Ο Αυλιτισμός ως ιδεολογία και πολιτική

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Το κείμενο αυτό δεν αφορά τον Αυλίτη ως Αυλίτη, ούτε καν τον Αυλίτη ως διασκεδαστή-αρχοντοχωριάτη που με ποιητικό στόμφο αποφαίνεται «Σιγανό της αγάπης μας γλύκισμα, τρυφερό ποιητών το απάνθισμα» για να καταλήξει σε κάποιο Αυλίτικο «λα σουσουρελά, λα σουσουρελά».

Για να το γράψω ωμά, για τον Αυλίτη δεν αξίζει να σπαταλάς ούτε μια λέξη, ούτε το like σε μια βρισιά εναντίον του, για οποιαδήποτε από τις δραστηριότητές του, για τον απλό λόγο ότι με τα απορρίμματα που δημιουργεί ή που εκτοξεύουν εναντίον του τρέφει το εγώ του. Ο Αυλίτης δεν ξεκίνησε για να γίνει ο Αυλίτης που ξέρουμε, απλώς ξεκίνησε να γίνει γνωστός και κατέληξε να γίνει ο Αυλίτης που τολμά να μιλά ειρωνικά με σχόλια βουκολικά, ποδοσφαιρικού τύπου ή να αποκαλεί τη πλειονότητα των Κηφισιωτών άπιστους.

Για να το πω ακόμη πιο ωμά, η ανάλυση του Αυλίτη ως προσώπου δεν αφορά ούτε τον μέσο Κηφισιώτη ούτε κανέναν άλλο που προσεγγίζει αυθαίρετα και υποκειμενικά το πρόσωπο. Χρειάζονται βαθιά επιστημονική γνώση και εμπειρία. Ο τρόπος με τον οποίο κινείται στην επικαιρότητα, η συμπεριφορά θρασιμιού (έκανε μηνύσεις και αγωγές σε μεγάλη μερίδα συμπολιτών ), η ψευδοεπιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί για να κάνει ό,τι κάνει έχουν τη σημασία τους αλλά δεν είναι το θέμα.

Το θέμα είναι ο Αυλιτισμός. Η σταδιακή θεσμοθέτηση, δηλαδή, συμπεριφορών στον δημόσιο χώρο που τολμούν χωρίς ντροπή να ισοπεδώσουν, να απειλήσουν κατακτήσεις, να καθιερώσουν την αυθάδεια, την αγένεια την αμορφωσιά και την προκλητικότητα ως κουλτούρα με μοναδικό ζητούμενο την εγωπαθή επικράτηση. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως το πρότυπο του Αυλίτη είναι ο Γ. Θωμάκος, αλλά ενώ ο Δήμαρχος Κηφισιάς θυμίζει πάντα τον γραφικό, πεινασμένο Δικηγορίσκο που υπήρξε, ο Αυλίτης προσομοιάζει περισσότερο με αμόρφωτους σύγχρονους Έλληνες.

Ακόμη δεν τον απασχολούν τόσο η προβολή όσο η πώληση του εαυτού του και ενός προσωπικού συστήματος αχταρμά ιδεολογίας και πολιτικής. Ο Αυλιτισμός δεν μοιάζει με τον αδωνισμό, που ανακατεύει αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, αριθμολογία και ταρό για να καταλήξει σε υστερικές οιμωγές όποτε του δίνεται η ευκαιρία. Ο Αυλίτης προσπαθεί να εκφράσει ένα Κηφισιώικο alt right, με το να φιλοδοξεί να αυτοπροσδιορίζεται ως παραγωγή ιδεολογίας και πολιτικής για την καθημερινή Κηφισιά μιας άλλης εποχής.

Φυσικά ο Αυλίτης δεν έχει προαποφασίσει να γίνει το Κηφισιώτικο alt right, απλώς κινείται προς αυτό μέσω της φιλοδοξίας του να τον αποθεώσουν. Ετσι εκφράζει και συστηματοποιεί με περισπούδαστο ύφος θεωρίες ενάντια σε άπιστους, σε μη Ελληνες και «βίγκαν λεσβίες».

Μπορεί να το κάνει με τρόπο που ο μέσος πολίτης δεν καταλαβαίνει πολλά πράγματα, αφού η πολιτική του ανάλυση μοιάζει με το «φαύλο απεκρίζωμα» της ποίησής του, καταλαβαίνει ωστόσο τον στόχο. Ο Αυλιτισμός είναι η επιμονή στη δημιουργία στόχων και εχθρών απέναντι στους οποίους ο Αυλίτης θεωρεί ότι αξιωματικά υπερέχει. Δεν είναι τυχαίο γεγονός η επιλογή του Γ. Θωμάκου και μόνο τυχαία δεν ήταν.

Πες μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι δεν λέει η λαϊκή ρήση;. Ο Αυλιτισμός, και όχι τόσο ο Αυλίτης και το φιζίκ του, είναι αναγκαίος στη διοίκηση Θωμάκου. Η σύγκρουση δηλαδή με τον αντίπαλο με όρους χωρίς ίχνος πολιτισμού ή αναστολής.

Ενας Αυλίτης που θα μηνύει διαφωνούντες και θα υπόσχεται λογοκρισία στο διαδίκτυο χωρίς να φοβάται αν θα τον κράξουν, αν θα τον φτύσουν ή αν θα του πουν πόσο γελοία είναι κι αυτός και τα επιχειρήματά του. Ο Γ. Θωμάκος εκφράζει τον Αυλιτισμό σε άλλο επίπεδο και (όπως και ο Αυλίτης) δεν έχει ενδοιασμό ως προς το αν εκτρέπεται από τον θεσμικό του ρόλο. Ο Αυλίτης και οι θεωρίες του είναι εργαλείο για τον Γ. Θωμάκο γιατί δεν δεσμεύεται με αναστολές που παραδοσιακά μπορεί να επικρατούν σε κατώτερα κομμάτια της πολιτικής.

Επίσης έχει επιμονή. Σε κάθε απαξίωση, σε κάθε διωγμό του, σε κάθε ισοπέδωσή του, ο Αυλίτης επιμένει να απαντά σαν να είναι αυτός και όχι οι άλλοι που τον ξεμπροστιάζουν. Στις χειρότερές του στιγμές επιμένει πως η υγρασία που νιώθει είναι από τη βροχή και όχι από την απαξίωση. Ο Γ. Θωμάκος δεν ντρέπεται για τον Αυλίτη γιατί ο Αυλιτισμός του είναι οικείος. Ο Αυλίτης έχει μια αυτοπεποίθηση πρίγκιπα που δεν είναι καθόλου ξένη στον αρχηγό του. Ο Αυλιτισμός έχει εκφραστές και μιμητές στον περί τον Γ. Θωμάκο κύκλο της νέα παρηκμασμένης διοίκηση. Μπορούν να επιτίθενται, να ψεύδονται και να ανασκευάζουν και να παραμένουν ικανοποιημένοι διατηρώντας ψυχολογία όχι ελεγχόμενου πολιτικού αλλά τηλεπερσόνας που περιμένει θαυμασμό για τις ανοησίες της. Και φυσικά ο Αυλίτης κάνει το ίδιο λάθος με τον Γ. Θωμάκο. Θεωρεί πως μπορεί να επιβάλει τις απόψεις του επειδή αρέσουν στον ίδιο.

Στην κατηφόρα όμως πάντα οι τενεκέδες βροντάνε περισσότερο και επιπλέον τρυπάνε.-