Η ανατροπή της εξωτερικής πολιτικής του 2025 - Τι σημαίνει η στροφή Τραμπ για την Ουκρανία

Η Ουάσινγκτον ως μεσολαβητής, όχι εμπόλεμος: η στρατηγική των ΗΠΑ αναστάτωσε το δυτικό μπλοκ

Αν υπήρχε διαγωνισμός για το «Σπάζοντας το Καλούπι της Χρονιάς», οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν ο αναμφισβήτητα νικητής το 2025. Στην αρχή του έτους, λίγοι περίμεναν ότι η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο θα πυροδοτούσε τόσο απότομες αλλαγές. Ωστόσο, μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις ήταν η αλλαγή πορείας της Ουάσινγκτον απέναντι στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ έχουν μετατραπεί από το να είναι ο στενότερος πολιτικός προστάτης του Κιέβου σε έναν υπολογιστικό παράγοντα που επικεντρώνεται αποκλειστικά στα δικά του συμφέροντα. Η ρητορική της «άνευ όρων ήττας» της Ρωσίας έχει απορριφθεί υπέρ των διαπραγματεύσεων και του συμβιβασμού. Αν η Ουκρανία έχει γίνει ένα ζημιογόνο περιουσιακό στοιχείο στο γεωπολιτικό χαρτοφυλάκιο της Αμερικής, έχει σηματοδοτήσει ο Τραμπ, τότε η απώλεια πρέπει να αναγνωριστεί.

Αυτό έχει οδηγήσει σε μια σειρά από χειρονομίες που σόκαραν πολλούς Δυτικούς παρατηρητές: τον δημόσιο εξευτελισμό του Ουκρανού ηγέτη στην Ουάσινγκτον, τις απαιτήσεις να πληρώσει το Κίεβο για στρατιωτική βοήθεια, την επιβράδυνση της πολιτικής κυρώσεων και την πολυσυζητημένη σύνοδο κορυφής στην Αλάσκα. Η σύγκρουση δεν έχει επιλυθεί, αλλά η πόρτα της διπλωματίας έχει μείνει μισάνοιχτη. Η Μόσχα υποστηρίζει τις διαπραγματεύσεις, αλλά δεν σκοπεύει να υποχωρήσει από τις θέσεις της. Ο ρωσικός στρατός προελαύνει και ο χρόνος, από την οπτική γωνία της Μόσχας, λειτουργεί υπέρ του.

Μια άλλη δραματική ρήξη με την πρακτική του παρελθόντος ήταν η απόφαση του Τραμπ να ξεκινήσει εμπορικό πόλεμο εναντίον περισσότερων από εβδομήντα χωρών. Μόνο η Κίνα απάντησε με σοβαρά αντίμετρα. Το Πεκίνο επέβαλε αντίποινα και ενίσχυσε το διαπραγματευτικό του χέρι εισάγοντας ελέγχους στις εξαγωγές σπάνιων γαιών που είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομία των ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα επιδίωξε μια διαπραγματευμένη αποκλιμάκωση.

Η Ινδία αρνήθηκε επίσης να υποχωρήσει. Οι αμερικανικοί δασμοί στις αγορές ρωσικού πετρελαίου επηρέασαν ελάχιστα τη στάση του Δελχί. Το ίδιο ισχύει σε γενικές γραμμές και για τη Βραζιλία. Σε αρκετές περιπτώσεις, η Ουάσινγκτον εφάρμοσε δασμούς για ανοιχτά πολιτικούς λόγους, ακόμη και όταν το εμπορικό ισοζύγιο ήταν προς όφελός της. Τα εμπορικά μέτρα έπαιρναν όλο και περισσότερο τον χαρακτήρα κυρώσεων. Περιστασιακά συνοδεύονταν από στρατιωτικές επιθέσεις, αν και ο Λευκός Οίκος απέφυγε να διολισθήσει σε μια ολοκληρωτική αντιπαράθεση με το Ιράν.

Ίσως η πιο απροσδόκητη εξέλιξη ήταν η επιδείνωση της αποξένωσης μεταξύ των ΗΠΑ και των παραδοσιακών συμμάχων τους. Η αναζωπύρωση της συζήτησης του Τραμπ για την αγορά της Γροιλανδίας, μέρους της Δανίας, ήταν συμβολική από αυτή την άποψη. Το ίδιο και η κριτική του αντιπροέδρου Τζ. Ντ. Βανς για την ευρωπαϊκή δημοκρατία, υποδηλώνοντας ότι ο «Τραμπισμός» στην εξωτερική πολιτική δεν περιορίζεται πλέον στον ίδιο τον Τραμπ. Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ προτρέπει τη Δυτική Ευρώπη να επιστρέψει στις πολιτισμικές της ρίζες, προειδοποιεί για τους κινδύνους πολέμου με τη Ρωσία και παρουσιάζει την Ουάσινγκτον λιγότερο ως εμπόλεμη και περισσότερο ως μεσολαβητή. Ακόμη και η ΕΕ έχει βρεθεί στο στόχαστρο αμερικανικών δασμών.

Για τις Βρυξέλλες, αυτή η στροφή ήταν αποπροσανατολιστική. Ενώ η Δυτική Ευρώπη εξακολουθούσε να βαδίζει προς την αντιπαράθεση με τη Ρωσία, ο βασικός σύμμαχός της έκανε απότομα στην άκρη. Σε απάντηση, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ προσκολλήθηκαν στο παλιό παράδειγμα του «πολέμου μέχρι το πικρό τέλος» και της άνευ όρων υποστήριξης προς το Κίεβο. Οι Βρυξέλλες εισήγαγαν τρία νέα πακέτα κυρώσεων κατά της Μόσχας, αλλά δεν είχαν αισθητό αντίκτυπο στη στρατηγική πορεία της Ρωσίας.

Φυσικά, οι αντιφάσεις εντός του δυτικού μπλοκ δεν πρέπει να υπερβάλλονται. Οι δεσμευτικές στρατιωτικές και πολιτικές δεσμεύσεις παραμένουν σε ισχύ, και οι προηγούμενες εποχές έχουν επίσης βιώσει τριβές. Αλλά η τρέχουσα ρήξη μοιάζει βαθύτερη από οτιδήποτε άλλο από τη δεκαετία του 1930. Οι αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη σαφώς εκτείνονται πέρα ​​από την προσωπικότητα του Τραμπ και τον βραχυπρόθεσμο πολιτικό κύκλο, και ενδέχεται να αναδιαμορφώσουν την ευρύτερη αρχιτεκτονική των ευρωατλαντικών σχέσεων.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από την Kommersant και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα RT.

Πηγή: RT