Don’t cry for me kifisia - ή πως θα απαλλαγούμε από το θεοσκόταδο

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι όταν τα βρίσκεις μπαστούνια καταφεύγεις στην προσδοκία της θείας πρόνοιας. Είναι αλήθεια ότι αυτή είναι μια θεωρία που τη διακινούν εκείνοι που συνηθίζουν να καταφεύγουν στην προσδοκία της θείας πρόνοιας έτσι κι αλλιώς, με αποτέλεσμα να τα βρίσκουν τελικά μπαστούνια στατιστικά συχνότερα από το σύνηθες -κατά μέσο όρο θα λέγαμε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παύει να υπάρχει η θεωρία. Ερείδεται στην αντίληψη ότι μπροστά σε δισεπίλυτα προβλήματα η μεσιτεία μιας ανώτερης δύναμης είναι καλοδεχούμενη και επίσης στον ισχυρισμό ότι αυτή η ανώτερη δύναμη είναι γενικά καλόπιστη.

Στις πιο καθυστερημένες, βάρβαρες και ακαλλιέργητες εκφάνσεις της, η αντίληψη αυτή πραγματώνεται με τη θρησκοληψία, την ψευδαίσθηση ότι θα σου λύσουν το πρόβλημα ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, η Παναγιά ή -κατά προτίμηση- ο Άγιος Παντελεήμονας, που λένε ότι ήταν και πολύ ωραίο αγόρι.

Όταν μεσολαβεί η πρόοδος, η καλλιέργεια και ο πολιτισμός, η θρησκοληψία φορά τη μάσκα του οικονομικού φιλελευθερισμού: ισχυρίζεται ότι τα προβλήματα θα τα λύσει το αόρατο χέρι της αγοράς.

Ο Βαγγέλης Αυλίτης, το χρυσό μανουάλι της Διοίκησης Θωμάκου, διακονεί και τις δύο αυτές μεταφυσικές. Είναι ταυτόχρονα οπαδός της θείας πρόνοιας του Κυρίου και της θείας πρόνοιας της ελεύθερης αγοράς. Κάτι που -μεταξύ μας- δεν είναι ούτε περίεργο ούτε σπάνιο και ισχυροποιεί την αίσθηση ότι αμφότερες αντλούν την ισχύ τους από προκαταλήψεις εδραιωμένες κατά την προϊστορική βαρβαρότητα της ανθρώπινης σκέψης και χρήσιμο θα ήταν να απομακρυνθούν σιγά σιγά από τον ανθρώπινο δημόσιο βίο.

Υπό το πρίσμα των παραπάνω δεν πρέπει να προξενεί κατάπληξη ότι η πολυαναμενόμενη παρέμβαση του αντιδημάρχου σχετικά με το άνοιγμα των σχολείων και τα μέτρα προστασίας αποτέλεσε μια σπονδή προς τις δύο αυτές μεταφυσικές. Και ακόμα λιγότερο, ότι ως τέτοια γεννά νέα προβλήματα πλάι σε όσα αντικειμενικά είχε προκαλέσει η πανδημία σε συνδυασμό με την αναγκαιότητα διεξαγωγής μαθημάτων στα σχολεία.

Επιλύοντας δε μόλις ένα –και αυτό μόνο μερικώς: το ζήτημα των αναγκαίων «αρπαχτών» του δεξιού αντιδήμαρχου-λογιστή, εμπλεκόμενου μόλις πρόσφατα σε πιθανή «υπόθεση - δουλειάς του υπόκοσμου» κουμπάρου του άλλου θεοσεβούμενου Γ.Θωμάκου, ο οποίος έσπευσε να δηλώσει εθελοντής θρησκευόμενος και παρατηρητής των λειτουργιών του Άγιου Όρους.

