Σπέτσες - Το νησί των αρωμάτων

Από τα ομορφότερα και πιο κοσμοπολίτικα νησιά του Αργοσαρωνικού. Γνωστή ως Πιτυούσα στην αρχαιότητα, καθώς διαθέτει πολλά πεύκα, πήρε το σημερινό όνομα την εποχή της Ενετοκρατίας, λόγω των πολλών μυρωδάτων λουλουδιών πάνω στο νησί (isola di spezie, δηλαδή νησί των αρωμάτων).

Τα στενά της πόλης των Σπετσών χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παραδοσιακή αρχιτεκτονική, με νεοκλασικά σπίτια, βοτσαλωτές αυλές, πολύχρωμα μυρωδάτα λουλούδια και πανέμορφα μπαλκόνια. Στις Σπέτσες, απαγορεύεται η κυκλοφορία των αυτοκινήτων και οι μετακινήσεις γίνονται με μοτοσικλέτες, ποδήλατα, ταξί και ιππήλατες άμαξες. Κατά τη διαμονή σας στο νησί μην παραλείψετε να γνωρίσετε τις Σπέτσες περπατώντας!

Περιήγηση στο νησί

Έπειτα κατευθυνθείτε προς το νεοκλασικό αρχοντικό του ευεργέτη των Σπετσών Σωτήριου Ανάργυρου, που χτίστηκε τον 18ο αι. Κατά καιρούς φιλοξένησε το δημαρχείο, τη γαλλική οικογένεια βαρόνων Ρότσιλδ, ενώ λειτούργησε και ως χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Έπειτα κάντε μια στάση στο αρχοντικό της Μπουμπουλίνας, που λειτουργεί και ως Μουσείο, στην πλατεία Πευκάκια. Ξεχωρίζει το υπέροχο σκαλιστό ταβάνι στη μεγάλη σάλα. Φιλοξενεί προσωπικά αντικείμενα και ιστορικά κειμήλια, που συνδέονται με τη δράση της.

Αξίζει επίσης να δείτε το Δημαρχείο, με τον όμορφο κήπο και τα σπετσιώτικα βοτσαλωτά καθώς και την πλατεία Ρολογιού, που πήρε το όνομά της από το ρολόι της. Κοντά στη Ντάπια αξίζει και μια στάση στο αρχοντικό του Χατζηγιάννη Μέξη, του πρώτου κυβερνήτη του νησιού, που σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Θα δείτε αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν περισσότερα από 4.000 χρόνια πολιτιστικής ιστορίας του νησιού, μεταξύ των οποίων και σημαντικά κειμήλια της Επανάστασης του 1821 (τη σημαία της Επανάστασης, την οστεοθήκη της Μπουμπουλίνας καθώς και όπλα και προσωπογραφίες των Σπετσιωτών ναυμάχων).

Κάνοντας μια βόλτα προς την ανατολική πλευρά του νησιού, απαραίτητη είναι η επίσκεψή σας στην Αναργύρειο-Κοργιαλένειο Σχολή, με το πλούσιο ιστορικό αρχείο. Ιδρύθηκε το 1927 από τον Σωτήριο Ανάργυρο και λειτούργησε μέχρι το 1983 ως οικοτροφείο, σύμφωνα με τα πρότυπα των διάσημων Βρετανικών Σχολείων Eaton και Harrow, αναδεικνύοντας φημισμένους επιστήμονες, πολιτικούς και καλλιτέχνες. Αποτέλεσε έμπνευση για τη νουβέλα του John Fowles “Ο Μάγος”, ο οποίος μάλιστα δίδαξε σε αυτό. Σήμερα, το νεοκλασικό αυτό οικοδόμημα χρησιμοποιείται ως χώρος διεξαγωγής συνεδρίων καθώς και διοργανώσεων πολιτιστικού / ιστορικού ενδιαφέροντος.

Για το τέλος σας αφήσαμε το καλύτερο! Η βόλτα σας μπορεί να ολοκληρωθεί στους ταρσανάδες, τα παραδοσιακά Σπετσιώτικα ναυπηγεία. Θα βρεθείτε εκεί περπατώντας κατά μήκος του παραλιακού δρόμου, κάτω από τα αρχοντικά των καραβοκύρηδων προς το Παλιό Λιμάνι. Οι ταρσανάδες ξεπροβάλλουν σαν ανοιχτό μουσείο της παμπάλαιας ξυλοναυπηγικής τέχνης που χάρισε στο νησί μερικές από τις πιο ένδοξες στιγμές της ιστορίας του. Η παραδοσιακή τέχνη των Σπετσιωτών καραβομαραγκών μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και είναι μοναδική σε όλη τη Μεσόγειο. Σήμερα λειτουργούν 10 ναυπηγεία στο νησί και είναι πραγματικά ενδιαφέρον να δει κανείς τους τεχνίτες επί το έργον. Το ξύλο μουσκεύεται σε θαλασσινό νερό για να γίνει πιο ανθεκτικό και όλα τα υλικά χρησιμοποιούνται σύμφωνα με την παραδοσιακή μέθοδο ναυπήγησης.

Σε μικρή απόσταση από τα ναυπηγεία, θα βρείτε το Φάρο των Σπετσών. Αξίζει να περπατήστε έως εκεί. Η θέα είναι υπέροχη όπως και οι κήποι τριγύρω που στολίζονται με τα γλυπτά της διάσημης γλύπτριας Ναταλίας Μελά, προσδίδοντας μία νότα ιδιαίτερης ομορφιάς σε αυτό το άκρο του νησιού. Ο φάρος χτίστηκε εκεί το 1837, βρίσκεται σε λειτουργία από τότε και είναι ένας από τους παλαιότερους στην Ελλάδα, μαζί με αυτόν της Τζιάς. Αυτός που κοσμεί σήμερα τον παλαιό λιμένα των Σπετσών είναι ο πέτρινος και πρωτολειτούργησε το 1885.

Για μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των Σπετσών, σας προτείνουμε να επισκεφθείτε την Παναγία της Αρμάτας που χτίστηκε προς τιμήν της νίκης των Σπετσιωτών, των Υδραίων και των Ψαριανών κατά την Ελληνική Επανάσταση. Το εσωτερικό της εκκλησίας κοσμεί ο πίνακας του Ι. Κούτση, που απεικονίζει τη ναυμαχία στον κόλπο των Σπετσών (1887).