Στην Κηφισιά που μεγαλώσαμε

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Νίκος υπερτερεί εμού σε δυό τουλάχιστον σημεία: Αφενός είναι έξι χρόνια νεότερος. Αφετέρου οι γονείς του είχαν εξοχικό κάπου στην Αττική, όπερ σημαίνει ότι με το που έκλειναν τα σχολεία βούταγε στη θάλασσα και δεν ξανάβγαινε έως τον Σεπτέμβριο παρά μονάχα για να καβαλήσει το ποδήλατο και να ξαμολυθεί -μαζί με ένα σμάρι συνομηλίκων του- για πίτσα, παγωτό και σινεμά. Ενώ εγώ ως πιτσιρικάς με τον αδελφό μου, μπάνιο με τη μητέρα μου σχεδόν κάθε πρωί στο Σχοινιά κι έπειτα επιστροφή στην Κηφισιά, μοναχικά απογεύματα στο κήπο, να συναρμολογώ αεροπλανάκια και να καταβροχθίζω Ιούλιο Βερν.

Δυό βράδια την εβδομάδα η ζωή μου ζωήρευε.

Τις Τετάρτες, η μητέρα μας πήγαινε σε κάποιο από τα θερινά που αφθονούσαν τότε πάνω και κάτω από την Κηφισίας και έπαιζαν -σε δεύτερη προβολή- μεγάλες επιτυχίες, κωμωδίες και περιπέτειες, "Κατσαριδάκι, Αγάπη μου" ή τη θρυλική "Γέφυρα του Ποταμού Κβάι".

Τα Σάββατα οικογενειακώς θεατριζόμασταν. Γύρω από τη πλατεία της Κηφισιάς ή στο Κεφαλάρι για παγωτό. Ανέβαζαν είτε κλασσικές είτε προχωρημένες για την εποχή επιθεωρήσεις. Στη μια μαρκίζα αναβόσβηναν τα ονόματα των θρύλων του μουσικοχορευτικού -Σταυρίδης, Βλαχοπούλου, Σαπουντζάκη.

Παράλληλα με τα καλοκαιρινή Κηφισιά, υπήρχαν τα αναψυκτήρια, όχι μόνο στο κέντρο αλλά και στις συνοικίες. Πιό μαζική, πιό λαϊκή διασκέδαση. Πολυμελείς οικογένειες με μωρά και με γιαγιάδες απλώνονταν στα τραπεζάκια, δροσίζονταν με μπύρες και γρανίτες και απολάμβαναν την πόλη

Θέλω να πω ότι κατά τις δεκαετίες του '70 και του '80, ασφαλώς δε και νωρίτερα, η καλοκαιρινή Κηφισιά γεμάτη από διασκεδάσεις. Το αγιόκλημα και τα γιασεμιά της εποχής του Κηλαηδόνη είχαν απογειωθεί, ο κόσμος όμως -παρόλα τα προβλήματά του- νυχτοπερπατούσε ακατάπαυστα.

Η ζημιά έγινε στη συνέχεια. Η Κηφισιά μετατρέπει σε κακέκτυπο ντεμέκ μεγαλούπολης, ένα άναρχο συνονθύλευμα.

Όταν, πριν από λίγους μήνες, ο φίλος μου ο Νίκος μου είπε πως φιλοδοξεί να φτιάξει ένα σημερινό αναψυκτήριο στο κέντρο της πόλης μας έμεινα άναυδος. Κι όσο μού ανέπτυσσε την ιδέα του τόσο ο αρχικός ενθουσιασμός μου αναμειγνυόταν με δυσπιστία. "Θα έχεις -λες- καλεσμένους πρώτα ονόματα, θίασο ποικιλιών, ντιζέζ, μάγο, διαγωνισμό νέων ταλέντων, μέχρι και στριπ-τιζ... Ποιος παραγωγός θα επενδύσει σε ένα τέτοιο όνειρο;" "Ο τάδε μεγαλοσχήμων μου απάντησε "έχει φάει τη νύχτα, σε όλο της το βάθος και το πλάτος, με το κουτάλι. Παίζει στα δάχτυλα τούς κανόνες των χορταστικών θεαμάτων, ξέρει ακριβώς τον κόπο αλλά και τον τρόπο που απαιτείται. Έχει επιπλέον άξιους διαδόχους. Ε, θα μου δώσουν την ευκαιρία!"

Προχθές το βράδυ, σε ένα περίπατο στη καλοκαιρινή Κηφισιά τον συναντώ και μου εξιστορεί τι συμβαίνει και γιατί σκέφτεται να τα παρατήσει. Να πάνε στο διάολο τα κοράκια, τα ανθρωπόμορφα τέρατα. Όπου και να πήγα όπου απευθύνθηκα παρελαύνανε διάφοροι κρατούντες και ζητάγανε εκτός από προσλήψεις, ψηφοφόρων, τα λογιστικά βιβλία και το απαραίτητο μπαξίσι. Είναι δε τόσο αρπακτικά που δεν υπάρχει ίχνος φραγμού.

"Θα συνεχίσω μέχρι τον Σεπτέμβριο. Θα αλλάζω πρόγραμμα κάθε εβδομάδα." "Θα σε μιμηθούν πολλοί..." "Αυτό ακριβώς επιθυμώ!"

Έτσι, με τέτοιες τολμηρές ζαριές, θα ξαναζωντανέψει η Κηφισιά μας. Κι όχι με επιδοτούμενες διοργανώσεις, επαγγελματίες της πρωτοπορίας, μακρόσυρτες συνεδριάσεις και μισοσκότεινους διαδρόμους.-

Μη φοβάστε, ομότεχνοι, τα μεγάλα θέματα. Πιάστε τα απ'τα μαλλιά και αλλάξτε τους τον αδόξαστο.

Καλό σου ξεμπέρδεμα φίλε Νίκο.-