Εδώ και σχεδόν δύο εβδομάδες, ο τοπικός καντηλανάφτης έχει προσφύγει σε ένα κόλπο τόσο έξυπνο και παμπόνηρο, που πρέπει κανείς να έχει διαβάσει τουλάχιστον 30 φορές την Αγία Γραφή για να το σκεφτεί. Ανακοινώνει πασιφανώς μη ρεαλιστικές (ψεύτικες) πρακτικές, εν συνεχεία ανακοίνωσε ότι θα ακολουθήσει τον άγραφο νόμο του Θεού

Πεπεισμένος ενδεχομένως ότι οι οικογένειες των μαθητών αποτελούνται «κατά μέσο όρο» από εισοδηματίες και νοικοκυρές ή αφήνουν τα παιδιά τους σε νταντάδες, όπως της έμαθαν στο αποστειρωμένο αστικό περιβάλλον και τα κατηχητικά όπου ανατράφηκε, αδυνατεί να κατανοήσει ότι ξιφουλκεί έναντι ενός ανύπαρκτου κινδύνου, επιτείνοντας ταυτόχρονα στους μαθητές το στρες της αβεβαιότητας, το οποίο είναι ήδη πολύ μεγάλο για τα παιδιά από την αρχή της πανδημίας, κατά την οποία κλήθηκαν να διαχειριστούν μια κατάσταση ακατανόητη και ανυπόφορη. Ο ίδιος ηδύπνους πονηρός πολιτευτής μπορεί να λύνει τέτοια θέματα μασουλώντας προσευχές, ευτυχώς όμως αυτή δεν είναι μια έξη των παιδιών και των εφήβων που ζουν στη ευαίσθητη κοινότητα Κηφισιάς-Ν. Ερυθραίας-Εκάλης.

Το δεύτερο αφορά το –χρήσιμο σε κάθε περίπτωση- ημίμετρο της μάσκας. Αποτελούμενη κατά βάση από θρησκόληπτους, δεισιδαίμονες και μετερχόμενους αντιεπιστημονικών ιδεοληψιών θαυμαστών πωλητών νανογιλέκων, η Διοίκηση αυτή, σε συνδυασμό με τις ακραίες παλινωδίες της πολιτικής της, έχει αποθρασύνει ένα επιθετικό ρεύμα ανορθολογισμού και φαντασιοπληξίας. Το οποίο απειλεί ανοιχτά να αναλάβει δράση και στα σχολεία. Φυσικά, είναι αδύνατο για την Διοίκηση Θωμάκου γενικά και τον Β. Αυλίτη ειδικά να συγκρουστούν ανοιχτά με αυτό το ρεύμα: αποτελεί την κατεξοχήν εκλογική τους βάση. Το αποτέλεσμα είναι να μεταφέρεται η λύση του ζητήματος (ιδίως) της μάσκας, μέσα στα ίδια τα σχολικά περιβάλλοντα, μετατρέποντας τα σχολεία σε πηγή νευρωτικής βίας –η οποία βέβαια αποτελεί εγγύηση μεσοπρόθεσμα για την κοινωνική ηγεμονία του θεοκρατικού μπουλουκιού.

Μέχρι εδώ, η μεταφυσική του ιερόβλαστου αντιδημάρχου-λογιστή είναι πρωτόλεια. Αφορά την προσδοκία της να βάλει ο θεός το χέρι του. Υπάρχει όμως και το δεύτερο επίπεδο: εκεί που βάζει το αόρατο χέρι της η αγορά.

Αυτή είναι μια συνείδηση που αξίζει τον κόπο να καλλιεργηθεί: ο σκοταδισμός και η βλακεία πάνε χέρι - χέρι με τα ιδιωτικά συμφέροντα, την αναπαραγωγή της κυριαρχίας τους.

Μοιάζει μακρινό σήμερα; Ίσως. Όχι όμως πιο μακρινό από όσο έμοιαζε πριν λίγα χρόνια το ενδεχόμενο να είναι Δήμαρχος, αντιδήμαρχος μια φαντασμένη θεούσα που θα μιλάει για την ανάδειξη του θεσμού του ιεροδιδάσκαλου και θα μοιράζει στα παιδιά φλούδες υποσχέσεις. Όχι πιο μακρινό από τον δυστοπικό κόσμο που μας περιμένει, αν δεν κινηθούμε εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες για να απαλλαγούμε από το θεοσκόταδο.-