Η μπουζουριέρα
Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης
Και ξαφνικά, εν μέσω του ζόφου του προσφυγικού και της αγωνίας για την αξιολόγηση, κάτι στην Ελλάδα ξεπάγωσε. Υπογράφηκε η σύμβαση μεταβίβασης του 67% του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς στην Cosco. Έστω και με τίμημα χαμηλότερο από ό,τι θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί στο πρόσφατο παρελθόν, έστω και με όρους ευνοϊκότερους για εκείνους και δυσμενέστερους για εμάς, οι Κινέζοι μπήκαν επιτέλους μέχρι τα μπούνια στο παιχνίδι. Η ελπίδα να εξελιχθεί η πατρίδα μας σε γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, στην κύρια ίσως πύλη της Ευρώπης, ξαναζωντάνεψε.
Εύσημα αξίζουν στον επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιο Πιτσιόρλα, εκ των ελαχίστων στον Σύριζα που συνδυάζουν εγνωσμένη ευφυΐα και βιωματική σχέση με την αγορά. Εύσημα αξίζουν και στον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας Θοδωρή Δρίτσα. Υποδυόμενος βιρτουόζικα από τηλεοράσεως τον "αριστερό μπάτσο", αναθεματίζοντας εκ των υστέρων τη συμφωνία, μπορεί μεν να εξόργισε τους φιλελεύθερους πολίτες, εξευμένισε δε –ως ένα τουλάχιστον βαθμό– τους θερμοκέφαλους του Σύριζα. "Το ζήτημα δεν έχει κλείσει οριστικά... δεν φταίμε εμείς αλλά οι άθλιοι δανειστές..." τέτοιες παρηγοριές τους σέρβιρε, ώστε να μεταθέσουν την "τίμια" οργή τους στις καλένδες. Ο Αλέξης Τσίπρας θα έτριβε τα χέρια του ακούγοντας τον υπουργό-αλεξικέραυνο.
Το ερώτημα αυθορμήτως επανέρχεται: Μήπως η νυν κυβέρνηση –αυτός ο εκ πρώτης όψεως ανεκδιήγητος αχταρμάς– είναι η πλέον ενδεδειγμένη για να φέρει σε πέρας το ακανθώδες εγχείρημα του εξορθολογισμού της Ελλάδας; Διαθέτοντας άλλοθι αριστερό από την μία και πατριωτικό από την άλλη –ας όψεται ο Πάνος Καμμένος!– δεν θα ιδιωτικοποιήσει αναίμακτα σχεδόν τα αεροδρόμια; Δεν θα ανεβάσει τα συνταξιοδοτικά όρια; Δεν θα προχωρήσει, εφόσον το απαιτήσουν οι θεσμοί, σε δραστικό περιορισμό του δημοσίου τομέα; Δεν θα μετατρέψει όλα τα επιμέρους ΟΧΙ σε ΝΑΙ, όπως έπραξε με το μεγάλο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος;
"Εάν εμείς τολμούσαμε το μισό όσων κάνουν αυτοί, θα είχαν σηκωθεί να μας βαρέσουν και οι πέτρες!" αποτελεί το συχνό επιχείρημα της αντιπολίτευσης. "Εμ για αυτό ακριβώς είναι προτιμότεροι οι Συριζανέλ. Διότι τις πέτρες τις εξευμενίζουν και τα ντουβάρια τα υπνωτίζουν!" θα απαντούσε κάποιος.
Απαλλαγμένος από κομματικές εξαρτήσεις, πραγματιστής ως οφείλω στο κατώφλι των πενήντα μου, δεν θα είχα –σας διαβεβαιώ– δισταγμό να στηρίξω τον οποιονδήποτε έφερνε αποτελέσματα, όσο αντιαισθητικός κι αν μου φαινόταν. Τους πολιτικούς δεν τους έχουμε για να τους συμπαθούμε. Αλλά για να μας κάνουν τη δουλειά. Το πρόβλημα είναι –πιστεύω– πως οι νυν κυβερνώντες ούτε γνωρίζουν γενικώς ούτε επιθυμούν κυρίως να κάνουν τη δουλειά.
