Καμαρωτοί ως γύφτικο σκεπάρνι

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Θα μπορούσε να είναι τρίπτυχος πίνακας του Ρενέ Μαγκρίτ ή κάποιου σημερινού μετα-σουρεαλιστή ζωγράφου: Ένας πενηνταπεντάρης, βαδίζει με ατσαλάκωτο κοστούμι και μεταξωτή γραβάτα πάνω σε πορφυρό χαλί. Έχει το ύφος εκείνου που πάει να συναντήσει το πεπρωμένο του. Στη δεύτερη εικόνα, το κάδρο ανοίγει και διαπιστώνουμε πως το χαλί ούτε αιωρείται μεταξύ ουρανού και γης ούτε έχει καν στρωθεί σε μια ψηλή εξέδρα - το έχουν απλώσει στην Πλατεία Κηφισιάς, ανάμεσα σε πολίτες και περίεργους. Ο ήρωάς μας εξακολουθεί ακάθεκτος. Στην τρίτη εικόνα, έχει πια φτάσει εκεί όπου σκάει το γέλιο. Το κύμα μιας μάλλον ρηχής και βρώμικης Πλατείας. Παρά τα επιπλέον λόγια, που οπωσδήποτε καταπονούν τη μέση του, ο άνδρας σκύβει. Υποκλίνεται βαθιά. Στο κενό.

Δεν πρόκειται, αλίμονο, για έργο τέχνης για να πυροδοτήσει αναλύσεις απ’ τους επαΐοντες και για να συγκινήσει το κοινό. Είναι οι φωτογραφίες του κυρίου Γιώργου Θωμάκου απ’ τον επίσημο εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Στο φόντο του Δήμαρχου Κηφισιάς, διακρίνονται πρόεδρος του Δ. Σ, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι με όλες τις εθιμοτυπίες. Κι ακόμα παραπίσω, παρατρεχάμενοι, φτωχοδιάβολοι που λένε, να επευφημούν και να ανεμίζουν  σημαίες. Ο Ρενέ Μαγκρίτ έχει πλέον δώσει τη θέση του στον Μποστ.

Αφού ξεκαρδιστείτε, αναρωτηθείτε πού ακριβώς έγκειται το γελοίων του πράγματος. Στους εξωφρενικούς αναχρονισμούς που κορυφώθηκαν με τον εορτασμό, την τέλεση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου; Στον αφόρητο στόμφο της όλης εκδήλωσης; Ή - πρώτα και πάνω από όλα - στο γεγονός ότι ο κύριος Θωμάκος και η συνοδεία του πόζαραν σαν φυσικοί και αποκλειστικοί κληρονόμοι των θρησκόληπτων; Σαν ιδιοκτήτες ενός κλέους που ανήκει στην ανθρωπότητα; Σε ένα πανέξυπνο τραγούδι του, ο Γιώργος Ζαμπέτας σκιαγραφεί το αποσπόρι μιας τρισένδοξης οικογένειας: «Ο απόγονος φοράει τη μεγάλη τους στολή και πορτιέρης έχει γίνει σε δραματική σχολή...».

Οι εθνικόφρονες-διοικούντες στην Κηφισιά του 21ου αιώνα όχι μονάχα κοκορεύονται σε κάθε ευκαιρία μες στη στολή των προγόνων τους. Πασχίζουν κιόλας - στενεύοντας από εδώ, φαρδαίνοντας από εκεί - να τη φέρουν στα μέτρα τους

Τα ίδια δεν έκαναν και οι προηγούμενοι θα μου πείτε. Τι δεν ακούσαμε το καλοκαίρι του 2014! Ότι η αποτυχία της προηγούμενης δημοτικής αρχής οφείλετε, ήταν λόγω της συγκυρίας, του γενικότερου κλίματος! Πως εάν ξαναγίνονταν εκλογές θα είχαν μια τύχη αναμενόμενη, η πόλη μας θα ξεπεράσει ακαριαία τη βαθιά της κρίση και θα δοξαστεί εκ νέου στα πέρατα της οικουμένης! Κάποιοι φαντασιόπληκτοι έφτασαν να ελπίζουν πως χάρη στην συμμαχία –πάλι- με τον Βάρσο και την πρώην Δήμαρχο από την Εκάλη θα ξανακέρδιζαν τις εκλογές...

Η Ιστορία εκδικήθηκε με τον ιδιοφυέστερο τρόπο. Το μνημείο είναι  καταγεγραμμένο πλήρως, η ιστορία δεν πρόκειται να επαναληφθεί, όσο και αν ορισμένοι το επιθυμούν διακαώς. Για τον αγαπημένο του λαού της πόλης της Κηφισιάς, που οι ευσεβείς σοφολογιότατοι και βλαχοδήμαρχοι ημών των Γραικών και τι δεν θα ’διναν να εξαφανίσουν από το πλευρό του.

Δεν υπήρξε ο κοσμοκατακτητής ένας μανιακός του πλούτου και της εξουσίας, όπως οι ίδιοι οι βλαχοδήμαρχοι στην ελάχιστή τους κλίμακα. Δεν ήταν καν ο πρίγκιπας του παραμυθιού, που αναζητούσε την πριγκίπισσά του για να την παντρευτεί, σαν τον Γουίλιαμ με την Κέιτ Μίντλετον, να φτιάξουν μια οικογένεια-πρότυπο για τους υπηκόους τους. Ο παράφορος μεθυσμένος από την εξουσία βίος του, οι κραιπάλες, η λεηλασία του πλούτου που σκότωσαν ακαριαία τον ίδιο καθώς και τον Βασίλειον, παραπέμπουν περισσότερο στους ξεπεσμένους ποιητές. 

Πώς να χωρέσει ένας "Άγιος στο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια;" Πώς να οργανώσουν αρχιερατικό μνημόσυνο για τον θρησκόληπτο Γ. Θωμάκο και την κουστωδία του τίποτα;

Η μάχη για τους πουριτανούς προγονόπληκτους - δεξιάς μα και ολίγον αριστερής προέλευσης - έχει παταγωδώς χαθεί.

Και θα παρελαύνουν κορδωμένοι, καμαρωτοί, ως γύφτικο σκεπάρνι.-