Πάει, μας το φάγανε το καλοκαίρι

Σήμερα είπα να κάνω αντίσταση. Δεν άνοιξα την τηλεόραση. Δεν αντέχω την κρισιμότητα των στιγμών. Είπα ας χάσω μία κρισιμότητα.

Σάμπως δεν θα έρθουν άλλες καινούργιες;! Κάτι δεν θα βρει ο Βάρσος, να πει.

Μα τι χοντράνθρωπος μετά συγχωρήσεως.

Ξυπνάει με την τσίμπλα στο μάτι και πριν φάει το αυγό του τραβάει και μία πικρόχολη δήλωση για την Κηφισιά. Αμ, με τον Τηλέμαχο όλη μέρα στα καφενεία, αν θέλεις ας κάνεις και αλλιώς.

Ευτυχώς, άρχισαν να τον παίρνουν πρέφα ότι δεν πάει καλά το άτομο.

Όταν δε στραβώνει την μούρη του, είναι σαν χαρτοσακούλα που την τσαλακώνεις μόλις βγάλεις τις ντομάτες για τα γεμιστά.

Κι αν ξυπνήσει μία μέρα καλά ο Βάρσος, μη φοβάστε, έχουμε εδώ την Σαλματάνη, που κάποιον άνθρωπο θα βρει που δεν έχει καταδώσει, ακόμη

Τέλος πάντων, ησυχία δεν θα βρούμε αυτό το καλοκαίρι.

Χτες είδα στον ύπνο μου ότι κολυμπούσα ανοιχτά στο Σχοινιά κι ήρθαν τρεις κολυμπώντας, με βγάλανε στην παραλία, μου στεγνώσανε το χέρι μου με δύο πιστολάκια κομμωτηρίου χοντρά, αυτά που στρίβουν τις μπούκλες της χοντρής και με βάλανε να υπογράψω, να μας πάρουν το Κηφισιώτικο καλοκαίρι και να μας δώσουν τρεις Μαρουσιώτικους χειμώνες.

Για αυτό δεν ξαναμιλάω για τα Δημοτικά. Δεν αντέχω άλλο Βάρσο, Σαλματάνη, αμαν.

Με επηρεάζει η πουτ@ν@!