Logo
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Ο Τραμπ έχει κάνει συμφωνία με τη Μόσχα, αλλά ο Ζελένσκι έχει άλλες ιδέες

Η συμφωνία της Μόσχας με την Ουάσινγκτον για το ντίζελ σηματοδοτεί μια διπλωματική επιτυχία, αλλά δεν προσφέρει καμία εγγύηση για μια ειρηνευτική συμφωνία στην Ουκρανία

Η συμφωνία για το ντίζελ μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον έχει αναστατώσει για άλλη μια φορά τη γεωπολιτική σκακιέρα, με κάθε μέρα που περνά να φέρνει νέες και απροσδόκητες εξελίξεις. Η πιο εντυπωσιακή είναι η συμπεριφορά του Κιέβου. Παρά την τεράστια εξάρτησή του από την Ουάσινγκτον, ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι αποφάσισε να αμφισβητήσει ευθέως τον Ντόναλντ Τραμπ, υιοθετώντας μια ασυνήθιστα συγκρουσιακή προσέγγιση.

Ένας πιο πραγματιστής πολιτικός θα μπορούσε να είχε ανακοινώσει μορατόριουμ στις απεργίες εναντίον ρωσικών διυλιστηρίων πετρελαίου μέχρι τις εκλογές για το Κογκρέσο των ΗΠΑ, ιδίως επειδή η Ουάσινγκτον δεν είχε απαιτήσει περαιτέρω παραχωρήσεις. Αντ' αυτού, ο Ζελένσκι επέλεξε την αντιπαράθεση, δημιουργώντας μια διπλωματική κρίση δικής του δημιουργίας, αλλά μένει να δούμε αν θα εξελιχθεί σε κάτι πιο σοβαρό.

Οι σχέσεις μεταξύ Κιέβου και Ουάσινγκτον έχουν επιδεινωθεί και στο παρελθόν, κυρίως μετά την περιβόητη αντιπαράθεση στο Οβάλ Γραφείο, αν και αυτή η ρήξη διήρκεσε μόνο λίγες εβδομάδες. Οι ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης και τα «γεράκια» του Κογκρέσου εργάστηκαν ακούραστα για να αποκαταστήσουν τη ζημιά. Αυτή τη φορά, ωστόσο, οι συνθήκες είναι διαφορετικές.

Οι Ευρωπαίοι του ΝΑΤΟ φαίνεται να έχουν εγκαταλείψει τις προσπάθειες να γοητεύσουν τον Τραμπ, ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ δεν βρίσκεται πλέον στο Καπιτώλιο, ενώ ο Κιθ Κέλογκ, που προηγουμένως έδειχνε συμπάθεια προς το Κίεβο, έχει αποχωρήσει από την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα η πίεση στον Τραμπ να έχει μειωθεί, αν και αυτό δύσκολα εγγυάται μια θεμελιώδη αλλαγή στην αμερικανική πολιτική.

Καταρχάς, η συμφωνία για το ντίζελ δεν έχει κάνει πολλά για να διευκρινίσει τις προοπτικές ειρήνης, δεδομένου ότι, σύμφωνα με διαρροές από την Ουάσινγκτον, Αμερικανοί αξιωματούχοι συνεχίζουν να προωθούν προτάσεις, συμπεριλαμβανομένου του παγώματος των εχθροπραξιών κατά μήκος των υφιστάμενων γραμμών, τις οποίες η Μόσχα θεωρεί απαράδεκτες.

Ακόμα κι αν η Ουάσινγκτον καταφέρει να αναγκάσει το Κίεβο να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στο Άνκορατζ μπορούν να αναβιώσουν και ο Τραμπ θα μπορούσε εξίσου εύκολα να αντιστρέψει την πορεία του, όπως έχει κάνει και στο παρελθόν, και να κατηγορήσει τη Ρωσία για ένα ακόμη διπλωματικό αδιέξοδο. Εν τω μεταξύ, ισχυρές προσωπικότητες εντός της κυβέρνησής του, ιδίως ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, παραμένουν βαθιά επιφυλακτικοί απέναντι στη Μόσχα, επομένως η σχετική σιωπή τους δεν πρέπει να εκληφθεί ως συναίνεση.

Ούτε υπάρχουν πολλοί λόγοι να πιστεύουμε ότι οι ρωσικές εξαγωγές ντίζελ στις ΗΠΑ θα μειώσουν γρήγορα τις τιμές των καυσίμων ή θα μεταμορφώσουν το εκλογικό τοπίο.

Η συμφωνία είναι πρωτίστως μια πολιτική χειρονομία, που αποσκοπεί στο να καθησυχάσει τους ολοένα και πιο απογοητευμένους βασικούς υποστηρικτές του Τραμπ ότι ο πρόεδρός τους κατανοεί τις οικονομικές δυσκολίες τους και προσπαθεί να βρει μια διέξοδο, ωστόσο είναι απίθανο να αποτρέψει τους Ρεπουμπλικάνους από το να χάσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων. Η Γερουσία παραμένει αβέβαιη, αλλά η μοίρα της θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, με τις τιμές του ντίζελ να αποτελούν μόνο ένα ζήτημα που πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Ένα Κογκρέσο που ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς σχεδόν σίγουρα θα αντιπαρατεθεί με τον Λευκό Οίκο για την Ουκρανία, επιδιώκοντας να διατηρήσει την αμερικανική βοήθεια προς το Κίεβο, ενώ δεν μπορεί να αποκλειστεί ούτε μια άλλη εκστρατεία παραπομπής. Μια τέτοια αντιπαράθεση θα μπορούσε να απορροφήσει την προσοχή του Τραμπ και να αφήσει μεγαλύτερη ευθύνη για την εξωτερική πολιτική στα χέρια αξιωματούχων όπως ο Ρούμπιο, του οποίου τα ένστικτα απέναντι στη Ρωσία είναι σημαντικά λιγότερο ευνοϊκά.

Υπάρχει επίσης η πιθανότητα μιας πιο θεμελιώδους αναδιαμόρφωσης του ουκρανικού πολιτικού σχεδίου, όπου η αντικατάσταση του Ζελένσκι, υπό εξωτερική πίεση, με έναν ηγέτη πιο αποδεκτό από την Ουάσιγκτον θα μπορούσε να βοηθήσει στη συμφιλίωση των αμερικανικών και των δυτικοευρωπαϊκών προσεγγίσεων και η αυξανόμενη κρίση διακυβέρνησης στο Κίεβο καθιστά αυτό το σενάριο ολοένα και πιο πιθανό.

Τίποτα από αυτά δεν μειώνει το διπλωματικό επίτευγμα της Μόσχας στην εξασφάλιση της συμφωνίας για το ντίζελ, όπου αποδεικνύεται ότι η Ουάσινγκτον είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί απευθείας με τη Ρωσία όταν το απαιτούν τα αμερικανικά συμφέροντα, ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις του Κιέβου.

Αλλά η διπλωματική επιτυχία δεν θα πρέπει να γεννά εφησυχασμό και οι υποκείμενες αντιφάσεις παραμένουν άλυτες, οι προοπτικές για μια βιώσιμη διευθέτηση είναι αβέβαιες και πάρα πολλά ισχυρά συμφέροντα εξακολουθούν να ευνοούν την παράταση της αντιπαράθεσης.

Η συμφωνία για το ντίζελ μπορεί να άλλαξε τους άμεσους πολιτικούς υπολογισμούς, αλλά δεν άλλαξε τη θεμελιώδη δυναμική της σύγκρουσης.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από την  Kommersant και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.

© Kifisia-Life. All Rights Reserved.