Γιώργος Νταλάρας - Στόχος
Στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, πλέον, δείχνει ότι υπάρχει ακόμα πολύς Νταλάρας, μέσα στον Νταλάρα…
Πόση αλλοίωση της ζωής χωράει στα μεσημεριανάδικα και στα περιοδικά συνοικιακής υποκουλτούρας; Πόση κακοποίηση της τέχνης και των ανθρώπων της μπορούν να εφεύρουν οι παραγωγοί της ευτέλειας στον τηλεοπτικό λασπότοπο; Υπάρχουν αντίδοτα, για να εξοπλιστεί η κοινωνια με άμυνες, απέναντι στον αναιδή συνεταιρισμό της πλουμιστής τηλεπερσόνας, με τον καλλιτέχνη του συρμού, που σαχλαμαρίζουν στον καναπέ, με τα προσωπικά τους, ανάμεσα σε συνταγές μαγειρικής και play back κακόγουστα τραγουδάκια;
Όσοι τον εχθρεύονται επειδή «έχει όλες τις αρετές που απεχθάνονται και κανένα από τα ελαττώματα που θαυμάζουν», που θα έλεγε ο Τσώρτσιλ, συντονίστηκαν πάλι κυνηγώντας «νούμερα» σε εκπομπές και εφήμερη δημοσιότητα για τον εαυτό τους. Κανάλια ανέθεσαν σε κακοπληρωμένους υπαλλήλους τους να τον προβοκάρουν, με τις σαπουνόφουσκες κάποιων αοιδών της ευκολίας. Επηρεασμένος από την εκπομπή για τον Τσιτσάνη, που μόλις είχε «γράψει» με τον δημοσιογράφο Νίκο Μπογιόπουλο, τους έστειλε άκλαφτους.
Ο καθείς με τα όπλα του: Η αρτιότητα στη δουλειά του, ο συγκροτημένος λογος ο διακριτικός προσωπικός βίος – πίσω από μαχητικές και πολιτικοποιημένες τοποθετήσεις του – είναι τα επιχειρήματά του στα μαρμαρένια αλώνια της δημοσιότητας. Το διαρκές καλλιτεχνικό του ιμπέριουμ συνδέεται με εμπροσθοβαρές ενδιαφέρον για τα κοινά και δημοκρατικό φρόνημα συμμετοχής σε ουμανιστικά και κοινωνικα δρώμενα. Αυτοδύναμος, γήινος, δημιουργικός και παρών.
Με άλλα λόγια: Υποδειγματικό δημόσιο πρόσωπο. Ποιος πολιτικός προσφέρει στην κοινωνία το πρότυπο, με το οποίο την εξοικειώνει ο Νταλάρας; Αυτό τον καθιστά στόχο και στον καλλιτεχνικό χώρο καθώς, όπως έλεγε ο Χατζηδάκις, «μερικοί κύριοι νομίζουν ότι είμαστε συνάδελφοι».
Στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, πλέον, δείχνει ότι υπάρχει ακόμα πολύς Νταλάρας, μέσα στον Νταλάρα…