Ο σκοτεινός κόσμος του Γ. Γρηγοράκου

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο… εκβιαστής κυκλοφορεί ελεύθερα

Ο νόμος της «ζούγκλας», του Γ. Γρηγοράκου.

Σύσσωμη σχεδόν η κοινωνία της Κηφισιάς έχει σηκώσει το ανάστημά της σε φαινόμενα παρακμιακά, εποχές αλήστου μνήμης «Αυριανής» και ότι αυτά έχουν συνεισφέρει στην παρακμή της πόλης.  

Ακόμα κι όσοι είχαν συμμετάσχει ως θεατές, βρυκολακιάζοντας με πίτσες και μπύρες μπροστά στους καναπέδες τους, στο κατ’ επάγγελμα «λιντσάρισμα», φαίνεται πλέον να αποδοκιμάζουν τούς επαγγελματίες λασπολόγους. Τους λούμπεν τύπους που -με πρόσχημα την «αποκαλυπτική δημοσιογραφία» και με όπλα κρυφές υπόγειες διασυνδέσεις και αλλοιωμένα, χαλκευμένα στοιχεία- κατεδαφίζουν προσωπικότητες και οδηγούν όποιον βάλουν στο στόχαστρο στον ηθικό ή και στον φυσικό ακόμα θάνατο.

Δεν είναι μοναδική η περίπτωση συμπολιτών μας οι οποίοι διαπομπεύτηκαν χάριν της οικονομικής του απολαβής. Τι πιο φρικτό; Πρώτη φορά, για την ακρίβεια, ύστερα από δεκαετίες, σύσσωμη η κοινωνία της πόλης αντέδρασε κατά τρόπο σαφή, κατηγορηματικό και όσο έπρεπε επιθετικό στις πρακτικές της λάσπης. Με την πρόσφατη δήλωσή του «αντικειμενικού ανεξάρτητου εκδότη» στην πόλη μας ότι η ομάδα Κανακάκη ήταν πίσω από την χρησιμοποίηση κεραίας κινητής τηλεφωνίας. Δεν είναι άξιο απορίας πόσες τέτοιες καραμπινάτες περιπτώσεις έχουν αποσιωπηθεί; Δεν είναι απορίας άξιο ότι περιπτώσεις άτυχων κατέληξαν κατόπιν δημοσίευσης «του άνθρωπου μας» στην πυρά ή άλλες καραμπινάτες περιπτώσεις έχουν γίνει βορά χρηματισμού.

Όταν ο εκβιαστής είναι λούμπεν αριστερός όταν χρησιμοποιεί τον όρο αριστερός για να περνάει τον μανδύα του αμόλυντου, του αδιάφθορου μόνο. Η αντίληψη για την ηθική υπεροχή, για το αδαμάντινο φρόνημα της Αριστεράς, κάθε άλλο παρά καινούργια είναι στην Ελλάδα.  

Ξεκίνησε από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν το να ενταχθείς στη αριστερά συνεπαγόταν μετωπική σύγκρουση με το καθεστώς και ανατροπή της καθημερινότητάς σου. Ενισχύθηκε από τους αγώνες και τις θυσίες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατά τη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης. Και επισφραγίσθηκε από του λιναριού τα πάθη που τράβηξαν οι ηττημένοι στον Εμφύλιο. Όταν μια κουβέντα, μια δήλωση μετανοίας σου, αρκούσε για να επιστρέψεις στην κανονική ζωή και εσύ προτιμούσες να κρατάς το στόμα σφαλισμένο και να σταυρώνεσαι κυριολεκτικά στην Μακρόνησο, τότε κέρδιζες επάξια το φωτοστέφανο του μάρτυρα. Γινόσουν άλλος άνθρωπος, πέρα και πάνω από τα τετριμμένα. Γινόσουν «πέτρινο λιοντάρι στην μπασιά της νύχτας», όπως ποιητικότατα το εξέφρασε ο Γιάννης Ρίτσος.  

Η Ελληνική Αριστερά εξέθρεψε μυριάδες τέτοια πέτρινα λιοντάρια, που ενέπνευσαν τον σεβασμό ακόμα και των ορκισμένων αντιπάλων τους. Τα εξέθρεψε, τα έριξε στη μάχη, τα θρήνησε και τα προέβαλε όχι μονάχα με την προπαγάνδα αλλά και με την υψηλή τέχνη.  

