Οι «λαθρέμποροι» της πολιτικής

Γράφει ο Γιάνης Κατσίμπας

Τον γνωρίζουμε χρόνια. Τον πληρώνουμε αδρά, εξάλλου, ως εκπρόσωπο του λαού. Τον γνωρίσαμε καλύτερα, στην περίπτωση των προπηλακισμών, γυναικών. Τότε, που μαζί με τον συνάδελφό του Νίκο Χιωτάκη, τις διέσυρε ξεδιάντροπα, τις διαπόμπευσε με μεθόδους μεσαίωνα, μέχρι που μερικές από αυτές αναγκάστηκαν σε δημοσιοποίηση των απεχθών αυτών πράξεων.

Και συνεχίζει ακάθεκτος. Από τότε που έχασε την Δημαρχιακή καρέκλα, δεν κρατάει καν τα προσχήματα κι έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο χυδαίους ρατσιστές του Κηφισιώτικου Δημοτικού Συμβουλίου. Και αν στο δημόσιο του λόγο, μπορεί και να ελίσσεται κάπως – βέβαια, δεν ξεχνάμε ότι αποκάλεσε τη χρυσή αυγή, «κίνημα που κάνει ακτιβισμό»- στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αφήνει να αποκαλυφθεί πλήρως η πολιτική του «ξετσιπωσιά».

Ο πάλε ποτέ αριστερός, που μετεξελίχτηκε με την βούλα σε Νεοδημοκράτη, που κρυφοκοιτούσε όλες τις παρατάξεις. Και από τον Καρατζαφέρη, στον Ψωμιάδη, …

Ένας αχταρμάς, τελικά ένα μεγάλο τίποτα.

Θα καταλάβατε ότι μιλάμε για τον Βασίλη Βάρσο. Στον αντιπολιτευτικό του λόγο, έχει συμπεριλάβει πλέον και το μίσος του για όλους τους διαφωνούντες. Το οποίο, το ανακατεύει με την άγνοιά του και καταλήγει στα πιο ανόητα και επικίνδυνα συμπεράσματα που μπορεί να χωράει ανθρώπινος νους, όταν γίνεται λόγος για πολιτικούς. Να σημειώσουμε ότι δηλώνει και «σοσιαλδημοκράτης!».

Είναι εντυπωσιακό, πώς σε μόνο 130 χαρακτήρες, χώρεσε τόση άγνοια, τόσο μίσος, τόσο λαϊκισμός, τόσο ρατσισμός. Μόνο μερικοί ακροδεξιοί, και αυτό με ερωτηματικό, θα μπορούσαν να τον ανταγωνιστούν. Προσέξτε: η «ψευδοαριστερά», «κάλεσε» τους «λαθρεμπόρους» να μεταφέρουν την διαφορά μας λέει ο Β. Βάρσος.

Οι διαφωνούντες, όπως φαίνεται, στο μυαλό του Β. Βάρσου, είναι κάποιο «παράνομο εμπόρευμα», που τους μεταφέρουν οι «λαθρέμποροι». Όπως το κρέας, τα ναρκωτικά, το καπνό.

Είναι μάταιη η συνδιαλλαγή με αυτό το συλλογισμό αλλά όταν πρόκειται για πρώην Δήμαρχο, για 40 χρόνια Δημοτικό Σύμβουλο, οι διαστάσεις είναι διαφορετικές και σοβαρές. Στη Κηφισιά, κυρίως, αλλά και αλλού στην Ελλάδα, εκτυλίσσεται ένα πραγματικό δράμα. Ουδείς λέει ότι η Κηφισιά μπορεί μόνη της και εύκολα να αντιμετωπίσει το τεράστιο έλλειμμα αγωγής.

Θα ήταν ανόητη ως σκέψη.

Ταυτόχρονα όμως, οι στιγμές είναι οι καταλληλότερες, για να ξεχωρίσουν οι πραγματικοί δημοκράτες από τους ρατσιστές. Και με τέτοια γραπτά, ο συγκεκριμένος πολιτικός, τοποθετεί τον εαυτό του, αυταπόδεικτα και ανεπίστρεπτα, στο «στρατόπεδο» των όπου φυσά ο Άνεμος.-