σας βαρέθηκα...

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Τη βρήκα προχθές το μεσημέρι, μες στην ηλιόλουστη κουζίνα του σπιτιού της στη Κηφισιά, να φτιάχνει το τόσο υπέροχό της χοιρινό κρασάτο. Αρχοντική κι αφράτη σαν ζεστή φραντζόλα, με τον κόκκινο κότσο ασορτί με τα νύχια της, με το γάργαρο γέλιο και τα ηδυπαθή της μαύρα μάτια, η Κατερίνα ευωδιάζει Κηφισιά.

"Έχουμε πάλι μια από τα ίδια, θεία!" έκανα ασθμαίνων. (Μου ρίχνει μία δεκαετία σκάρτη και όμως τη φωνάζω "θεία" - της αρέσει - της θυμίζει την εποχή που εγώ ήμουν ένα αναιδέστατο πιτσιρίκι κι εκείνη μια αναρχική μαθήτρια, η οποία έκανε κοπάνα από το φροντιστήριο και έτρεχε σε καταλήψεις...) "Ο Θωμάκος ξαναχτύπησε τη γροθιά της πόλης στο μαχαίρι!" "Κάτι πήρε το μάτι μου στο διαδίκτυο..." σήκωσε αδιάφορα τους ώμους. "Δεν ακούς τίποτα; Δεν ενημερώνεσαι λεπτό προς λεπτό για τις εξελίξεις από το διαδίκτυο;" "Τα έκλεισα εδώ και μήνες όλα. Βαρέθηκα..." μου ανακοίνωσε μάλλον με ανακούφιση.

"Βαρέθηκα. Σιχάθηκα. Μπούχτισα με τα καραγκιοζιλίκια τους. Οι μεν να παριστάνουν τους θρησκευάμενους που θα μας οδηγήσουν μέσα από ρήξεις στον παράδεισο, οι δε τους σοβαρούς που θα κάνουν τη πόλη να δουλεύει ρολόι. Να αμολάνε μπαρούφες -βέβαιοι ότι σε ένα εικοσιτετράωρο θα έχουν ξεχαστεί-, να ανταλλάσσουν φρικτές προσβολές, ο φιλικός τύπος του καθενός να βγάζει στο μεϊντάνι τα άπλυτα του άλλου. Και οι πολίτες όχι απλώς να τους παρακολουθούν μα και να τους μιμούνται. Να ξεμαλλιάζεται ο συνταξιούχος με τον μικροεπαγγελματία στο facebook... Κι ας ξέρουν -γίνεται να μην το ξέρουν;- ότι οι πολιτικοί, άπαξ και κλείσουν τα μικρόφωνα, είναι μέσα στα μέλια, καλαμπουρίζουν σαν παλιόφιλοι...

... μετά την εποχή Χιωτάκη είχα αμυδρές ελπίδες ότι κάτι θα άλλαζε. Πως έστω και με το στανιό θα νοικοκυρευόμασταν. Ότι το πάνω χέρι θα είχε πλέον ο δραστήριος, ο καινοτόμος, ο εμπνευσμένος και όχι ο ραντιέρης και το μέλος της προνομιούχας συντεχνίας. Κούνια που με κούναγε. Ακόμα και όσοι πόζαραν για σύγχρονοι εκσυγχρονιστές-θρησκευόμενοι, δεν νοιάζονταν παρά να μάσουν τα λεφτά από τον Δήμο, την κότα με τα χρυσά αβγά και να προστατεύσουν τα πελατάκια τους.

Θυμήθηκα τα φοιτητικά μου χρόνια στα αμφιθέατρα, ανέβηκα σε ένα καφάσι και έβγαλα λόγο. Τους είπα ότι όλοι γνωρίζουν. Για τους προπαππούδες μας, την ιστορία μας. Για τους γονείς που έκαναν το σκατό τους παξιμάδι για να μάθουν τα παιδιά γράμματα, δεν φίλαγαν ποδιές κατουρημένες για να τα διορίσουν στο δημόσιο. Φωνή βωόντος εν τη ερήμω...

Μετά τη εκλογή Θωμάκου, κατάλαβα ότι δεν χωράει σωσμός. Πολύς κόσμος -πάρ'το απόφαση- ηδονίζεται να τον παραμυθιάζουν. Υπάρχουν άνθρωποι, που θεωρούνται και νοήμονες, που επιμένουν να πιστεύουν ότι με τον Θωμάκο θα κάνουμε μια προσπάθεια, θα απαλλαγούμε από τα γνωστά άγνωστα λικόρνια. Που προσβλέπουν ακόμα σε από μηχανής θεούς και σε θαύματα...

Μα και το "μέτωπο της λογικής" ποια ακριβώς Κηφισιά επαγγέλλεται; Το να βάλεις μια πόλη σε τάξη δεν αρκεί. Πρέπει να της δώσεις και κατεύθυνση. Ρόλο διακριτό μέσα στο πιο ευρύ περιβάλλον.

Για αυτό σου λέω. Βαρέθηκα.

Κάτσε να βγει το χοιρινό κρασάτο, να σε φιλέψω μια σταλιά.-