Εκείνο που επιμελώς απέκρυπτε η επίσημη Αριστερά ήταν πως πλάι στα πέτρινα λιοντάρια της, δρούσαν –και έπαιρναν συνήθως τις πιο κρίσιμες αποφάσεις- μουλωχτοί γραφειοκράτες, τυχοδιώκτες, αριβίστες και προσωπολάτρες, τύποι έτοιμοι να θυμιατίσουν τον εκάστοτε «Πατερούλη». Εκείνο που ακόμα αποκρύπτει ή έστω συσκοτίζει ένα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς είναι πως πολλά από τα πέτρινα λιοντάρια της εξοντώθηκαν από συντροφικό χέρι. «Όλα είναι μακρινά κι ευτυχισμένα και το χιόνι πέφτει από ψηλά…» όπως τραγουδάει ο Διονύσης Σαββόπουλος στο Ολαρία-Ολαρά.  

Μακρινά; Κάθε άλλο. Διχαστικό επειδή χωρίζει τους Κηφισιώτες, τις ηγεσίες αλλά και τους πολίτες που τις ακολουθούν, σε καλούς και κακούς. Σε εκείνους οι οποίοι εκβιάζονται -επειδή έχουν προφανώς σκελετούς στην ντουλάπα τους- και σε εκείνους που δεν μπορείς να τους πιάσεις από πουθενά αφού στην πλάτη τους φυτρώνουν φτερούγες αγγέλων.

Όπως στην καθημερινή ζωή η εντιμότητα αποτελεί συχνά φύλλο συκής των ανικάνων, έτσι στην πολιτική η ηθικολογία γίνεται το καταφύγιο εκείνων που δεν έχουν τίποτα το συγκεκριμένο και το εναλλακτικό να προτείνουν. Τίμιοι, μη εκβιάσιμοι, πολιτικοί υπάρχουν σε όλους τους χώρους πλην του νεοναζισμού. Η Αριστερά –θα ήλπιζε κάθε πολίτης- διαθέτει ένα άλλο σχέδιο, είναι κάτι διαφορετικό.      

Ο λούμπεν υπόκοσμος της δημοσιογραφίας ήταν πάντα εδώ. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν η εμετική επίθεση στους δεκάδες συμπολίτες μας με όνομα και επίθετο από τον εμβληματικότερο εκπρόσωπό του. Το έχει κάνει πολλές φορές μέχρι τώρα και θα το ξανακάνει- αυτό τον τρέφει, αυτό του δίνει υπόσταση. Του δίνει το μεροκάματο. Χωρίς τις ρουφιανικές γνωριμίες του που με αντάλλαγμα μιας μικρής το ανθρωπάκι χρησιμοποιεί για να επιβιώσει μέσα στη πόλη, τη βάρβαρη εισβολή στον ιδιωτικό χώρο και τους εκβιασμούς δεν θα θυμόταν κανείς την ύπαρξή του. Η διαφορά είναι μία σε σχέση με το παρελθόν, δεν υπάρχουν πια προσχήματα. Τώρα που έχει εμφανιστεί ο σκληρός πολιτικός φασισμός της μαϊμού δημοσιογραφίας, ο σκοτεινός φασισμός της δημοσιογραφίας που ενσαρκώνει ο Γ. Γρηγοράκος αποκατέστησε αυτομάτως και τη φυσική του θέση στην πολιτική γεωγραφία της πόλης.

Τα προηγούμενα χρόνια διάνθιζε τις χυδαίες επιθέσεις του στα προσωπικά δεδομένα δημοσίων προσώπων με μία τάχα δημοκρατικής κοπής μικροαστική ηθικολογία. Ο λαός έχει δικαίωμα στην αλήθεια, δίνουμε μάχη για το δημοκρατικό δικαίωμα του λαού στην πληροφόρηση, ελευθερία του Τύπου, μπλα, μπλα, μπλα Δημοκρατία. Τότε ο σταρ του μέσου όρου είχε ανάγκη από επίχρισμα δημοκρατικών φρονημάτων γιατί ακόμα το σκοτεινό κομμάτι αυτού του μέσου όρου δεν είχε βρει τις πολιτικές ράγες να διοχετεύσει τη μέσα του άβυσσο. Όταν  βρήκε τη σκοτεινή πλευρά του υποκόσμου νομιμοποίησε την καταχνιά της ψυχής του. Γιατί αυτοί που καταναλώνουν τις ιστορίες της καθημερινότητας των άλλων στην ουσία εκεί ανήκαν πάντα ακόμα και αν δεν την ψηφίζουν ούτε τώρα.

