Σε συμμαχία Γαλλίας και νότου κατά της Γερμανίας καλεί ο Πικετί

Για το χρέος

Να σχηματίσει μια συμμαχία με την Ιταλία, την Ελλάδα, ίσως και την Ισπανία, απέναντι στη Γερμανία καλεί τη Γαλλία ο Γάλλος οικονομολόγος, Τομά Πικετί, μέσω συνέντευξης που παραχώρησε στο περιοδικό «Marianne». Όπως σημειώνει «δεν μπορούμε να έχουμε μια νομισματική ένωση χωρίς ένα μίνιμουμ δημοκρατίας» και υπογραμμίζει ότι η χώρα του θα έχει ιστορική ευθύνη αν επιτρέψει ένα Grexit. 

Ο Γάλλος οικονομολόγος τονίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να αναγκάσει τη Γερμανία να δεχθεί μείωση του χρέους, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες της ζώνης του ευρώ. «Το ίδιο πρέπει να γίνει και για τους Πορτογάλους» σημειώνει χαρακτηριστικά. 

«Το μάθημα από αυτό το θλιβερό επεισόδιο (σ.σ. την κρίση χρέους) είναι ότι η δογματική ακαμψία αναφορικά με την αποπληρωμή των χρεών είναι αντιπαραγωγική και παράλογη» προσθέτει κάνοντας λόγο για ζήτημα «πολιτικό και όχι τεχνοκρατικό». «Αντί να αφήνουμε τη διαχείρισή του «σε μια μικρή ομάδα εμπειρογνωμόνων, τεχνοκρατών και οικονομολόγων πρέπει να φτάσουμε σε ιδεολογικές λύσεις» σημειώνει.

Στη συνέχεια ασκεί κριτική στη Γαλλία για τη στάση της απέναντι στην Ελλάδα. «Χάσαμε πέντε μήνες από τις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα, διότι η Γαλλία είναι εκτός παιχνιδιού» τονίζει συμπληρώνοντας ότι ο ρόλος της χώρας του στις διαπραγματεύσεις είναι διακοσμητικός. «Η στρατηγική αυτή [...] είναι μεν βολική, αλλά ανεύθυνη, όταν γνωρίζουμε ότι στο τέλος όλη αυτός ο μηχανισμός θα καταρρεύσει» προσθέτει ο Πικετί τονίζοντας ότι η Γερμανία «ολομόναχη, χωρίς τη συμφωνία της Γαλλίας, δεν θα μπορούσε να επιβάλει αυτές τις επιλογές» στη διαπραγμάτευση. Καταλήγει λέγοντας ότι η ευθύνη της Γαλλίας θα είναι ιστορική αν επιτρέψει στον Σόιμπλε ή σε «όποιον άλλο θέλει να δει την Ελλάδα εκτός ευρώ, να το κάνει». 

Σύμφωνα με τον Πικετί η Γαλλία πρέπει να «μπει σε ένα μπρα-ντε-φερ με τη Γερμανία», συνάπτοντας συμμαχία με την Ιταλία, την Ελλάδα και πιθανότατα την Ισπανία. «Σκοπός αυτού του συνασπισμού θα είναι «να δείξουμε με σαφήνεια (στους Γερμανούς) ότι δεν μπορούμε να έχουμε ένα κοινό νόμισμα χωρίς έναν μίνιμουμ δημοκρατικής διαδικασίας πάνω στις επιλογές (που έχουμε να κάνουμε) αναφορικά με το δημόσιο έλλειμμα, την επιτήρηση από την ΕΚΤ, το επίπεδο των επενδύσεων, την τραπεζική ένωση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και της αναδιάρθρωσης του χρέους».