Υπερπλούτος

Αν στην Αμαλίας ακουγόταν μουσική την ώρα που τα στελέχη του κόμματος Τσίπρα καταρτίζουν το οικονομικό του πρόγραμμα, θα έπαιζε ένα τραγούδι των Βρετανών Ten Years After από το 1971, το «I’ d Love to Change the World». Στο σάουντρακ της ΕΛΑΣ ο στίχος «tax the rich/feed the poor» κατέχει περίοπτη θέση τις τελευταίες μέρες. Ελασίτες παίρνουν τ’ όπλο τους κατά του «υπερπλούτου», της «υπερπολυτελούς διαβίωσης» ή της «υπερπλούσιας διαβίωσης».

Δηλώνουν αποφασισμένοι να φορολογήσουν (αφού καταλάβουν την εξουσία στις επόμενες εθνικές εκλογές, όπως προέβλεψε ο αρχηγός τους) μερίσματα, «κότερα που πηγαίνουν πολύ γρήγορα», αυτοκίνητα 3.000 κυβικών, πενηντάρες πισίνες, υπερπολυτελή διαμερίσματα. Οι ντόπιοι σούπερ πλούσιοι θα ελαφρύνουν το βάρος των υπολοίπων στον κόσμο που ευαγγελίζεται ο πρώην πρωθυπουργός. Οι προτάσεις λανσάρονται ως κοστολογημένες. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς κάποιων, από 1.500 ΑΦΜ, που δηλώνουν 900.000 ευρώ, θα βγουν είτε 4 δισ., είτε 465 εκατ. Από τη φορολόγηση πολυτελών σπιτιών, ΙΧ και σκαφών θα προκύψουν 600 εκατ., λένε άλλοι. Φυσικά, σπεύδουν – έμμεσα, με τη χρήση του προθέματος «υπερ-» – να διευκρινίσουν ότι δεν θα κυνηγήσουν τα απλά γιοτ ή όλα τα αμάξια μεγάλου κυβισμού.

Αξιοπιστία

Η επεξήγηση μάλλον κρίθηκε απαραίτητη γιατί λίγοι έχουν ξεχάσει την «ταξική μεροληψία» του τσιπρικού ΣΥΡΙΖΑ στα κυβερνητικά του χρόνια. Κι ακόμη λιγότεροι τους φόρους που έβαλε στη μεσαία τάξη η Πρώτη Φορά Αριστερά (τότε που μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου φρόντιζαν να την οριοθετήσουν οικονομικά με δηλώσεις τύπου «εισόδημα από 12.000 έως 18.000 δεν είναι στα κατώτερα στρώματα»).