Σας αρέσει ο Κασσελάκης;
Τι νόημα έχει ο ανταρτοπόλεμος, και μάλιστα από φιλικά ΜΜΕ; Ποια δημοκρατία αντανακλά η περιδιαγραμμάτου απαξίωση της ψήφου των μελών του κόμματος;
Σας αρέσει ο Κασσελάκης; Σε πολλούς δεν αρέσει, και το δείχνουν. Καλώς, κανένας δεν είναι υποχρεωμένος, για παράδειγμα, να τον χειροκροτεί στην παρθενική του ομιλία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Κι ας τον επέλεξε μια καθαρή πλειοψηφία. Ή να κρύβει κάπως τα αισθήματά του. Ή να ψηφίζει τη σύνθεση που πρότεινε για το επιτελείο της Κ.Ο. Ή να μην θυμώνει δημόσια για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται λεπτά ζητήματα. Ανάμεσα σ’ αυτά και τη διαχείριση ανθρώπων, που απαιτεί σεβασμό, διαφάνεια, ανεξιθρησκεία.
Το πραγματικό ερώτημα εδώ δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ξαφνικά δεξιός, επιπόλαιος, κενός, όπως γράφεται και ακούγεται. Αλλά αν οι όποιοι διαφωνούντες συμφωνούν στην ιδιοκτησία του. Αν τον άρπαξε με επιθετική εξαγορά, όπως γράφτηκε, ο Κασσελάκης, τότε αυτό δεν είναι το κόμμα που ο κόσμος του γνώρισε και θέλει. Αλλά, σοβαρά τώρα, έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ μονοπρόσωπη Α.Ε.; Κάνει ο πρόεδρος ό,τι θέλει; Τα μέλη του, τα στελέχη με το αγωνιστικό βιογραφικό θα αναγνωρίσουν τέτοιο πράγμα; Θα υπογράψουν με τη στάση τους συμβόλαιο παραχώρησης του κόμματος;
Αν αισθάνονται ιδιοκτήτες του όλου ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τα χιλιάδες μέλη και τους οπαδούς του, αν δεν τον εκχωρούν σε κανέναν, τότε ο δρόμος είναι ένας: να τον στηρίξουν. Στηρίζοντας κριτικά, αυστηρά, αλλά όχι ψαλιδίζοντας δημόσια τον νέο πρόεδρο. Κι ας μην είναι αυτός που θα ήθελαν. Βοηθώντας τον να πετύχει στο έργο που η πλειοψηφία του ανέθεσε. Αυτό δεν είναι υπηρεσία στον ίδιο, αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ. Και στην κοινωνία που παρατηρεί. Και ελπίζει - όχι όμως για πάντα…
Πηγή: Αυγή