Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα…
- Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
- 0 σχόλια
Ό,τι φέρει μπροστά το επίθετο «δημόσιο» είναι ήδη επικηρυγμένο - ακόμα και η Δημοκρατία, όπως έδειξε η πράξη του Predator.
Αρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Τα πέντε στάδια του πένθους είναι γνωστά. Πενθούμε λοιπόν αυτές τις μέρες. Άλλοι βρίσκονται ακόμα στην άρνηση - δεν μπορεί να έγινε αυτό. Άλλοι πέρασαν κιόλας στον θυμό - τα βάζουν με όσους πήγαν μαζικά στη Ν.Δ. Μερικοί πρόλαβαν κιόλας να μπουν στον αριστερό θυμό - αυτοί ξέρουν τι και ποιοι ευθύνονται και απαιτούν ατιμωτικές καρατομήσεις. Και από κατάθλιψη, πλημμυρίσαμε από τα υπόγεια μέχρι τα ρετιρέ. Κάποιος μάλιστα πρόλαβε να γράψει ότι αφού ο Τσίπρας δεν μπορεί να σταθεί, δεν έχει κανέναν λόγο να μείνει κι αυτός. Το γαρ πολύ της κατάθλιψης…
Ολα φυσιολογικά. Το αφύσικο είναι ότι δεν μας αφήνει ο Μητσοτάκης ούτε να πενθήσουμε στα σαράντα. Πάει για εκλογές σε έναν μήνα, να τελειώσει τη δουλειά. Να κερδίσει όχι αυτοδυναμία, αλλά παντοδυναμία. Ηγεμονία. Να ξεμπερδεύει με τα εμπόδια και να «μεταρρυθμίσει» τη δημόσια Υγεία, τη δημόσια Παιδεία, τις δημόσιες υποδομές. Ό,τι φέρει μπροστά το επίθετο «δημόσιο» είναι ήδη επικηρυγμένο - ακόμα και η Δημοκρατία, όπως έδειξε η πράξη του Predator. Να το κάνει μάλιστα χωρίς τις ντροπές και τα ήξεις αφήξεις της πρώτης του τετραετίας, που θύμωναν τον Τζήμερο. Με τις ευλογίες των υπηκόων και τη βούλα των αρχόντων.
…όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες...
Πηγή: Αυγή