Δεν νοείτο ο ήρωας του συνήθως εθνικιστή αμόρφωτου μικροαστού να είναι βασιλικότερος του βασιλέα. Και για αυτήν την τρύπα της ζωής του, όμως, ο Γ. Γρηγοράκος είχε κατασκευάσει μια δημοκρατική ιστορία. Λίγο τραβηγμένη, αλλά έτσι κι αλλιώς στο πρόθυμο κοινό του απευθύνεται- οι άλλοι τρόμαζαν ή γελούσαν μαζί του από πριν. Τώρα φαντάζομαι το σενάριο το έχει αλλάξει. Ίσως και να το έχει κάνει αντίστροφο, ποιός ξέρει μ' αυτόν; Τώρα ο τακτισμός του σκότους τον έφερε αναπόφευκτα κοντά στους ομοίους του. Δεν κρύβεται πια η εκλεκτική του συγγένεια με τον πάτο της πόλης. Τους διαφημίζει, δημοσιεύει ψεύτικα ρεπορτάζ –άραγε τι είναι έγκυρο από όλα όσα δημοσιεύει;- που τους εκτοξεύουν, κολυμπά μαζί τους στα ίδια βοθρολύματα του λούμπεν περιθωρίου. Έτσι, ενώ στο παρελθόν τις βίαιες εφόδους στην προσωπική ζωή ανύποπτων πολιτών τις πουλούσε σαν μάχες Δημοκρατίας και Ελευθεροτυπίας τώρα τις μοιράζεται ανοιχτά με αυτούς που δικαίως εκπροσωπούν τον πάτο μέσα στην πόλη. Τώρα αυτός ο συρφετός  των υπόδικων παραγόντων είναι που παραλαμβάνει από τον Γ. Γρηγοράκο τη φήμη και αναλαμβάνει να τη διασπείρει στους υπονόμους της πόλης. Αυτοί είναι τώρα οι άτυποι συνεργάτες του παλιού δήθεν δημοκράτη.

Κανείς πια δεν έχει την αυταπάτη ότι η παλιανθρωπιά είναι δημοκρατικό δικαίωμα. Τώρα όσοι  ακούνε, εμπιστεύονται και αναπαράγουν τον Γ. Γρηγοράκο ξέρουν ότι τσαλαβουτάνε στο βούρκο παρέα με τους κάθε λογής εκβιαστές.

Θα αναφέρω ένα τελευταίο δείγμα της «δημοσιογραφίας» Γρηγοράκου. Λίγο πριν τις τελευταίες εκλογές βγήκε με δημοσίευμα και κατηγορούσε τον συνδυασμό Κανακάκη ότι ήταν πίσω από την τοποθέτηση κεραίας κινητής τηλεφωνίας. Τόσο αδίστακτος είναι, τόσο εξαρτημένος από τους εκβιασμούς, τα χρήματα. Από την βρωμερή, τρισάθλια πένα του έχουν παραλλάσει ουκ ολίγοι δημότες της πόλης. Την «σχολή δημοσιογραφίας» Γρηγοράκου, έναν οχετό λάσπης, ένα χαμαιτυπείο, ένα συστηματικό πεδίο εκβιασμών, με τελικό σκοπό, το κέρδος. Ένα κέδρος που του αφήνει χρήματα βαμμένα από τους εκβιασμούς, αλλά και απώλειες στους εκβιασμένους. Και είναι πολλοί.  

