Στον απόηχο του ’68 – του Ταρίκ Αλί

του Ταρίκ Αλί

«Βάλατε τη φαντασία στην εξουσία…» – Ζαν-Πολ Σαρτρ

Σε αντίθεση με όσα είπε ο Μαρξ, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αντηχεί. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία. Για άλλη μια φορά, η γαλλική νεολαία δείχνει τον δρόμο. Δεν μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς το θάρρος και το πνεύμα συντροφικότητας που εκδηλώνονται στη χώρα.

Οι μαθητές έχουν δεχτεί βίαιες επιθέσεις από την αστυνομία του Μακρόν, αντιστέκονται όταν χρειάζεται και συνεχίζουν να διαδηλώνουν, απαιτώντας αλλαγές στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, που σήμερα βρίσκεται σε καταστροφική κατάσταση.

Το 1968, το κίνημα ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο, στις 22 Μαρτίου, στη Ναντέρ. Η αστυνομική βία έβγαλε ακόμη περισσότερο κόσμο στους δρόμους και, στις 10 Μαΐου, κατά τη διάσημη «νύχτα των οδοφραγμάτων» στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, οι δυνάμεις καταστολής CRS/SS απωθήθηκαν. Το κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα του βιετναμέζικου λαού ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε ήδη ριζοσπαστικοποιήσει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, ενώ η σύνδεσή του με τα οικονομικά αιτήματα των φοιτητών έγινε πολύ γρήγορα.

Εκείνη την εποχή, οι φοιτητές στο Βερολίνο και στη Ρώμη διαδήλωναν επίσης για το Βιετνάμ. Στο Λονδίνο είχε σημειωθεί μια βίαιη σύγκρουση στην πλατεία Γκρόσβενορ, όπου 30.000 διαδηλωτές εμποδίστηκαν από έφιππους αστυνομικούς να φτάσουν στην αμερικανική πρεσβεία. Στη διαδήλωση συμμετείχαν επίσης οργανωμένα τμήματα της γερμανικής SDS (Σοσιαλιστική Γερμανική Φοιτητική Ένωση), τα μέλη της οποίας κρατούσαν ξύλινα κοντάρια, καθώς και της γαλλικής JCR (Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία), με επικεφαλής τον Αλέν Κριβίν.

Το κλίμα ήταν μαχητικό. Μια ομάδα από εμάς ετοίμαζε ένα έντυπο μεγάλου σχήματος, με σκοπό την έκδοση μιας σοσιαλιστικής εφημερίδας της Αριστεράς, της The Black Dwarf («Ο μαύρος νάνος»). Τον Μάιο του ’68, δέκα εκατομμύρια εργαζόμενοι στη Γαλλία ξεσηκώθηκαν, συμμετέχοντας σε μια γενική απεργία, τη μεγαλύτερη στην ιστορία του καπιταλισμού.

Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους έγινε -και παραμένει- εμβληματικό.

Το βασικό αίτημα των εργατών και των φοιτητών ήταν ο σοσιαλισμός και η επανάσταση. Επρόκειτο για μια ευθεία αμφισβήτηση της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Και σήμερα;

Το πνεύμα δεν είναι πολύ διαφορετικό. Η Παλαιστίνη έχει πάρει τη θέση του Βιετνάμ ως το ζήτημα που συσπειρώνει τις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις και έχει ριζοσπαστικοποιήσει μια νέα γενιά.

Η Ισπανία και η Αλβανία ακολουθούν κατά πόδας τη Γαλλία. Οι πλατείες και οι δρόμοι γεμίζουν με φωνές διαμαρτυρίας, ενώ η παλαιστινιακή μαντίλα και η παλαιστινιακή σημαία κάνουν αισθητή την παρουσία τους και στις τρεις χώρες.

Όμως ο κόσμος έχει αλλάξει προς το χειρότερο. Τα μεγάλα εργατικά κόμματα στην Ιταλία και τη Γαλλία έχουν διαλυθεί και εξαφανιστεί. Οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς έχουν σπαταλήσει όση καλή διάθεση είχε απομείνει απέναντί τους στην ευρύτερη κοινωνία. Η Ανυπότακτη Γαλλία (La France Insoumise, LFI) παραμένει το μοναδικό πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει τη μαθητική και φοιτητική εξέγερση. Ο ηγέτης της, Ζαν-Λικ Μελανσόν, που συγκεντρώνει τεράστια πλήθη νέων σε ολόκληρη τη Γαλλία, δέχεται αδιάκοπα συκοφαντικές επιθέσεις από τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης.

Ο πανούργος Μακρόν, θορυβημένος από την υποστήριξη που συγκεντρώνει το μετριοπαθές σοσιαλιστικό και αντινεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της LFI, έχει φτάσει πολύ κοντά στο να στηρίξει την ηγέτιδα της ακροδεξιάς, Μαρίν Λεπέν. Η ίδια έχει καταδικάσει τους μαθητές και τους φοιτητές και παρουσιάζεται ως η φωνή του «νόμου και της τάξης».

Είναι σαν να επιστρέφουμε στην εποχή του Βισύ.

Οι εκλογές της επόμενης χρονιάς, όπως φαίνεται αυτή τη στιγμή, θα αποτελέσουν μια αναμέτρηση ανάμεσα στον Μελανσόν και τη Λεπέν. Προς ποια κατεύθυνση θα στραφεί το ακραίο Κέντρο του Μακρόν και των συνεργατών του; Η εκλογική τους βάση θα διχαστεί, αλλά η ηγεσία τους θα ελπίζει σε μια νίκη της Λεπέν.

Ο καπιταλισμός στην Ευρώπη έχει αρνηθεί να ικανοποιήσει ακόμη και τα περιορισμένα μεταρρυθμιστικά αιτήματα των λαϊκών μαζών. Οι πολιτικοί του ίσως πεθάνουν μετανιώνοντας γι’ αυτό το λάθος.

Πηγή: infowar