Όποιος κατουράει στην θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

(εν-ρύπων του) που θεωρούν ότι το μέγα φιλοσοφικό δίλλημα στη ζωή είναι το “ένα παγάκι ή δυο στο ποτό”; (sic) απέκτησαν την δική τους «θειική διοίκηση» Λίθο προχθές, κι Οι χιλιάδες;; προσκυνητές της νεοελληνικής Μέκκας (με την βοήθεια του LifeStyle τύπου Αυλίτη και των απέδειξαν με μια κορυφαία πράξη αντίστασης (να σκάσουν στα γέλια), πως άδικα κατηγορούνται ως “παθητικοί καταναλωτές των απορριμμάτων της τάξης τους” από τους γνωστούς, μίζερους, καταθλιπτικούς κριτές τους σαν και την αφεντιά μου κι άλλους/ες σημαντικότερους

Η πόλη ένιωσε ιθύφαλλη ξανά (εν στύση, μεταφράζω από τα ξένα)

Ήτανε η γιορτή του κτήτορα της Μονής, του αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, φίλου του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά με τον οποίον πολεμήσανε μαζί στην Κρήτη και αλλού. Ο άγιος ήτανε και πολεμιστής, όχι μόνο στην εσωτερική ζωή του αλλά και την «κοινωνική». Απέδειξε με τα έργα του ότι ο «κοινός βίος» του Βυζαντίου, της εποχής του δηλαδή, τον ενδιέφερε όσο και η «πνευματική ζωή», η μελέτη, η άσκηση.

Μου ήρθε νταμπλάς (το γνωστό “R u talking to ME”?).

Συγκρίσιμα-ουσιαστικά-μεγέθη

στο τομέα των μεταφυσικών-παρακολουθήσεων και των διώξεων εναντίον των whistleblowers που αποκαλύπτουν ανήθικα δημοτικά μυστικά

Αν απλά η ιστορία επαναλαμβάνεται με άλλα πρόσωπα ,τον ίδιο τρόπο , τους ίδιους σκοπούς τότε δεν οδηγείται μόνο η πόλη στα βράχια αλλά η ελπίδα και η αξιοπρέπεια ολόκληρης της κοινωνίας  στον πάτο της θάλασσας. Ας μη το επιτρέψει ο νεώτερος στη πολιτική ιστορία της πόλης και πρώτος φανατικός, -μουτζαχεντίν- θρησκευόμενος Δήμαρχος

Εγώ θα επαναλάβω αυτά που είχα γράψει παλιότερα για τον Γ. Θωμάκο: «Μη γίνεις σαν το Γιώργο Θωμάκο» και, όσο αφορά τον έτερο καπαδόκη, τον κουμπάρο του Δήμαρχου Β. Αυλίτη: «Ξέρεις κάτι, σκουπίδι; Η λέξη τιμή σημαίνει κι άλλα πράγματα εκτός από αυτά που πληρώνεσαι για τη βρόμικη δουλειά σου».

Γιατί ας μη ξεχνάμε, όποιος κατουράει στην θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι!!!!