Στους μπαξέδες

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι στιγμές που πιστεύω ότι ο καβγάς του Χιωτάκη με τον Βάρσο γίνεται για ένα πάπλωμα που δεν έχει ούτε πούπουλο μέσα. Διότι, εντάξει, η ιστορική μνήμη έχει πάντα ειδικό βάρος και  συναισθηματικά ενισχυμένο φορτίο. Όμως στα σοβαρά τώρα, ποιο είναι το ακροατήριο που παραμένει ευσυγκίνητο και με τους δύο;

Ακόμα και ο Θωμάκος, που πήγε να το πλευρίσει, κατάλαβε ότι δεν αξίζει τον κόπο – τους πολίτες τους πιάνεις πλέον και από αλλού. Και άντε, ο Χιωτάκης, έχει το όνομα και την οικογενειακή σχέση με το brand. Ο Βάρσος; Είχε τη σφραγίδα, θα μου πείτε. Όμως και οι δύο, αν όντως διεκδικούν πολιτική προοπτική, θα πρέπει να βγάλουν το παλιό Χιωτακικό-Βαρσικό από το στόμα και να το αφήσουν στα κάδρα.

Πρώτον, είναι γελοίο να πουλάς σουβενίρ αυθεντικού Χιωτακισμού, όταν οι εν δυνάμει πελάτες έχουν ακουμπήσει τα πάντα στο τωρινό πρόγραμμα του Θωμάκου. Και ποιος έφερε τον Θωμάκο στην πόλη; Έτσι μπράβο, σωστή απάντηση. Δεύτερον, το να πολιτεύεσαι σήμερα «με οδηγό» την Χιωτακική-Βαρσική ιδέα είναι σαν να πουλάς εκδρομές στην Αιδηψό. Να πάρεις αυτούς που ήταν στου Τσιλιγκίρη, να τους πας για λουτρά. Ωραίο μέρος, αλλά τα εγγόνια τους δεν θα ακολουθήσουν.

Ειδικά ο Βάρσος θα είναι σαν να κοροϊδεύει, εκτός από μας, τον εαυτό του. Δεν γίνεται να εγκαλείς τον Θωμάκο για λαϊκισμό και δημαγωγία και ταυτοχρόνως να σηκώνεις το σχετικό manual όπως ο Μωυσής τις πλάκες. Διότι τι είναι η διακήρυξη της αρπαχτής; Πέρα από τη μοναδική μουσειακή της αξία, είναι και το αλφαβητάρι του καλού δημαγωγού.

Ο Βάρσος κατηγορεί τον Θωμάκο ότι θέλει να μας γυρίσει πίσω. Εντάξει. Όμως εκεί πίσω είναι η Κηφισιά του Χιωτάκη -Βάρσου, για την οποία πάει και κάνει εκδήλωση. Τρόπος του λέγειν εκδήλωση, μια ξαναφορεμένο ξεθωριασμένο πουκάμισο. Δεν λέω, καλά περάσαμε τότε, αλλά αυτό σήμερα εξαργυρώνεται μόνο με θυμό.

Γι' αυτό οι κινήσεις πρέπει να είναι προσεκτικές. Μέρες που είναι, να ξαναβρεθούν στους μπαξέδες, αλλά να έχουν τον νου τους στις ντομάτες.