Το σύνδρομο Μαρίας Αντουανέτας

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

δεν έχουν οι πτωχοί black Scotch; σκέφτηκε, δώστους λίγο πρόβατο

 Όταν ένας αμόρφωτος παράγοντας του δημοτικού βίου και κουμπάρος Θωμάκου, όπως ο Βαγ. Αυλίτης, αποφασίζει να παρέμβει και στο ζήτημα των πυρκαγιών, απευθύνοντας μέσω των γνωστών εφημερίδων της σαπίλας μια “ερώτηση ρητορική: Δηλαδή αν τρεις ημέρες δεν μαζέψει ο Δήμος (που έχει την αρμοδιότητα που την χρυσοπληρώνουμε), ΤΙ ΘΑ ΠΑΘΟΥΜΕ;;; Έλεος πια!”, είναι εύλογο να εισπράξει απαντήσεις του στυλ: “Γιατί να μη φάμε πίτσα με ανανά, να γλιτώσουμε και τις σαλάτες και τα φρούτα;”. Τουλάχιστον, εν προκειμένω χρησιμοποιήθηκε το χιούμορ και όχι απαράδεκτες βωμολοχίες, που κατεβάζουν το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου στη πόλη.

Όμως το χαμηλό και επιθετικό επίπεδο είναι μια προβληματική κατάσταση που ξεκινάει από πολύ ψηλά. Διότι, όταν κάνουν ανάλογες συστάσεις ατομικής ευθύνης -λίγο πιο έξυπνα, από επικοινωνιακή σκοπιά- ο αρμόδιος Δήμαρχος και λοιποί  παρατρεχάμενοι συν αυτώ, γενικοί γραμματείς και διοικητές, άνθρωποι δηλαδή που όχι μόνο δεν εξαρτώνται από τον μισθό τους, αλλά αμείβονται με τα μαύρα extra, τι περιμένεις αν όχι οργή από όσους χρυσοπληρώνουν κάθε μήνα και περισσότερο το κάθε Δήμο και, αντί να ακούσουν ότι υπάρχει σχέδιο, ότι δρομολογούνται λύσεις, βιώνουν καθημερινά μικρά εγκεφαλικά ανοσίας που τους χαλάνε την όποια διάθεση τους έχει απομείνει.

Όσο το χάσμα μεταξύ φτωχότερων και πλουσιότερων μεγαλώνει, κάτι που δείχνουν όλες οι στατιστικές, το δάχτυλο Μαρίας Αντουανέτας –λέγε με αχόρταγο Βαγγέλα- δεν έχει άλλο αποτέλεσμα από την αύξηση της κοινωνικής έντασης. Είναι ανόητο να θεωρεί ότι ο κοινωνικός διχασμός μπορεί να ευνοήσει οποιονδήποτε.-