Χιωτάκης ή Καλός;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Σύμφωνα με τον Αλμπέρ Καμύ, όλα γίνονται από μια συνήθεια: «Είμαστε γελοίοι αριθμοί μιας κοινωνίας που ενεργεί από συνήθεια, μισούμε ή αγαπάμε από συνήθεια και σκεπτόμαστε τα μεγάλα προβλήματα από συνήθεια». Κάτι ανάλογο γίνεται και στις εκφυλισμένες δημοκρατίες όπως η δική μας. Συνηθίζουμε, συνηθίζουμε και στο τέλος, αλλάζουμε μόνο ότι δεν είναι σε θέση να διαταράξει την ανωνυμία μας. Αυτήν ακριβώς, που μας εξασφαλίζει την απόσταση από τη δοκιμασία της ευθύνης και της έλλογης σύγκρουσης με οποιοδήποτε κατεστημένο.

Το πολιτικό σύστημα στην Κηφισιά αποδεικνύεται πιο ανθεκτικό από ένα «γκέτο» κατσαρίδων στον υπόνομο ενός κήπου. Είναι τέτοια η θεσμική κάλυψη και οι μηχανισμοί «μετάστασης» σε νέες μορφές συγκεντρωτισμού, που μοιάζει αδύνατον να υπάρξει εξυγίανση, τουλάχιστον εκ των έσω.

Το καινούριο μοιάζει καινούριο, αλλά είναι μόνο φαιδρό. Και το παλιό επενδύει στη φαιδρότητα του καινούριου, μπας και ξεπλύνει τις παλιές αμαρτίες του. Και τα δύο, ανώφελα και επικίνδυνα για τη «δημοκρατία» που από καιρό την έχουν εκμαυλίσει σε έναν βιότοπο διαφθοράς και ακολασίας.

Από τη μία, ζούμε απίστευτες σουρεαλιστικές στιγμές με τη παράταξη Θωμάκου, κι από την  άλλη, ο «διασκεδαστής» Χιωτάκης -τι όμορφα να τον ακούμε στο Δ.Σ!- καλεί στο «μέτωπο» τον κολλητό του Βάρσο. Επιστρέφει στις «ρίζες», ο Βασίλης και ελπίζει σε «ξέπλυμα» της παράταξης μέσα από τις συνεχείς τερατογενέσεις του Θωμάκου.

Να, λοιπόν, οι επιλογές στη νέα συνήθεια. Από δω ο Χιωτάκης κι από κει ο Καλός. Από δω οι Βαρσαίοι και όλα τα μεταμφιεσμένα «λούμπεν» των κατσαπλιάδων και από κει οι «λόρδοι» του κατεστημένου με τις μεγάλες περιουσίες και τα «ηθικά» πλεονεκτήματα της νομιμότητας του Δημοδήαιτου. Ποιον να διαλέξεις από τους δύο; Τους αμαρτωλούς χορτασμένους ή τους επικίνδυνους πεινασμένους; Να συνηθίσεις τον Καλό για τις εκπληκτικές του εξαφανίσεις ή να ξανασυνηθίσεις τον Χιωτάκη για τις δεινές επιδόσεις του στα ακριβά εστιατόρια και στο real estate; Αν και ο πρώην Δήμαρχος Χιωτάκης είναι, επίσης, πολύ καλός σ' αυτά...

Αδιέξοδο, νομίζω, για όλους μας. Ακόμα και για τη μεγάλη μάζα της συνήθειας, που άγεται και φέρεται με τη λατρεία των προσωπείων. Γιατί αυτό που έχουμε δεν είναι δημοκρατία αλλά μια χαλαρή συνομοσπονδία αλλοτριωμένων συντεχνιών. Ούτε Ελβετία είμαστε να αποφασίζει η κοινωνία των πολιτών ούτε Αμερική να απομονώνονται οι μάζες της ημιμάθειας για να διοικεί μια εξειδικευμένη ελίτ. Γι' αυτόν τον λόγο, τα κίνητρα της δόξας και του χρήματος είναι τα μόνα που παροτρύνουν τους Κηφισιώτες να ασχοληθούν με την πολιτική. Άλλωστε, είναι τόσο κλειστό το «μεσσιανιστικό» σύστημα όλων των παρατάξεων που είναι απίστευτα δύσκολο να διευρυνθεί το ενδιαφέρον σε πρόσωπα της δημιουργικής και παραγωγικής κοινωνίας.

Στους μεν παλιούς, το χρήμα συντηρεί την επιθυμία για δόξα, στους δε καινούριους, η δόξα υπόσχεται γρήγορα την πρόσβαση στο χρήμα και στην ευκολία. Μπορεί η πόλη να εκφυλίζετε αλλά οι Καλοί και οι Χιωτάκηδες δεν είναι μέρος του προβλήματος. Οι μεν πειραματίζονται αποθεώνοντας τον ναρκισσισμό τους και οι άλλοι περιμένουν απλά τη συνήθεια των πολλών να τους επαναφέρει στην εξουσία. Κανένα από τα δύο μέτωπα δεν ενέχεται παραγωγικά στο μέλλον αυτού του τόπου. Η ζωή τους, η προοπτική τους, τα σχέδιά τους δεν ταυτίζονται με την εξυγίανση της οικονομίας ή την ανάπτυξη. Ούτε με κάποιο προοδευτικό σύστημα που θα επαναφέρει τους νέους ως πρωταγωνιστές στην επανίδρυση της Κηφισιώτικης κοινωνίας.

Και προς στιγμήν, μεταξύ των δύο, επιλέγουμε τις φαντεζί πιρουέτες του Καλού, στην προσπάθειά μας να «τιμωρήσουμε» τον Χιωτάκη. Αργότερα, όταν τρομάξουμε τελείως από τον Καλό, θα ανεχτούμε από συνήθεια τον Χιωτάκη. Για να αποδειχθεί και πάλι πόσο «πρωτόγονοι» και εγκλωβισμένοι είμαστε σε έναν αναπαρωγικό «βιότοπο» καιροσκόπων που η μεγάλη μας επιτυχία θα είναι να  αποκτήσουμε κι εμείς πρόσβαση στην «αναπαραγωγή».

Και στο ενδιάμεσο, ας εμφανίζονται λάμψεις από διάττοντες αστέρες για να μην βαριόμαστε. Παραφράζοντας ελάχιστα τον Καμύ, στον «Επαναστατημένο άνθρωπο», έχει νόημα να προσέξουμε πως «οι εγκληματίες της εποχής μας είναι πλέον ενήλικες και το άλλοθί τους είναι αδιάσειστο: η “φιλοσοφημένη πολιτική” μπορεί να βοηθήσει σε όλα, μπορεί ακόμα και να μεταμορφώσει τους δολοφόνους σε δικαστές».-