ΗΠΑ – Κίνα - Οι άσοι στο… μανίκι του Σι Τζινπίνγκ
Με τη δημοτικότητά του στα Τάρταρα, ο Αμερικανός πρόεδρος επιζητεί κατεπειγόντως μια έστω προσωρινή συμφωνία με το Ιράν, ποντάροντας στις καλές προθέσεις του Κινέζου ομολόγου του
Χωρίς αποτέλεσμα κύλησαν οι πρώτες ανεπίσημες διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αραγτσί και του προεδρικού φίλου και μεγαλομεσίτη Στιβ Γουίτκοφ. Από τις πρώτες «διαρροές» φαίνεται ότι ο Τραμπ θέλει πράγματι, και μάλιστα κατεπειγόντως, μια έστω και προσωρινή συμφωνία με την Τεχεράνη– οτιδήποτε μπορεί να του επιτρέψει να πάει στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη με μειωμένες τιμές στις αντλίες καύσιμων.
Ομως οι πολλάκις εξαπατηθέντες και πισώπλατα πληγέντες Πέρσες παίζουν σκληρό παιχνίδι και απαντούν με ένα πλήρες πακέτο προαπαιτούμενων για οποιονδήποτε νέο γύρο διαλόγου.
Τα τρία βήματα
Αν πιστέψουμε το Reuters, απαίτησαν από τις ΗΠΑ να προχωρήσουν σε άρση του ναυτικού αποκλεισμού, σε αποδέσμευση των «παγωμένων» ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και, το κυριότερο, σε τερματισμό των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα που η Τεχεράνη συνδέει με τον περιφερειακό «Αξονα της Αντίστασης» – δηλαδή τον Λίβανο, την Υεμένη, την Παλαιστίνη και το Ιράκ.
Κάντε αυτά τα τρία βήματα, κι εμείς μπορούμε να επαναφέρουμε την κανονική λειτουργία του Ορμούζ μέσα σε επτά ημέρες, είπε ο διπλωμάτης στον μεσίτη. Αλλά μέχρι τότε, θα περνάει μόνο όποιος θέλουμε εμείς!
Η Τεχεράνη δεν μπλοφάρει. Την Τρίτη, ενώ ο Τραμπ απειλούσε πάλι με ολοκαυτώματα, μόλις τρία πλοία (κι ανάμεσά τους μόνον ένα δεξαμενόπλοιο) διέσχισαν τα Στενά, και τη Δευτέρα μόνο τέσσερα. Προφανώς περνάνε κι άλλα, στα κρυφά και με σβηστούς πομπούς – αλλά κανένα τους δεν είναι ασφαλές από τα πυρά των «Φρουρών της Επανάστασης» και τα ασφάλιστρα παραμένουν στη… στρατόσφαιρα.
Μηδέν εις το πηλίκον, λοιπόν, και τα Στενά παραμένουν κλειστά μέχρι νεωτέρας, παρά την παγκόσμια αγωνία για το ράλι των καυσίμων και τις αγωνιώδεις διπλωματικές προσπάθειες.
Παίζει τα ρέστα του
Το αδιέξοδο αυτό αντικατοπτρίστηκε και στην ιστορική, για προφανείς λόγους, χτεσινή ομιλία του Μασούντ Πεζεσκιάν στη Γενική Συνέλευση, όπου ο μετριοπαθής πρόεδρος του Ιράν ορκίστηκε ότι η χώρα του «δεν θα γονατίσει ποτέ» στους ξένους επιδρομείς. Απαντώντας ευθέως στις νέες τραμπικές απειλές περί «εξολόθρευσης», ο Πεζεσκιάν είπε περήφανα πως «[ο Τραμπ] πρέπει να γνωρίζει ότι οι κυρώσεις, οι πιέσεις και το “μπούλινγκ” μόνο δυναμώνουν την αντίσταση του ιρανικού λαού».
Μέσα σε αυτό το πραγματικά ασφυκτικό πλαίσιο, και με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις να επιβεβαιώνουν την ραγδαία πτώση της δημοτικότητάς του, ο Τραμπ μοιάζει να ποντάρει τα ρέστα του σε ένα μεγάλο ντιλ με τον ισχυρότερο αντίπαλό του: τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ. Ελπίζει, με άλλα λόγια, ότι η Κίνα θα… παρέμβει φιλικά και θα «συμβουλέψει» το Ιράν να ανοίξει τα Στενά και να πείσει τους Χούθι να σταματήσουν τον πόλεμο κατά των Σαουδαράβων.
Οι κακές γλώσσες της Ουάσινγκτον λένε μάλιστα ότι ο… «ΤΑCO» Τραμπ ακύρωσε «στο παρά πέντε» μια νέα, μεγάλης κλίμακας αεροπορική επίθεση εναντίον του Ιράν και των Χούθι της Υεμένης απογοητεύοντας Σαουδάραβες και Ισραηλινούς και ότι είναι έτοιμος να παγώσει όλους τους νέους εξοπλισμούς προς την Ταϊβάν, προκειμένου να μη χαλάσει το κλίμα στο ραντεβού με τον εχθρό του.
Θα πιάσει το κόλπο; Πολύ δύσκολα – τα ίδια έγραφαν οι Δυτικοί «ειδικοί» και πριν από μερικούς μήνες, όταν ο Τραμπ πήγε στο Πεκίνο και γύρισε με αδειανά χέρια. Οι Κινέζοι δεν ξεχνούν ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν, μάταια ώς τώρα, να τους «πνίξουν» ενεργειακά και οικονομικά με τις διαδοχικές πολεμικές επεμβάσεις σε Βενεζουέλα και Ιράν, αλλά και με τις εξωφρενικές νέες κυρώσεις σε βάρος των ρωσικών και ιρανικών καυσίμων.
Σπάνιες γαίες
Και ο Σι έχει κι αυτός πανίσχυρα χαρτιά να παίξει – όχι μόνο με το Ιράν, αλλά πρωτίστως με το ουσιαστικό μονοπώλιο στις σπάνιες γαίες. Που του επιτρέπει να στερεί πολύτιμες πρώτες ύλες από τα αμερικανικά εργοστάσια, τόσο στη βιομηχανία των ηλεκτρονικών –την ώρα που κορυφώνεται η συγκλονιστική σινο-αμερικανική τεχνολογική μονομαχία για την πρωτοκαθεδρία στην τεχνητή νοημοσύνη– όσο και στην καθαρά πολεμική βιομηχανία, με τους Αμερικανούς «οπλάδες» να φωνάζουν για τις ελλείψεις σε κρίσιμα βιομηχανικά μέταλλα. Ας πρόσεχαν όμως – η τράπουλα κι αυτή τη φορά μοιάζει σημαδεμένη, αλλά τους άσους στο μανίκι μάλλον τους έχει ο Κινέζος!