Βάρσος - τι παίζει ο κυρ Βασίλης;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Σχεδόν σε όλα τα πράγματα στη ζωή, η επιστροφή στα παλιά είναι αποτυχημένη συνταγή. Σαν ξαναζεσταμένο φαγητό. Όσο γευστικό κι αν είναι, η αίσθηση της φρεσκάδας απουσιάζει από τον ουρανίσκο. Κάπως έτσι είναι και στις ανθρώπινες σχέσεις. Ερωτικές, φιλικές, οικογενειακές, πολιτικές.

Εδώ και μερικές ημέρες, ο Βασίλης Βάρσος εμφανίζεται και πάλι για τα καλά στο προσκήνιο. Από τις μικρές-μικρές παρεμβάσεις σε συζητήσεις και καφενεία μέχρι την ώρα που ανακοίνωσε την προθυμία του να «χαρίσει» τις υπηρεσίες του στον Δήμο της Κηφισιάς. Το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι το ξαναζεσταμένο φαγητό και η επιστροφή μας σε αυτό. Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει κάτι άλλο να καταναλώσουμε και φαντάζει ως η μόνη επιλογή. Την περασμένη εβδομάδα, «ο πρόεδρος του εαυτού του» ανακοίνωσε πως θα ήταν πρόθυμος να σφουγγαρίσει τις σκάλες στο Δήμο, εάν ο Γιώργος Θωμάκος αλλάξει ρότα στην πολιτική. Χθες πως είναι έτοιμος να κατέβει για δήμαρχος, προκειμένου να μην εκλεγεί ο Νίκος Χιωτάκης. Η περίπτωση του Βάρσου είναι χαρακτηριστική ενός παίκτη πόκερ που έχει πάει ρέστα με ρήγα και άσσο στα χέρια και κάτω ανοίγουν φύλλα που του χαλάνε τα σχέδια.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, μια λάθος πολιτική εκτίμηση θα είχε συνέπειες μόνο στον παραταξιακό σχηματισμό του που έμεινε εκτός Δήμου, χάνοντας τα βασικά του στελέχη. Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει πως τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα. Και την ιστορία, όταν δεν τη διαβάζεις είσαι καταδικασμένος να τη λουστείς. Ο ίδιος μίλησε για το παρελθόν και την επιλογή του να καλέσει το ΛΑΟΣ στην αρένα της πολιτικής. Περασμένα ξεχασμένα θα πείτε, αλλά κάτι τέτοιες μικρές κινήσεις είναι αυτές που σηκώνουν λίγο-λίγο την κουρτίνα πριν αποκαλυφθεί το τέρας. Αναρωτηθείτε τι έλεγε πριν 10 περίπου χρόνια και θα καταλάβετε. Πολιτικός καιροσκοπισμός ανακατεμένος με σοβαροφάνεια και ντυμένος με τον μανδύα της υπευθυνότητας. Μόνο που τελικά τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά. Όπως και πριν μερικούς μήνες. Έπαιξε και έχασε.

Ζούμε στην εποχή που ότι έχει κατακερματιστεί ότι υπήρχε Αριστερά ή Δεξιά του κέντρου και προσπαθεί να ανασυνταχθεί. Δεν αργεί και η ώρα να συμβεί το ίδιο και στην απέναντι πλευρά. Οι παίκτες παίρνουν τις θέσεις τους, έχουν κοιτάξει τα φύλλα τους και ετοιμάζονται για την παρτίδα. Το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι στο τραπέζι κάθονται άνθρωποι που έχουν παρελθόν αμαρτωλό, με τα χέρια βρώμικα και με δηλώσεις υπέρ της μιας πλευράς ή της άλλης δεν γίνετε πολιτική. Και πάντα υπάρχει εκεί κάποιος για να «ξεπλύνει», σφουγγαρίζοντας τις σκάλες.-