Ο Μητσοτάκης απέναντι στο τέρας (του)
Κάθε αυταρχικός ηγέτης µεθοδεύει µια απάτη για τους άλλους και µια αυταπάτη για τον εαυτό του. Η απάτη αφορά όσα επικαλείται, πως ό,τι κάνει το κάνει για το καλό (µας). Η αυταπάτη είναι η πίστη του ότι αυτή την απάτη θα τη συνεχίσει µε επιτυχία και για πάντα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιλέξει τον γνωστό τρόπο να πολιτεύεται. Φυσικά το κάνει για καλό (του) και είναι βέβαιος ότι αυτό το 41% είναι και επιβράβευση και άδεια να συνεχίσει. Για ένα µεγάλο, απ’ ό,τι αποδεικνύεται, κοµµάτι του πληθυσµού η επιβολή, ο ηγεµονισµός και η αυθαιρεσία είναι απόδειξη χαρακτήρα και αποφασιστικότητας. Το ερώτηµα γιατί συµβαίνει κάτι τέτοιο δεν έχει εύκολη και µονοδιάστατη απάντηση.
Η χώρα έχει ζήσει επί δεκαετίες σε καταστάσεις ανωµαλίας, οι θεσµοί ακόµη και την περίοδο της δηµοκρατίας ήταν ναρκοθετηµένοι από πρόσωπα και αντιλήψεις που υπηρέτησαν τη συντήρηση και τη διαφθορά, ενώ ο προοδευτικός κόσµος ταύτισε την πρόοδο και την αλλαγή µε τον καταναλωτισµό και την επικράτηση του προσωπικού συµφέροντος ως αντίποδες της αµφίβολης κοινωνικής σταθερότητας. Φυσικά υπάρχουν και διεθνείς παράγοντες που συνέβαλαν στην ελληνική πορεία.
Σταδιακά και µε συναίνεση η κοινοβουλευτική δηµοκρατία πήρε τη µορφή είτε της τηλεοπτικής δηµοκρατίας είτε της δηµοκρατίας µε ανάθεση. Ο πολίτης µπορούσε να ψηφίζει, αλλά η ψήφος του αποτελούσε εξουσιοδότηση σε κυβερνήσεις και µη λογοδοτούσες αρχές να διαχειριστούν τη µοίρα του.
Μπορεί να αντιστρέφει την πραγµατικότητα ξέροντας ότι απευθύνεται σε πολίτες τους οποίους έχει εκπαιδεύσει για να τους χειρίζεται.
Μπορεί να ενοχοποιεί τους νεκρούς των Τεµπών και τους συγγενείς τους αντί να απολογείται και ταυτόχρονα να παίρνει τα εύσηµα µέσω της κοινωνικής αδιαφορίας.
Οι δρόµοι της Αθήνας θυµίζουν Μπογκοτά, µε νεκρούς να δηλώνουν τη συνεχή ώσµωση µεταξύ µαφίας, αστυνοµίας και πολιτικής, αλλά όλα αυτά καταφέρνει να τα αντιλαµβανόµαστε σαν θεατές κάποιας ταινίας του Netflix.
Ο Μητσοτάκης µπορεί να επιβεβαιώνεται µέσω της εξαπάτησης, αφού αντί για τιµωρία για το καθεστώς του εισπράττει ποσοστά, αλλά υπάρχει και η αυταπάτη του. ∆εν µπορεί να το κάνει συνέχεια.
Υπάρχει ένα αδρό πολιτικό πρόβληµα. Ο Μητσοτάκης επικρατεί απέναντι σε µια αντιπολίτευση που δεν πείθει ότι µπορεί και θέλει. Αυτή η κατάσταση τον τοποθετεί σε επίπεδο ισχύος ακόµη κι αν κερδίσει µια πύρρεια νίκη στις ευρωεκλογές. Ποιος µπορεί να τον απειλήσει;
Πρώτα και κύρια η πραγµατικότητα. Ακόµη και η στρέβλωσή της δεν µπορεί εσαεί να λειτουργεί σαν όπλο. Ισχυρός αντίπαλος όµως είναι το τέρας που έφτιαξε. Η προσπάθεια του Μητσοτάκη να τελειώνει µε το σχέδιο νόµου για τον γάµο οµοφύλων και την τεκνοθεσία τους τον έφερε απέναντι σε όλα τα συντηρητικά και ακροδεξιά στοιχεία που χρησιµοποίησε και πάτησε για να φτιάξει τον θρόνο του.
Για πρώτη φορά δεν πρόκειται για κάποια τυφλή και υπόγεια µάχη ή για τον ανταρτοπόλεµο του Αντώνη Σαµαρά. Οι αντίπαλοι είναι πολλοί και κυρίως συστοιχισµένοι. ∆ηµιουργούν ενιαίο πλαίσιο αµφισβήτησης και απειλής. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που ο Μητσοτάκης δεν θέQι να καταψηφίσουν οι βουλευτές του το σχέδιο νόµο και τους προτρέπει σε αποχή.
Για πρώτη φορά, επίσης, ακόµη κι αν δεν υπάρχει τέτοια δηµόσια έκφραση, ένα πρόσωπο, ο Μάκης Βορίδης, γίνεται στα µάτια των πιο συντηρητικών οπαδών της Ν∆ ο στιβαρός πολιτικός και θαρραλέος εκφραστής τους. Γιατί όχι και ηγέτης ενός ακροδεξιού κόµµατος;
Οι πρόσφατες δηµοσκοπήσεις συµφωνούν όλες ότι ένα κόµµα τοποθετηµένο δεξιά της Ν∆ θα µπορούσε να πάρει γύρω στο 14%. Αν υπάρξει τέτοια εξέλιξη, ακόµη κι αν δεν αποτελεί αντιγραφή της πρακτικής Σαµαρά απέναντι στον πατέρα Μητσοτάκη τον οποίο έριξε από την εξουσία, θα είναι προβληµατική κατάσταση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Γιατί δεν θα τελειώσει µόνο η αυταπάτη, αλλά θα θυµηθούν όλοι και τις υποκλοπές και τα Τέµπη και τους νεκρούς του κορονοϊού, ακόµη και ότι δεν µπορεί να µοιράσει δυο γαϊδουριών άχυρο.
ΥΓ.: Θέλω να θυµίσω ότι το πολιτικό σύστηµα στην Ελλάδα καθορίζεται πλέον όχι από τις πολιτικές αποφάσεις, την αξιοπρέπεια και τις φιλοδοξίες, αλλά από το υλικό που έχει καταγράψει το σύστηµα παρακολούθησης Predator. Θέλω να πω ότι είναι πολλοί που αναγκάζονται να «αγαπούν» τον Μητσοτάκη.
Πηγή: koutipandoras