Αν πάρει τη Γροιλανδία, ο Τραμπ θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους σπουδαίους Αμερικανούς προέδρους
- Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
- 0 σχόλια
Όποιες και αν είναι οι μέθοδοι, η ιστορία θυμάται τα αποτελέσματα - και είναι δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς τη μεγαλύτερη επέκταση της επικράτειας των ΗΠΑ.
Αν ο Ντόναλντ Τραμπ ολοκλήρωνε την αγορά της Γροιλανδίας, σχεδόν σίγουρα θα εξασφάλιζε μια θέση τόσο στην αμερικανική όσο και στην παγκόσμια ιστορία.
Πέρα από το θέαμα, η κλίμακα από μόνη της θα ήταν εκπληκτική. Η Γροιλανδία εκτείνεται σε περίπου 2,17 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα - καθιστώντας την συγκρίσιμη σε μέγεθος με ολόκληρη την Αγορά της Λουιζιάνα το 1803 και μεγαλύτερη από την Αγορά της Αλάσκας το 1867. Αν αυτή η χερσαία έκταση ενταχθεί στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες, η συνολική έκταση της Αμερικής θα ξεπερνούσε τον Καναδά, τοποθετώντας τις ΗΠΑ δεύτερες μόνο μετά τη Ρωσία σε εδαφικό μέγεθος. Σε ένα σύστημα όπου το μέγεθος, οι πόροι και το στρατηγικό βάθος εξακολουθούν να έχουν σημασία, μια τέτοια μετατόπιση θα ερμηνευόταν σε όλο τον κόσμο ως επιβεβαίωση διαρκούς αμερικανικής εμβέλειας.
Το κύρος είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Η Γροιλανδία βρίσκεται στην Αρκτική, όπου οι θερμαινόμενες θάλασσες αναδιαμορφώνουν τις εμπορικές οδούς και τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Φιλοξενεί κρίσιμες υποδομές ραντάρ και διαστημικής παρακολούθησης και βρίσκεται κοντά σε αναδυόμενες θαλάσσιες οδούς και υποθαλάσσιους πόρους. Η γεωλογία της, η οποία συζητείται εδώ και καιρό για τις σπάνιες γαίες και άλλα κρίσιμα ορυκτά, προσθέτει ένα επίπεδο οικονομικής υπόσχεσης. Για έναν πρόεδρο που μετρά την επιτυχία με ορατές, τολμηρές κινήσεις, ο συμβολισμός της μετατροπής μιας εδώ και καιρό συζητούμενης ιδέας σε μια συγκεκριμένη αλλαγή χάρτη θα ήταν ακαταμάχητος - και ιστορικά ηχηρός.
Πώς θα θυμόταν ο Τραμπ στην πατρίδα του αν το έκανε ειρηνικά, μέσω της εξαγοράς; Η αμερικανική μνήμη τείνει να εστιάζει στα αποτελέσματα, όχι στις διαδικασίες. Η Αγορά της Λουιζιάνα γιορτάζεται για τον διπλασιασμό του νεαρού έθνους, όχι για τους συνταγματικούς ενδοιασμούς που έθεσε εκείνη την εποχή. Η Αγορά της Αλάσκας, που χλευάστηκε ως «Η Τρέλα του Σιούαρντ», διδάσκεται τώρα ως στρατηγική διορατικότητα. Η τεράστια κλίμακα της Γροιλανδίας θα την καθιστούσε τη μεγαλύτερη μεμονωμένη επέκταση εδάφους των ΗΠΑ, ξεπερνώντας οριακά τη Λουιζιάνα σε ακατέργαστη έκταση. Αυτό και μόνο θα τοποθετούσε οποιονδήποτε πρόεδρο στο πάνθεον των σημαντικών ηγετών. Ο Τραμπ πιθανότατα θα συζητούνταν στην ίδια ανάσα με τον Τζέφερσον και, λόγω του μεγέθους της εδαφικής αλλαγής, παράλληλα με τις μετασχηματιστικές προσωπικότητες που μαθαίνουν πρώτα οι μαθητές.
