Αυλίτης, μπουρτζοβλαχιάς το ανάγνωσμα

«Είμαι τίμος-ικανός» το σύνθημα που δανείστηκε ο περί ου, Βαγγέλης Αυλίτης. Και πρόσθεσε και τα καθαρά χέρια ως σήμα κατατεθέν. Και το άλλο, κάθε Κυριακή που το χάνεις, που τον βρίσκεις στην Εκκλησία. Ενδιαφέρον. Αλλά από εκεί και πέρα; Να βάλεις και το φωτοστέφανο του Οσιομάρτυρα και να πάρει ύφος τεθλιμμένης μάνας;

Υπάρχει παρθενογένεση σε οτιδήποτε; Οχι βέβαια. Τι ξεχωρίζει τον ευφυή από τον ανόητο; Ο τρόπος που επεμβαίνει, σε κάτι που προϋπάρχει, θέλοντας να αφήσει και το δικό του στίγμα. Τι ξεχωρίζει τον μπουρτζόβλαχο από τον άρχοντα; Το σημείο όπου βάζει την τελεία.

«Je suis Charlie». Συγκλονιστικά ευφυές σλόγκαν. Τουγάλλου art director Joachim Roncin. Γιατί; Γιατί κατορθώνει κάτι μεγαλοφυές. Μέσα από τα σπλάχνα της πρότασης, να χύνεται ένα ερωτηματικό που με την πρώτη ματιά δεν φαίνεται. Μάλλον ακόμα περισσότερο. Να εκμαιεύει ερωτηματικά μέσα από μια κατάφαση. «Είμαι ο Charlie». Είμαι ο Charlie; Θα μπορούσε να ήμουν εγώ ο Charlie. Θα μπορούσε να ήμουν εγώ ο Charlie;

Με τρεις όλες κι όλες λέξεις, ένα ταλαντούχο πλάσμα, κατόρθωσε να θρηνήσει και συγχρόνως να στάξει προβληματισμούς για να φυτρώσουν συζητήσεις, ιδέες, απόψεις, αγωνίες. Με τρεις λέξεις. Και ένας λαός, ο γαλλικός λαός εν προκειμένω, εξοικειωμένος με την ηθική της τέχνης δεν πρόσθεσε τίποτα περισσότερο. Παρά μια σειρά χεριών, που σφιχτά έπιανε το ένα το άλλο, στην κηδεία των 12 ατόμων που σκοτώθηκαν στα γραφεία της εφημερίδας Charlie Hedbo στις 7 Ιανουαρίου 2015.

Παρατηρώ τη φωτογραφία και από κάπου μακριά ακούω τη φωνή του σκηνοθέτη-δάσκαλου: «η Κηφισιά δεν έχει ανάγκη ευτυχώς από την κρίση. Τι είπες ρε παιδί μου! Κρίση;»…

Η Κηφισιά και μαζί και οι κάτοικοί της ξέρουν πως τα βγάζουν πέρα, δράμα. «Είμαι τίμιος» το σύνθημα που δανείστηκε ο Βαγγέλης Αυλίτης. Και πρόσθεσε και τα καθαρά χέρια ως σήμα κατατεθέν. Ενδιαφέρον. Αναγνωρίσιμο αυτόματα τα καθαρά χέρια ως εικονογράφηση της σκέψης όλων μας στην έννοια «τίμιος».

Αποφάσισαν λοιπόν τη λεγόμενη, σε ελεύθερη απόδοση της κουταμάρας. Με στόχο; Ολίγον από εικαστικό, ολίγον για την ευαισθητοποίηση, ολίγον από… Ασε τον στόχο. Ας είναι για «Έτσι». Άντε, και μέχρι το «έτσι», να το δεις και συ σαν «έτσι»! Αλλά από κει και πέρα; Να βάλεις τα τίμια κόλπα Αυλίτη, με την εφοριακό της Κηφισιάς να δουλεύει στο γραφείο του, τα απογεύματα, τα Σαββατοκύριακα. Λογιστής ο Βαγγέλης, καμία σχέση με εφοριακό. Όχι προφανώς αφιλοκερδώς, για την ψυχή της μάνας της, αλλά είπαμε ή μάλλον είπε ο Vangel, στο πιο καλλιτεχνικό ότι είναι

Σαν τα σκετσάκια που κάναμε στα μαθητικά μας χρόνια και περπατούσαμε στην σκηνή καμπουριαστά ως μάνες της Πίνδου και κάτω από την καμπούρα μας σκάγαμε στα γέλια η μια με την άλλη… Τι αναιδής μπουρτζοβλαχιά για ενήλικες! Παρατηρώ τη φωτογραφία και από κάπου μακριά ακούω τη φωνή του σκηνοθέτη-δάσκαλου: «Αυλίτη πιο πόνο! Θέλω πιο πόνο, ρε παιδί μου! Πόνο!»…

Τι θλιβερή μπουρτζοβλαχιά

Υ.Γ Αυτή τελικά η άτιμη η «τελεία». Αυτή είναι η κατάρα μας ως λαός. Σε όλες μας τις ενέργειες. Είμαστε αξιοθλίβερα φτωχοπλούσιοι, λάτρεις του φθηνομπαρόκ. Σε όλα