Ένα διττό ατύχημα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Φορτωμένος με τέσσερις βαριές σακούλες, πήγα να ανέβω ένα ψηλό σκαλί στον κήπο του εξοχικού. Έχασα την ισορροπία μου, με πήρε πίσω το βάρος και γκρεμίστηκα ανάσκελα στο χώμα. Πόνο τρομακτικό ένιωσα στη μέση (εκεί χτύπησα περισσότερο) και λιποθύμησα.

Όταν συνήλθα (δεν ξέρω πόσος χρόνος είχε περάσει) είχα έντονη ζαλάδα και τάση για εμετό. Φαίνεται ότι είχα χτυπήσει και στο κεφάλι, παρόλο που το περισσότερο βάρος έπεσε στoν κορμό. Προσπάθησα να κινηθώ αλλά ήταν αδύνατο – οι πόνοι στη μέση ήταν απαγορευτικοί.

Εκεί λοιπόν ξαπλαρωμένος και ακίνητος, άρχισα να αναπέμπω ευχές στους εφευρέτες  των κινητών τηλεφώνων. Αν δεν υπήρχαν, ποιος ξέρει πόσες ώρες (ή και μέρες) θα έμενα εκεί. Το σπίτι είναι σε ερημιά, ο δρόμος σταματάει μπροστά του. Κανείς δεν περνάει – και τα άλλα σπίτια είναι μακριά.

Πήρα τηλέφωνο τον πιο κοντινό γείτονα. Ήμουν τυχερός που βρίσκονταν δύο άντρες στο σπίτι – και ρωμαλέοι. Μια γυναίκα δεν θα μπορούσε να χειριστεί τα 85 κιλά μου. Ήρθαν, με σήκωσαν και με έφεραν στο σπίτι.

Τα υπόλοιπα ήταν μία διαδικασία ρουτίνας: νοσοκομείο, ακτινογραφίες, ορθοπεδικός έλεγχος. Κι εδώ ήμουν τυχερός στην ατυχία μου. Ούτε κάταγμα, ούτε μετατόπιση σπονδύλου – ούτε καν ρωγμή. Μόνο πολλαπλές θλάσεις, που πονάνε βέβαια άγρια. Ανάπαυση και παυσίπονα.

Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Διότι προειδοποιώ ότι αν βρεθώ μπροστά σε κανένα γιαλαντζή διανοούμενο που θα σνομπάρει τα κινητά («εγώ κινητό δεν έχω», όπως παλιά γράφανε: «εμείς τηλεόραση δεν έχουμε») θα τον προγκάρω άγρια. Το να μην χρησιμοποιείς κινητό δεν είναι απόδειξη ανωτερότητας – αντίθετα είναι ένδειξη καθυστέρησης και βλακείας. Ειδικά ένα «έξυπνο» κινητό που σε συνδέει με όλη την γνώση και την τέχνη του κόσμου, δεν είναι μόνο τεχνολογικό αλλά και πνευματικό επίτευγμα. Ίσως η σημαντικότερη επινόηση στην ιστορία του ανθρώπου…

Ξέρω ότι (όπως κάθε πράγμα στον κόσμο) έχει και αρνητικές πλευρές. Αλλά είναι ασήμαντες, μπροστά στις θετικές. Κι όσο σκέπτομαι πως θα μπορούσα να κείμαι ακόμα ανάμεσα στα ζουζούνια του κήπου…

Αυτά, περιέγραψε ο Νίκος Δήμου, σε άρθρο του στο protagon.

Μερικά χρόνια πριν κάτι παρεμφερές συνέβη στην γνωστή συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου. Ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο έμεινε κλεισμένη μέσα στο ασανσέρ της πολυκατοικίας της. Δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμα τα κινητά. Αφού περιέγραψε την τραυματική πραγματικά εμπειρία της, αφιέρωσε τον χρόνο της να δείξει τόσο απλά πράγματα μας βγάζουν από την δύσκολη θέση. Μας κάνουν πιο εύκολη την ζωή μας. Φαντάζομε ότι σίγουρα κάτι παρόμοιο έχει συμβεί σε όλους μας.

Μαζί όμως με την σύγχρονη τεχνολογία έχουν βγει και τα αρπακτικά. Μεταμφιεσμένα κοράκια, με τον μανδύα του πολίτη υπερασπιστή των υπόλοιπων αδύναμων πολιτών. Και ενώ αυτοί πρώτοι έχουν χρησιμοποιήσει την τεχνολογία, παλεύουν –ισχυρίζονται- για την προστασία των πολιτών.

Δεν είναι τίποτα άλλο, ένα καλό καμουφλαρισμένο υποκατάστατο του παλιού, δοκιμασμένου και προσοδοφόρου ελεεινού συστήματος. Των ανελέητων, στυγνών εκβιασμών. Πίσω από την υποκρισία τους κρύβουν τα πιο στυγνά χαρακτηριστικά τους, τους με κάθε τρόπο εκβιασμούς. Και έχουν στήσει μαγαζάκι – με δήθεν συλλόγους προστασίας, SOSτάδε- απέναντι στις κάθε είδους «κινητά-κεραίες» και περνάνε –οι έξυπνοι- καλά εις βάρος των κορόιδων. Δεν δουλεύουν πραγματικά, αλλά με τις μεθόδους της μαφίας ζουν αναπαράγονται και επιβιώνουν σε ένα περιβάλλον τρισάθλιο. Μέσα στο βούρκο και τα βοθρολύματα από τους εκβιασμούς. Όμως προσοδοφόρο.

Το κόλπο αυτό έχουν εφαρμόσει και στην Κηφισιά με μεγάλη επιτυχία. Γυρνάνε λοιπόν όλη μέρα με ένα όργανο –του εγκλήματος- και βλέπουν ποιοι πολίτες έχουν νοικιάσει κάποια ταράτσα σε κεραία κινητής τηλεφωνίας και διότι το νομικό καθεστώς είναι διάτρητο, μπάζει νερά από παντού, βρίσκουν τα μελλοντικά τους θύματα. Και εκεί αρχίζουν τα όργανα. Αν δώσεις –το λάθος- κάτι στην αρχή, δεν θα σου υποβάλει μήνυση, ο χώρος ελεύθερος για τα τρωκτικά.

Η αρχή έχει γίνει και καλά κρατεί.

Θα μου πείτε το κράτος τι κάνει; Τα στραβά μάτια, το γνωρίζει ότι έχει βάλει τον «κλέφτη» από τη πίσω πόρτα, αλλά στην ουσία δεν κάνει τίποτα απολύτως. Και όλοι –οι εκβιαστές- είναι ευχαριστημένοι, ότι εισπράττουν αρκετά χρήματα. Οι δε ανυποψίαστοι πολίτες, πληρώνουν και πληρώνουν ξανά για να κάνουν την δουλειά τους.

Οι δουλειές αυτές θέλουν και κάποια «ισχυρά» πρόσωπα για να χρησιμοποιούν τις «υψηλές διασυνδέσεις». Στην πόλη μας μέχρι και γνωστότατο εκδότη της πόλης έχουν «προσλάβει» για να κάνουν την δουλειά τους. Να έχουν κάποια κάλυψη.

Και το κάθε παρόμοιο καθεστώς διαιωνίζετε, εις υγεία των «έξυπνων».  

ΥΓ. Οφείλω να πω, για να μην γίνει η παραμικρή παρεξήγηση, ότι δεν έχω καμία σχέση οικονομική ή άλλης μορφής σχέση με εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Και βέβαια δεν διαθέτω ταράτσα, προς ενοικίαση κεραίας.