Η κουκλίτσα του Βάρσου

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η πίκρα σου είναι η χαρά μου, αγάπη μου! Ή, μήπως, καλύτερα «κουκλίτσα μου»; Η Ψινάκεια μέθοδος πουλάει καλύτερα κι από το ψηφιδωτό στην Αμφίπολη, βγαίνει σίγουρα πιο φτηνά από όσο μας κόστισε η Αλαμουντίν-Κλούνεϊ. Τώρα, αν χρεοκόπησε πράγματι ο δήμος Μαραθώνα, είναι μια υπόθεση που απασχολεί τους δημότες της περιοχής, αλλά με τόση προβολή χαλάλι η ρεζιλίκα. Ο δήμαρχος κάνει ρίμες, φοράει τα μαύρα του γυαλιά, αυτοσαρκάζεται πού και πού -«τι λέω η κουλή»- δίνει γλυκό ψωμί στον υπέροχο Μητσικώστα κι όπως φαίνεται σε λίγο θα κόβουν εισιτήρια στα δημοτικά τους συμβούλια.

Οποιοσδήποτε άλλος μιλούσε με τον τρόπο του Ψινάκη θα ‘χε προκαλέσει σίγουρα αντιπάθειες και κουβέντες δίχως έλεος για το «ποιος νομίζει πως είναι και μιλάει έτσι». Όμως ο Ψινάκης, ως η απόλυτη τηλεπερσόνα, έχει κατακτήσει το δικαίωμα, αφενός γιατί είναι αυθεντικός, αφετέρου γιατί δεν κατατάσσεται σε κατηγορία. Οι συντηρητικοί γελάνε μαζί του και οι πιο ανοιχτοί νιώθουν ασφάλεια. Οι macho κανιβαλίζουν με άνεση και οι metrosexual βρίσκουν επιτέλους έναν εκφραστή χωρίς όρια. Οι νεοδημοκράτες τον λατρεύουν και τον πιστεύουν, οι υπόλοιποι χαίρονται να δικαιώνονται μέσω της λεκτικής βίας. Γιατί, ως γνωστόν, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Το στραβοπάτημα του άλλου προκαλεί γέλια, η άνοδός του αμηχανία, αλλά η πτώση του προσφέρει ηδονή. Στο πρόσωπο «της κουκλίτσας» του Ψινάκη ο καθένας κάνει την αναγωγή που τον συμφέρει με τα πρόσωπα της εξουσίας που τον έχουν ταλαιπωρήσει και εξαπατήσει.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που χάρηκαν με τα γιαούρτια στον Νταλάρα, το χαστούκι στην Κανέλλη, το ξύλο στον Χατζιδάκι και άλλα τόσα που τα πήρε μαζί του ο καιρός των θυμωμένων. Κι αν ο θυμός μοιάζει να κάλμαρε λιγάκι σε συλλογικό επίπεδο, οι χαριτωμενιές του Ψινάκη είναι ωραία σύμβαση για όπου υπάρχει οικειότητα και κατανόηση. Δεν χωράνε στα δημοτικά συμβούλια πόσο μάλλον που ο πρώην μάνατζερ καλλιτεχνών διατείνεται ότι ήρθε στην πολιτική για να αλλάξει σελίδα. Εκτός και αν η σελίδα που αλλάζει είναι στο επόμενο τεύχος του «Ελλάδα έχεις ταλέντο».

Όλα αυτά παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο δικός μας, ο Βασίλης Βάρσος. Γιατί όλοι αυτοί τα κάνουν και παίρνουν θέσεις στην δημοσιότητα, αναρωτιέται ο Βασίλης; Αυτοί είναι πιο έξυπνοι; Τι έχουν αυτοί που δεν έχω εγώ; Τι είμαι εγώ; Κουλός;

Σωστά, όποιος να ήταν στη θέση του Βασίλη, με το ίδια μυαλό, σαν του Βασίλη, το ίδιο θα σκεφτόταν, ενδεχομένως. Ας κάνω λοιπόν το ίδιο. Και για να μην έχουν να πουν τίποτα, ότι είμαι αντιγραφέας, θα το κάνω πιο πειστικό. Πιο ρεαλιστικό. Είμαι μάνα σε τέτοια κόλπα. Θα τους κάνω όλοι να συζητάνε γύρω από το όνομά μου. Για να το κάνω πιο ρεαλιστικό θα ρίξω και κανένα χαστούκι, ή καμιά μπουνιά. Για λογαριασμό της τέχνης. Τι δεν έχω κάνει για αυτή την άτιμη την τέχνη. Αχ, να ξέρατε τι έχω κάνει 40 χρόνια στον Δήμο. Πόσους εξευτελισμούς έχω δεχθεί. Μόνο να αναρωτηθείτε, τι έχω υποστεί 40 χρόνια για σας.

Και ποιος ξέρει, μπορεί κάποτε να ξαναφέξει και να βρεθώ πάλι στο τιμόνι του Δήμου.

Αχ, τι δεν έχω κάνει για αυτή την έρημη την τέχνη.

ΥΓ. Είναι ένα κείμενο συνδυασμένο με άρθρο της Γκίζας, από το protagon