Πρωτομαγιά στη Κηφισιά

Πάντα θυμάμαι αυτή τη μέρα την γιορτάζαμε ποικιλοτρόπως.

Ως νεότεροι γιορτάζαμε για την γέννηση της άνοιξης. Μετά από ένα βαρύ ή και όχι χειμώνα η άνοιξη, της φύσης, της χαράς, της προσδοκίας, του έρτα μας γέμιζε με ανάμικτα συναισθήματα.

Οι εποχές άλλες, διαφορετικές, οι εικόνες γύρω μας λιγότερες αλλά πιο ανθρώπινες.

Ήταν σε μια εποχή που η Κηφισιά είχε μετά βίας 10.000 κατοίκους.

Τα καταστήματα λιγοστά, υπήρχαν κινηματογράφοι το μόνο μέσο διασκέδασης. Η διασκέδασή μας ήταν μόνο τα λιγοστά ζαχαροπλαστεία ή για ένα απογευματινό περίπατο.

Μοιραία λοιπόν, -όχι βέβαια για κακό μας- επικεντρωνόταν στις απίθανες, μοσχοβολιστές μυρωδιές από τους πάμπολους κήπους.      

Υπήρχε και ένας άτυπος διαγωνισμός ποιος έχει τα καλύτερα τριαντάφυλλα, τις υπέροχες βουκαμβίλιες, τα διάφορα μοσχομυριστά λουλούδια και τα πάμπολα φρούτα και λαχανικά.

Εκείνη την εποχή ήταν γεμάτα τα περιβόλια λουλούδια που με περισσή μαστοριά καλλιεργούσαν οι περιβολάρηδες της Κηφισιάς.

Ήταν ξακουστοί, το σήμα κατατεθέν της πόλης.

Θυμάμαι σαν μικρό παιδί Πρωτομαγιά οι επισκέπτες να κόβουν όσα λουλούδια βρίσκονταν έξω από τη περίφραξη. Ήταν μια πολύ ανθρώπινη περίοδος.

Αλλάξανε τα πράγματα, ήλθε «ο πολιτισμός», η αντιπαροχή. Ήλθε μοιραία και το τέλος της εποχής της αθωότητας.

Τα περιβόλια δόθηκαν στο βωμό της αντιπαροχής. Ο τότε περιβολάρης, ο κάθε Κηφισιώτης αρκέστηκε στο διαμέρισμα του 2ου ή 3ου ορόφου.

Η επέλαση της βλαχιάς. Η εκδίκηση της γυφτιάς.

Λουλούδια μόνο όσοι είναι ρομαντικοί έχουν πλέον. Τίποτα δεν θυμίζει τις παλιές καλές εποχές.

Φέτος με έκπληξη βλέπω τους επισκέπτες να έχουν πλημυρίσει τους δρόμους της πόλης. Βλέπω ότι οι άνθρωποι έχουν μια κάποια διαφορετική άποψη.

Από το πρωί όλοι πηγαίνουν στη Ανθοκομική έκθεση. Η διάθεση είναι διαφορετική.

Η ανθοκομική είναι το μόνο σταθερό, αναλλοίωτο που έχει μείνει. Η σταθερή αξία για την πόλη μας.

Όταν βλέπω με χαρά γονείς με παιδιά να αγοράζουν ή να κάνουν περίπατο μέσα στη Κηφισιά κάτι μέσα μου σκιρτά.

Ναι, θα περάσουν οι δυσκολίες. Υπάρχουν ωραία πράγματα στη ζωή. Μικρά αλλά καλά, που μας δίνουν ελπίδα για το αύριο.

Αρχόντισσα Κηφισιά, είσαι πάντα μέσα στη καρδιά μου.-