Τα διακυβεύματα του Τραμπ εναντίον του Σι

Πώς η Σύνοδος Κορυφής θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία του ανταγωνισμού ΗΠΑ-Κίνας

Η μονομαχία, η πρακτική της τελετουργικής μονομαχίας για τεράστια στοιχήματα, χρονολογείται από την αρχαιότητα. Στην Ιλιάδα , ο Αχιλλέας και ο Έκτορας εμπλέκονται σε μια μονομαχία που αντιπροσωπεύει μια μεγαλύτερη σύγκρουση μεταξύ τεράστιων στρατών. Η Εβραϊκή Βίβλος περιλαμβάνει την αφήγηση του Δαβίδ και του Γολιάθ, των οποίων η μονομαχία καθορίζει τον νικητή μιας αυξανόμενης σύγκρουσης μεταξύ αντίπαλων δυνάμεων, των Ισραηλιτών και των Φιλισταίων, που διαφορετικά ήταν έτοιμοι να δώσουν μάχη. Στη Μεσαιωνική Ευρώπη, η μονομαχία εξελίχθηκε σε μια νομική πρακτική που βασιζόταν στην πεποίθηση ότι η θεϊκή παρέμβαση θα αποκάλυπτε το νόμιμο μέρος, ενώ στην Ιαπωνία, η θρυλική μονομαχία των Σαμουράι μεταξύ του Μουσάσι και του Κοτζίρο το 1612 έγινε πολιτιστικό σημείο αναφοράς που διαμόρφωσε την ιαπωνική σκέψη στις επιχειρήσεις και τη στρατηγική για αιώνες.

Η γοητεία της μονομαχίας έγκειται στην πεποίθηση ότι οι μεγαλύτεροι και πιο σύνθετοι στρατιωτικοί ή πολιτικοί αγώνες μεταξύ πολιτισμών ή φυλών μπορούν να διευθετηθούν μέσω ατομικών δοκιμασιών θάρρους, οξυδέρκειας και νομιμότητας. Όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ συναντηθούν στο Πεκίνο αυτή την εβδομάδα, θα είναι μια σύγχρονη αντιπαράθεση με τις αδιαμφισβήτητες αποχρώσεις της μονομαχίας. Οι σύνοδοι κορυφής είναι συχνά λιγότερο ιστορικά σημαντικές από ό,τι διαφημίζονται, αλλά αυτή έχει την αίσθηση μιας γεωπολιτικής αναμέτρησης βαρέων βαρών. Με την ευρύτερη σχέση σε ένα σταυροδρόμι, κάθε άνδρας έρχεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με αξιοσημείωτα λίγους θεσμικούς περιορισμούς, ουσιαστικό προσωπικό περιθώριο και έκδηλη φιλοδοξία να διαμορφώσει την επόμενη φάση της σχέσης ΗΠΑ-Κίνας. Ο Τραμπ έχει σε μεγάλο βαθμό φιμώσει, παραγκωνίσει ή αγνοήσει τους ειδικούς για την Κίνα που βρίσκονται ανάμεσά του, και ο Σι είναι ο απόλυτα πρώτος μεταξύ ίσων στην κυβερνώσα μόνιμη επιτροπή του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Από την ιστορική συνάντηση του Ρίτσαρντ Νίξον με τον Μάο Τσε Τουνγκ το 1972, ο ηγέτης κάθε χώρας δεν είχε τόσο μεγάλη προσωπική εξουσία στη λήψη αποφάσεων για το μέλλον της σχέσης.

Στην αγωνία προστίθεται το γεγονός ότι και οι δύο άνδρες έχουν επιμείνει σε αυτή τη συνάντηση, παρόλο που η σύγκρουση που εξακολουθεί να σιγοκαίει στο Ιράν είναι πολιτικά αμήχανη και για τους δύο. Για τον Τραμπ, το Ιράν μοιάζει όλο και περισσότερο με το είδος της κινούμενης άμμου στη Μέση Ανατολή που υποσχέθηκε να αποφύγει, ενώ ο Σι καλωσορίζει θερμά έναν ηγέτη που μόλις έχει βάλει πολιορκία σε έναν από τους στενότερους εταίρους της Κίνας. Παρά ταύτα, και οι δύο ηγέτες είναι αποφασισμένοι να δοκιμάσουν το παροιμιώδες σθένος τους σε ένα πεδίο μάχης, όπου τα διακυβεύματα περιλαμβάνουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία στην τεχνολογία, τις πιθανές τροχιές του πολέμου των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, την ισορροπία περιφερειακής ισχύος στην Ασία και το καθεστώς της Ταϊβάν.

Ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει σημαντική αβεβαιότητα σχετικά με το εάν αυτή η συνάντηση θα είναι πρότυπη ή μετασχηματιστική. Σε αντίθεση με προηγούμενες συνόδους κορυφής ΗΠΑ-Κίνας, οι οποίες ίσως υπέφεραν από υπερβολικό εκ των προτέρων σχεδιασμό και χορογραφία προσωπικού, αυτή η συνάντηση κλίνει έντονα προς την αντίθετη κατεύθυνση, τουλάχιστον από την πλευρά των ΗΠΑ. Πολλά θα αποφασιστούν από τους ίδιους τους ηγέτες και οι βασικοί παράγοντες που παίζουν ρόλο είναι λιγότερο τα πλεονεκτήματα ή τα τεχνικά κριτήρια που σχετίζονται με κάθε θέμα της διμερούς ημερήσιας διάταξης και περισσότερο τα χαρακτηριστικά και η εμπειρία των δύο ανδρών. Ο Τραμπ, ειδικά, είναι ένας μπαλαντέρ και ορισμένοι ανησυχούν ότι η απρόβλεπτη πολιτική του για την Κίνα μπορεί ακούσια να οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μονομερείς παραχωρήσεις και ακούσιο κατευνασμό. Οι θεατές, όπως έχουν κάνει σε στιγμές μονομαχίας στην ιστορία, θα αξιολογούν τη στάση και τις δηλώσεις κάθε αντιμαχόμενου για ενδείξεις σχετικά με τις πληγές που προκλήθηκαν και τις πιέσεις που αποκρούστηκαν πίσω από κλειστές πόρτες.