Θα τολμήσω μια σχεδόν βλάσφημη παρομοίωση. Οι Συριζανέλ μετά το τρίτο μνημόνιο μού θυμίζουν τους ομοφυλόφιλους άνδρες οι οποίοι, για λόγους πρακτικού συμφέροντος, παντρεύονται μια γυναίκα, τεκνοποιούν μαζί της, φτιάχνουν εν ολίγοις μια βιτρίνα κοινωνικώς αποδεκτή. Και είτε βιώνουν, εν κρυπτώ, τους αληθινούς έρωτές τους είτε αρκούνται σε φαντασιώσεις... Αλίμονο στη δύστυχη που θα της λάχει εν αγνοία της ένας τέτοιος! Δεν πάει να είναι άψογος στην εκτέλεση των συζυγικών του υποχρεώσεων; Δεν πάει να κρατάει ευλαβικά τα προσχήματα και να τής σπείρει και τρία παιδιά; Ποτέ κοντά του δεν θα ζήσει γνήσιο πάθος. Ποτέ δεν θα νοιώσει τη γλύκα του ζευγαριού. Πάντα θα είναι αυτή που στην αργκό αποκαλείται "μπουζουριέρα". Το καμουφλάζ του άνδρα της.
Αλίμονο σε εμάς! Ακόμα και αν οι Συριζανέλ, με το πιστόλι της "καλής" Μέρκελ ή του "κακού" Τόμσεν στο κρόταφο, υλοποιούσαν κατά γράμμα το μνημόνιο, ποτέ δεν έβγαζαν την Ελλάδα από τέλμα. Πολλώ δε μάλλον θα την απογείωναν. Γιατί; Διότι γονιδιακά απεχθάνονται ό,τι εννοούμε εμείς ως απογείωση.
Από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν, η Αριστερά στην Ελλάδα απεμπόλησε το ρηξικέλευθο χαρακτήρα της και την όποια δημιουργική της σκέψη. Κατήντησε σταδιακά εκφραστής συντεχνιακών συμφερόντων καθώς και μιας νεολαίας, η οποία δονούνταν με το σύνθημα της αποεντατικοποίησης των σπουδών. Διατυμπάνιζε παρωχημένες ιδέες σε μπανάλ περιτύλιγμα. Αντιμετώπιζε φοβικά ό,τι πρωτόγνωρο. Από την ψηφιακή επανάσταση μέχρι την παγκοσμιοποίηση. Με τη χρεοκοπία του κράτους το 2010, κατάφερε να προσεταιριστεί τους βολεμένους που είχαν χάσει τη βολή τους. Εκείνους εκφράζει και σήμερα ως κυβέρνηση. Έστω και εάν τους απογοητεύει καθημερινά. Έστω και αν τους κοροϊδεύει μες στα μούτρα τους: Τους "αδιόριστους" που προσδοκούν από το δημόσιο να τους προσλάβει. Τους διορισμένους που υπερασπίζονται σαν Θερμοπύλες τα προνόμιά τους.
Στην κυβέρνηση Τσίπρα έννοιες όπως η αριστεία, η επιχειρηματικότητα, ο ελεύθερος ανταγωνισμός, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι βαθιά ξένες και εχθρικές. Καθετί που δεν γνωρίζει το στοχοποιεί. Από τη γνώση ξένων γλωσσών –"εγώ δεν μιλάω γερμανικά!" δήλωσε πρόσφατα με αυταρέσκεια ο πρωθυπουργός–, μέχρι ένα θέατρο το οποίο θα ξέφευγε από τα σκατολοήματα του Λάκη Λαζόπουλου δίχως να πέσει στους γρίφους του Γιαν Φαμπρ.
Για την κυβέρνηση Τσίπρα, οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ο όποιος εξορθολογισμός του κράτους και της κοινωνίας αποτελούν κενές νοήματος μνημονιακές υποχρεώσεις. Απ’τις οποίες λαχταράει κατά βάθος να απαλλαγεί. Όπως ο νυμφευμένος ομοφυλόφιλος από την μπουζουριέρα σύζυγό του.