το προσωπικό παιχνίδι Θωμάκου και Αυλίτη και η υγρασία

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Θωμάκος αντιλαμβάνεται ότι το πολιτικό του συμφέρον δεν ταυτίζεται πάντα με το πολιτικό συμφέρον των αντιδημάρχων του. Το προσωπικό παιχνίδι έχει πολλά καλά και έναν κίνδυνο: να μαζεύεις επάνω σου όλα τα επιμέρους αρνητικά, όπως ο μαγνήτης τους συνδετήρες. Μέχρι στιγμής του πάει καλά

Ενας πρώην Δήμαρχος συνήθιζε να λέει στους φίλους του ότι αισθάνεται πιο κοντά σε έναν τυχαίο άνθρωπο που περπατάει στον δρόμο παρά στους αντιδημάρχους του. Όταν μπήκε στο Δημαρχείο κατάλαβε ότι το πολιτικό του συμφέρον δεν ήταν πάντα ταυτισμένο με τα συμφέροντα των αντιδημάρχων του.

Πριν από μερικές μέρες με αφορμή ένα άρθρο που είχαμε εδώ στο kifisia-llife δημοσιεύσει και έτυχε μεγαλειώδους απήχησης. Δεν ήταν βέβαια το άρθρο αλλά η σημασία του, το περιεχόμενό του. Αρκεί να αναφέρω ότι το αναδημοσίευσαν κεντρικές εφημερίδες όπως «Τα Νέα» η «Εφημερίδα Συντακτών» αλλά και αρκετά διαδικτυακά. Ένα άλλο στοιχείο που πήραμε ήταν ότι μέχρι στο Μέγαρο Μαξίμου έφθασε και έτυχε προσοχής. Άλλωστε είναι γνωστή η ευαισθησία του Κυρ. Μητσοτάκη, αλλά και του συνόλου των πολιτών για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, χτυπημένους απ’ την ίδια τη ζωή.

Αυτά βέβαια καθόλου δεν απασχολούν τους «ηγέτες» της πόλης μας. Τους κκ. Θωμάκο και Αυλίτη»

Έτσι έδωσε μία συνέντευξη. Μαζί με τη συνέντευξη «έδωσε» και το επιτελείο της Διοίκησής του, αποδίδοντας του φόβο και δισταγμό για τη λήψη των απαράδεκτων πολιτικών τους. «Παναγία μου, θα καταστραφούμε!» του είπαν. Με τη συνέντευξη του Θωμάκου υπέστησαν οι ίδιοι μία μικρή καταστροφή.

Τώρα και τα δύο «επιφανή μηδενικά» λένε ότι υπήρξαν αστοχίες καθώς η πολιτικές Αυλίτη, γιατί αυτός και η ματαιοδοξία του κρύβονται από πίσω, απέτυχαν παταγωδώς.

Ακόμα και αν είναι έτσι, ευλόγως μπορούμε να τους ρωτήσουμε γιατί δεν έβλεπαν τις αστοχίες εξ αρχής. Ήρθε το Φως της Αναστάσεως και τους επέτρεψε να δουν; Όχι, ήρθε το άδειασμα των πολιτών στις αηδιαστικές πολιτικές, -θεές μου συγχώρα με- Αυλίτη.

Και αντί να ζητήσουν συγγνώμη, επιμένουν να κουνάνε το δάχτυλο. Θα μου πείτε ότι η συγγνώμη είναι κάτι άγνωστο στην πολιτική σκηνή Θωμάκου. Όταν, όμως, ευαγγελίζεσαι ένα νέο ύφος, οφείλεις και να το υπηρετείς.

Ωστόσο αυτή η χαριτωμένη ιστορία μας θύμισε και πού το πάει ο Θωμάκος. Το είχαμε διαπιστώσει στην αρχή, με το στήσιμο της μετά Χιωτάκη διοίκησης και την ανάπτυξη ενός μεγάλου μηχανισμού στο Δημαρχείο.

Τότε λέγαμε ότι δεν έχουμε διοίκηση Θωμάκου, αλλά τον Θωμάκο ως διοίκηση. Αυτό επιβεβαιώνεται και τώρα.

Το προσωπικό παιχνίδι έχει πολλά καλά και έναν κίνδυνο: να μαζεύεις επάνω σου όλα τα επιμέρους αρνητικά, όπως ο μαγνήτης τους συνδετήρες. Μέχρι στιγμής του πήγαινε καλά. Για πόσο όμως; Όταν κινητοποιείται η κοινωνία των πολιτών, τίποτα δεν μπορεί να σκεπάσει τον θόρυβο που σηκώνει.

Δέκα μέρες τώρα ο κόσμος φτύνει, αλλά οι Θωμάκος-Αυλίτης νομίζουν πως η φετινή άνοιξη έχει υγρασία.-