Συνέπεια και ασυνέπεια για την Ουκρανία – του Ζιλμπέρ Ασκάρ

Ας φανταστούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στη Βενεζουέλα, όπως σκέφτονταν να κάνουν για λίγο καιρό υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, και ότι η Ρωσία αποφάσισε να προμηθεύσει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας του Νικολάς Μαδούρο με όπλα για να τη βοηθήσει να πολεμήσει τους εισβολείς. Τα αμερικανικά στρατεύματα συναντούν σθεναρή αντίσταση στα barrios και την ύπαιθρο της Βενεζουέλας. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Καράκας ξεκίνησαν στην Κολομβία, ενώ η Ουάσινγκτον προσπαθεί να αναγκάσει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας να συνθηκολογήσει με τις απαιτήσεις της.

Ποια θα ήταν η σωστή θέση για τους διεθνιστές αντιιμπεριαλιστές; Αν δεν είστε απόλυτος ειρηνιστής που πιστεύει στο “να γυρίσουμε και το άλλο μάγουλο”, θα έπρεπε να υποστηρίξετε την παράδοση όπλων στην αντίσταση της Βενεζουέλας, ώστε να μπορέσει να υπερασπιστεί τον πληθυσμό της και να επιτύχει μια θέση από την οποία θα μπορούσε να αποφύγει τη συνθηκολόγηση και να μειώσει το τίμημα που πρέπει να πληρώσει στις διαπραγματεύσεις. Αν κάποιος έλεγε: “Υποστηρίζουμε την αντίσταση της Βενεζουέλας, αλλά αντιτιθέμεθα τόσο στις ρωσικές παραδόσεις όπλων στην κυβέρνηση Μαδούρο όσο και στην οικονομική πίεση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες”, αυτή η στάση θα θεωρούνταν δικαίως μη σοβαρή.

Διότι μια τέτοια θέση θα σήμαινε ότι διακηρύσσει την υποστήριξη προς τους Βενεζουελάνους, ενώ τους στερεί τα μέσα για να αντισταθούν και αντιτίθεται στην άσκηση οικονομικής πίεσης στον επιτιθέμενο. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτή θα ήταν μια εντελώς ασυνεπής θέση. Στη χειρότερη περίπτωση, μια υποκριτική θέση που συγκαλύπτει την αδιαφορία για την τύχη των Βενεζουελάνων – θεωρούνται πρόβατα που θυσιάζονται στο βωμό του αντι-ιμπεριαλισμού (του ρωσικού ιμπεριαλισμού στην προκειμένη περίπτωση)- κάτω από το πρόσχημα ότι τους εύχεται επιτυχία στη δίκαιη αντίστασή τους.

Στην πρώτη περίπτωση, ο διεθνισμός της εργατικής τάξης απαιτεί από τους εργάτες, συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων με στολή (δηλαδή των στρατιωτών), να αντιταχθούν στον πόλεμο και από τις δύο πλευρές, αντιτιθέμενοι ο καθένας στον πόλεμο της δικής του κυβέρνησης, ακόμη και αν αυτό θα συνέβαλε στην ήττα της (αυτό είναι το νόημα του «επαναστατικού ντεφετισμού»). Στη δεύτερη περίπτωση, ο επεναστατικός ντεφετισμός απαιτείται μόνο από τους εργάτες και τους στρατιώτες που ανήκουν στην επιτιθέμενη ιμπεριαλιστική χώρα, και με πολύ πιο ενεργό τρόπο και όχι έμμεσα. Απαιτείται να σαμποτάρουν την πολεμική μηχανή της χώρας τους. Οι εργάτες του καταπιεσμένου έθνους, από την άλλη πλευρά, έχουν κάθε δικαίωμα και καθήκον να υπερασπιστούν τη χώρα και τις οικογένειές τους και πρέπει να υποστηριχθούν από τους διεθνιστές παγκοσμίως.

Η υποστήριξη της θέσης της Ουκρανίας στις διαπραγματεύσεις για το δικό της εθνικό έδαφος προϋποθέτει την υποστήριξη της αντίστασής της και του δικαιώματός της να αποκτήσει τα όπλα που είναι απαραίτητα για την άμυνά της από όποια πηγή διαθέτει τέτοια όπλα και είναι πρόθυμη να τα παράσχει. Η άρνηση του δικαιώματος της Ουκρανίας να αποκτήσει τέτοια όπλα είναι ουσιαστικά μια πρόσκληση για συνθηκολόγηση. Απέναντι σε έναν συντριπτικά οπλισμένο και πιο βίαιο εισβολέα, αυτό είναι στην πραγματικότητα ντεφετισμός από τη λάθος πλευρά, που ισοδυναμεί ουσιαστικά με υποστήριξη του εισβολέα.

Πηγή: infowar