται στον Πρωθυπουργό και την κλειστή του ομάδα.

Αυτό το τελευταίο έχει, όπως φάνηκε τώρα, και άλλες πολιτικές προεκτάσεις. Επειδή ακριβώς η κυβέρνηση, έτσι και η Δημαρχία Θωμάκου δεν διάγουν πια τον μήνα του μέλιτος και παρά το γεγονός πως για μια σειρά δημοσιολόγων ακόμη και οι πιο «εχθρικοί» εξ αυτών κυβερνάνε και Διοικούν, το μπούμερανγκ των ευθυνών επιστρέφει στους ίδιους τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το Γ. Θωμάκο. Αυτό γίνεται για έναν επιπλέον λόγο. Η χορεία των μη κοινοβουλευτικών ή αμιγώς μη πολιτικών προσώπων προσθέτει το δικό της κεφάλαιο όταν υπάγεται σε ένα πολιτικό σχέδιο. Οταν τον πρώτο λόγο έχουν οι πολιτικοί. Οταν οι ίδιοι είναι και τίθενται διαρκώς υπό τη βάσανο της λογοδοσίας στους πολίτες τους. Οταν κάθε τους πρωτοβουλία ή κίνηση περνάει από την κρίση της κοινωνίας και του δικού τους πολιτικού κόστους. Σήμερα όλα τα παραπάνω αποδίδονται στους ίδιους, τον Πρωθυπουργό και το Δήμαρχο. Και αυτό που φάνταζε ως πλεονέκτημα, σήμερα τείνει να γίνει ο αδύναμος κρίκος.

Τι επιταχύνει όλα τα παραπάνω; Τα επιμέρους ρεύματα δυσαρέσκειας από την κοινωνία που απλώς δεν εκφράζονται με τους παλιούς τρόπους λόγω και της τρέχουσας πανδημίας της ακρίβειας μα πάνω και πέρα απ’ όλα της αναξιοκρατίας. Η ακρίβεια και η ενεργειακή επισφάλεια είναι το υπ’ αριθμόν ένα, αν και μόλις προσφάτως προστέθηκε ένα ακόμη. Ενα ιδιότυπο αίσθημα ανασφάλειας και μη εμπιστοσύνης από τον μέσο πολίτη. Το ακόμη πιο ιδιότυπο είναι πως αυτό διαπερνά τον κόσμο σταδιακά για μια Κυβέρνηση-Διοίκηση που ευαγγελίζεται το ακριβώς αντίθετο. Και βάσει αυτού είχε το προβάδισμα. Αν αυτό διαρραγεί, η ακύρωση κάθε πολιτικού προβαδίσματος θα είναι προ των πυλών. Είναι σε αντίστιξη, δε, με το κοινωνικό αίτημα για ένα καλύτερο και πιο αποτελεσματικό κράτος, Δήμος που καταγράφεται σε μια σειρά μετρήσεων.

Εδώ προφανώς θα έχει σημασία ποια θα είναι η εναλλακτική πρόταση για τον κόσμο. Και προφανώς η νέα επεξεργασία μιας πολιτικής προστασίας του 21ου αιώνα αφορά και την αξιωματική αντιπολίτευση και τα υπόλοιπα κόμματα, παρατάξεις.

Στην πολιτική όμως πρώτα απογοητεύεσαι και μετά αναζητάς νέο λιμάνι. Πρώτα ο έρωτας μετατρέπεται σε συμβατική σχέση και μετά σε διαζύγιο. Η αλαζονεία του απυρόβλητου πληρώνεται. Οπως και η απόδοση των όσων συμβαίνουν σε αμετάβλητους παράγοντες. Η νέα εποχή δεν έχει χώρο για blame games και αλαζονείες.-