Περί κόστους, κοστολόγησης και κοστολόγων

Η κυβέρνηση έχει μετατρέψει το ένα τέταρτο της ελληνικής οικονομίας σε στάχτη και μπούρμπερη

H «γραμμή» του Μαξίμου κατά του προγράμματος που έχει εξαγγείλει ο Τσίπρας στη ΔΕΘ, και σημεία του επανέλαβε προχτές στον ΣΚΑΪ, έχει ένα κύριο μέτωπο και ένα βοηθητικό. Το κύριο μέτωπο είναι οι κοστολογήσεις. Πυροβολούν κατά ριπάς, τόσα δισεκατομμύρια ο ένας, διπλάσια ο άλλος, τριπλάσια ο τρίτος. Εφτασαν αισίως από τα εφτάμισι της ΔΕΘ στα σαράντα για να δείξουν ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει, άρα η ΕΛΑΣ είναι ακοστολόγητη. Θα ρίξει την ανθηρή οικονομία μας στα βράχια. Τι κι αν τους προκαλεί ο Τσίπρας με το απλό: Να αποφανθεί το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, που οι ίδιοι σκάρωσαν, για το βαλλόμενο κόστος. Αυτοί τον χαβά τους. Εκπρόσωποι, απρόσωποι και ευπρόσωποι: ρωτάνε, απαντάνε, μετράνε, κοπανάνε: Το κόστος!

Εδώ έχουμε να κάνουμε με τη δεξιά εκδοχή της γνωστής παροιμίας: Μιλούν για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Διότι αν επιχειρήσει κανείς να κοστολογήσει τους κοστολογητές, ή θα ανατριχιάσει ή θα ξεσπάσει σε γέλια. Είναι οι ίδιοι που με τις κοστολογήσεις τους έριξαν τη χώρα στα βράχια. Μετέτρεψαν το ένα τέταρτο της ελληνικής οικονομίας σε στάχτη και μπούρμπερη. Τσάκισαν μισθούς και συντάξεις. Ανέδειξαν το ίδιο τους το κόμμα σε έναν από τους μεγαλύτερους μπαταχτσήδες της εποχής. Αν μάλιστα προσθέσουμε το δυσβάσταχτο κόστος από την πλημμύρα διαφθοράς, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα συναφή, τον χορό δισεκατομμυρίων των απευθείας αναθέσεων σε προνομιούχους, τότε η κοστολόγησή τους ισούται με εθνική τραγωδία. Ή όχι;

Αλλά επιμένουν, γιατί το θράσος είναι ανίκητο. Πιστεύουν ότι το κόστος των πράξεων και των παραλείψεών τους έχει ξεχαστεί, ή ακόμα καλύτερα παραγραφεί, όπως μας εξήγησε λαλίστατος υπουργός τους. Κι έτσι, από τη μια μένουν προσκολλημένοι στην ίδια πολιτική, που παράγει κέρδη για λίγους και κόστος -συχνά καταστροφικό- για τους πολλούς και τη χώρα. Ενώ δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κατηγορούν άλλους ότι δεν τα μετράνε τα κόστη με την επιστημονική ακρίβεια που τα μετράνε ο Αδωνις, ο Πλεύρης, ο Στάσσης ή ο «Φραπές». Και για τους πιο… βραδυπορούντες, τους γιώτα 4 να πούμε, ανοίγουν βοηθητικό μέτωπο: την πατριωτική εισφορά. Ντέρτι που έρχεται και ξανάρχεται με διάφορους τρόπους: Κάτω τα χέρια από το 1% των πολύ πλούσιων!

Αυτή η κακομοίρα η πατριωτική εισφορά τραβάει των παθών της τον τάραχο. Από τη μια επιχειρηματολογούν ότι δεν γίνεται να ισχύσει και να φορολογηθεί η αφρόκρεμα, γιατί δεν μπορεί να βρεθεί ο πλούτος της. Τον κρύβει στο εξωτερικό ή τον εμφανίζει ως εταιρική περιουσία. Από την άλλη φωνάζουν ότι όχι μόνο θα ισχύσει, αλλά θα ανοίξουν οι βάρβαροι και τις θυρίδες και θα αρπάξουν ακόμα και τα δαχτυλίδια της γιαγιάς. Κλείνουν έτσι το μάτι στους ανήσυχους ενοίκους του 1%: Εδώ είμαστε εμείς. Αλλά σείουν και τον γνωστό μπαμπούλα στην καχύποπτη μεσαία τάξη: Θα σας πάρουν ό,τι έχετε και δεν έχετε. Κοστολογημένα ή ακοστολόγητα, μαρίδες ή συναγρίδες, όλα δικά τους δηλαδή. Μέχρι τις εκλογές, εννοείται…