Έχουν περάσει και παρελάσει πολλοί, άλλοι έχουν πληρώσει, άλλοι έχουν κατασυκοφαντηθεί. Μέσα στην πόλη έχουν βρει και την απομυζούν, σαν τα τρωκτικά και, μόλις εξαφανίζονται «οι προστάτες» του έχουν βρει τον αντικαταστάτη του. Είναι η μεγάλη παραγωγή κιτρινισμού, λάσπης, εκβιασμών, τελειωμό δεν έχει ο κατήφορος. Είναι η αριστερά του χαβιαριού, “gauche de caviar”. Ο δήθεν στα λόγια λόγιος, αριστερός, αλλά μέσα σε όλες τις διοικήσεις, σε όλες τις αδιαφανείς υπηρεσίες, σε όλα τα τεχνάσματα του βούρκου.

Να μην ξεχάσω να σας πω ότι όλοι αυτοί οι δήθεν δημοκράτες δημοσιογράφοι ήταν –κατά διαβολική σύμπτωση- φίλοι, συνεργάτες, γνωστοί του τέως δημάρχου. Σε αυτά τα μπουμπούκια άφησε η Κηφισιά το δρόμο ελεύθερο να κάνουν ότι θέλουν. Χαρακτηριστική η περίπτωση αντιπροέδρου συλλόγου, -για την προστασία από τις κεραίες τηλεφώνων- υπαλλήλου του δήμου και εκπρόσωπου του μηχανισμού Χιωτάκη στις πρόσφατες εκλογές. Και βέβαια συνεργάτης-φίλος του εκδότη.  

Κάποτε ο Γρηγοράκος στοχοποίησε –και πάντα μέσω τρίτων- τον επιχειρηματία κ. Βενέτη, βγάζοντας στον αέρα ένα επαίσχυντο κείμενο. Πήραν χρήματα «συνεργάτες του», που αναγκάστηκε να πληρώσει ο επιχειρηματίας για να βρει την ησυχία του. Δεν την βρήκε, οι εκβιαστές δεν σταματάν πουθενά, αίμα ζητάνε, σε απομυζούν.   

Σκεπτόμουν τότε: Πόση επαγγελματική απελπισία πρέπει να νιώθει ένας δημοσιογράφος ώστε να καταφεύγει σε τέτοιες φτηνές πρακτικές προκειμένου να βγει στον αφρό;

Πίστευα ότι αυτή η βρωμερή φούσκα θα διαλυόταν σύντομα στα εξ ων συνετέθη. Αν αυτό δεν έγινε ακόμα, είναι γιατί υπάρχουν άλλα μέσα που την αναπαράγουν με μισόλογα, με δήθεν αντικειμενική παράθεση «της κόντρας Γρηγοράκου-ωμά ξάστερα εκβιασμένων, σπέρνοντας αμφιβολίες και φαρμακερές υποψίες. Δημιουργούν ρωγμές μέσα από τις οποίες διοχετεύουν στην κοινωνία τα βρωμόνερα, δίνοντας παράταση ζωής στη βρωμερή φούσκα. Αλλά έτσι, γίνονται απλώς παπαγαλάκια του Γρηγοράκου.

Ξέρω πολύ καλά ότι τα τοπικά μέσα» βιώνουν μια βαθιά κρίση αξιοπιστίας. Δεν πίστευα ποτέ ότι η σκληρή πολιτική αναμέτρηση στην οποία ομοθύμως έχουν ταχθεί θα έκαμπτε και τα στοιχειώδη αντανακλαστικά τους σε σχέση με την εκδοτική ηθική και δεοντολογία. Πολύ περισσότερο σε σχέση με τη δημοσιογραφική ηθική και δεοντολογία.

Η όποια επιχειρηματολογία του Γρηγοράκου, αν και ιταμή, στα δικά μου αυτιά ακούγεται επίσης άκρως απολογητική. Αλλά και εντελώς φαιδρή. «Δημοσιογραφική ευπρέπεια» ο Γρηγοράκος; Ακόμα γελάω!

Μας λέει ότι όλα αυτά  δεν τα κάνει για λόγους εντυπωσιασμού, δεν τα κάνει από ύποπτη -όσο και χυδαία- σεμνοτυφία, τα κάνει μόνο και μόνο για να… προστατέψει την Εφημερίδα-επιχείρηση-μαγαζάκι του, τον εαυτό του.

Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ της ΚΗΦΙΣΙΑΣ