Ο άθλιος άνθρωπος χωρίς κανένα χάρισμα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δύο μεγάλες περιόδους σκληρής πραγματικότητας έχει γνωρίσει τα τελευταία χρόνια η πόλη μας. Την μία επίσημη, σκαιή και βάρβαρη επί Χιωτάκη. Τη δεύτερη ανεπίσημη, μουγκή, μουλωχτή και δόλια επί Θωμάκου.

Πρόκειται κυριολεκτικά για τον άνθρωπο χωρίς κανένα χάρισμα αλλά τον τέλειο αχυράνθρωπο της οικονομικής εξουσίας...

Πρόκειται κυριολεκτικά για τον άνθρωπο χωρίς κανένα χάρισμα αλλά τον τέλειο αχυράνθρωπο της οικονομικής εξουσίας. Για να ληστεύουν ανεμπόδιστα τη πόλη κι αυτός να κάνει πως δεν ξέρει. (Και το ίδιο κάνει ακόμα.)  

Στο ανθρωπάκι είχαν φορέσει μια αστραφτερή θρησκευτική πανοπλία. Και ήταν επιτακτική ανάγκη να μη φανεί ότι αποκάτω δεν υπάρχει τίποτα.  

Την κατασκευή της εικόνας του έχουν αναλάβει εργολαβικά τα μεγάλα λαμόγια της πόλης. Ήταν «ο σοβαρός», «ο ήπιος»,  «ο καταλληλότερος», «ο καλύτερος Δήμαρχος που είχαμε». Και βέβαια, «ο Δήμαρχος που μας έβγαλε από την άθλια εποχή Χιωτάκη». Με απάτη που πληρώνουμε τρια χρόνια τώρα, γιατί κάποιους τους συνέφερε να αναλάβει αυτός κι ας καταστραφεί ολάκερη η πόλη.    

Δεν επιτρεπόταν ο παραμικρός αντίλογος. Όποιος διατύπωνε διαφορετική θέση εξουδετερωνόταν ποικιλοτρόπως. Αν ήταν δημοσιογράφος απολυόταν, τον έσερναν στα δικαστήρια και πέρναγε στα αζήτητα. Αν ήταν πολιτικός αντίπαλος τον διέβαλαν ή τον γελοιοποιούσαν.  

Αν ήταν συγγραφέας, άνθρωπος της πιάτσας, καλλιτέχνης, έμπαινε στη μαύρη λίστα. Το όνομα και το έργο του αποκλείονταν από τις δημοτικές χρηματοδοτήσεις, τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και βέβαια τις τοπικές εφημερίδες.  

Στο ανθρωπάκι είχαν φορέσει μια αστραφτερή θρησκευτική πανοπλία. Και ήταν επιτακτική ανάγκη να μη φανεί ότι αποκάτω δεν υπάρχει τίποτα.    

Κυνηγήθηκαν αρκετοί και μεταξύ αυτών ο γράφων. Άλλος πήρε ανάποδες και έκανε μήνυση στον πανίσχυρο πρώην εργοδότη του.   

Οι αιτιάσεις του ήταν δικονομικά φτιαγμένες αλλά δεν ήταν δυνατόν να υπάρξουν απτές αποδείξεις. Κατά τον δικηγόρο του χρειαζόταν κάποιους μάρτυρες, κάπως γνωστούς, να καταθέσουν υπέρ του.  

Ο φίλος παρά την εικόνα καβγατζή που εξέπεμπε ήταν ένας πολύ ευγενικός και διακριτικός άνθρωπος. Δεν θέλησε να βαρύνει κανέναν φίλο του. Ήξερε ότι θα σήμαινε τον αποκλεισμό του από τα κόλπα του δήθεν θρησκευτισμού.  

Δεν ζήτησε από κανέναν να πάει μάρτυρας υπέρ του στο δικαστήριο. Αλλά και κανείς δεν προσφέρθηκε. Ίσως κάποιοι να μην το έμαθαν γιατί πουθενά δεν δημοσιοποιήθηκε. Ισχύει κι αυτό.  

Πήγα εγώ ως μοναδικός μάρτυρας, παρά τις αντιρρήσεις του. Όχι πως υπήρχε πιθανότητα να δικαιωθεί. Αλλά τουλάχιστον εμπόδισα τον Γιώργο να βιαιοπραγήσει μέσα στο δικαστήριο τον μάρτυρα κατηγορίας εναντίον του.   

Ήταν ένας δημοσιογράφος από την ίδια εφημερίδα, δηλωμένος φίλος και θαυμαστής του Γιώργου που αιφνιδίως ανέβλεψε –το ανθρωπάκι- και τον έβγαλε άχρηστο.    

Φυσικά, ούτε η δίκη που έγινε, εμφανίστηκε σε κανένα Μέσο.-