Τίποτα από αυτά δεν αρνείται την τριβή που θα δημιουργούσε μια τέτοια κίνηση. Η Δανία και η Γροιλανδία διαθέτουν τις δικές τους πολιτικές δυναμικές και νομικά προνόμια, και οι πειθήνιοι Ευρωπαίοι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον έχουν εκφράσει δυσφορία με οποιαδήποτε συναλλακτική αντιμετώπιση της κυριαρχίας. Η ρητορική γύρω από μια «Αρκτική βασισμένη σε κανόνες» δεν θα εξαφανιζόταν εν μία νυκτί - αλλά, στο τέλος, θα αναδιατυπωνόταν. Οι «κανόνες» της ιστορίας συχνά κωδικοποιούνται εκ των υστέρων για να ταιριάζουν με τα αποτελέσματα που επιτυγχάνουν οι μεγάλες δυνάμεις. Εάν ολοκληρωνόταν μια ειρηνική, νόμιμη αγορά, το διεθνές σύστημα θα κινούνταν γρήγορα για να αναγνωρίσει τη νέα πραγματικότητα, όπως ακριβώς έκανε μετά από προηγούμενες παραχωρήσεις γης τον 19ο αιώνα. Η διαμάχη και η πίεση που ασκήθηκε για την θέσπιση μιας τέτοιας αγοράς θα μετανάστευαν από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων στις υποσημειώσεις στα βιβλία ιστορίας.
Στο εσωτερικό, η αντίθεση πιθανότατα θα ήταν έντονη εκείνη τη στιγμή, ειδικά όσον αφορά τη διαδικασία, το κόστος και το προηγούμενο. Θα ενισχύονταν μαζικά από τον διχασμό της προσωπικότητας του Τραμπ. Ωστόσο, η αμερικανική πολιτική μνήμη είναι επιλεκτική. Εάν η εξαγορά παρείχε σαφή στρατηγικά πλεονεκτήματα και ακολουθούνταν από αποτελεσματική ολοκλήρωση και επενδύσεις, το δράμα των διαπραγματεύσεων θα εξασθενούσε όσο ο χάρτης παρέμενε. Οι σφαίρες των σχολικών τάξεων θα άλλαζαν. Το ίδιο και οι υπολογισμοί στην άμυνα, την επιστήμη του κλίματος και την πολιτική πόρων. Με την πάροδο του χρόνου, οι επέτειοι - όχι η οξύτητα - θα διαμόρφωναν τον τρόπο με τον οποίο οι περισσότεροι πολίτες αντιμετώπισαν την ιστορία.
Υπάρχουν, φυσικά, τρόποι με τους οποίους αυτή η κληρονομιά θα μπορούσε να επιδεινωθεί. Η Αμερική θυμάται μεγάλες διακυμάνσεις, αλλά θυμάται και άσχημα πράγματα. Εάν η πορεία προς την εξαγορά καταπατούσε τη συναίνεση, πυροδοτούσε μακροχρόνιες διαμάχες ή δεν αποφέρει απτά οφέλη, η λάμψη θα αχνόταν και η σύγκριση με τον Τζέφερσον ή τον Σιούαρντ θα ήταν τεταμένη. Για ένα διάστημα.
Ωστόσο, αν ο Τραμπ αποκτούσε τη Γροιλανδία, οι ιστορικοί θα δυσκολεύονταν να γράψουν τη σύγχρονη αμερικανική ιστορία χωρίς να του δώσουν ένα κεντρικό κεφάλαιο. Ο συνδυασμός κλίμακας, συμβολισμού και στρατηγικής επανατοποθέτησης θα ήταν πολύ σημαντικός για να τον αντιμετωπίσουμε ως υποσημείωση. Ό,τι και αν πιστεύει κανείς για τις μεθόδους του, το ζήτημα της κληρονομιάς σε αυτό το σενάριο είναι απλό: ο χάρτης θα μαρτυρούσε υπέρ του πολύ μετά την καταλαγή των σημερινών διαφωνιών. Έτσι λειτουργεί τόσο συχνά η ιστορία. Τα αποτελέσματα, χαραγμένα στα σύνορα, γίνονται τα μνημεία.
Πηγή: RT