Οσμή Μητσοτάκη...
Είπε, είπε, είπε, τι είπε; μα***ίες είπε. Ετσι σχολίαζαν επί χούντας οι πολιτικοί κρατούμενοι τις σχοινοτενείς ομιλίες του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Και ταιριάζει γάντι αυτή η αποφθεγματική ειρωνεία στην πρωτολογία του Μητσοτάκη προχτές στη Βουλή. Πάμε καλά, το κράτος δικαίου βελτιώνεται, οι υποκλοπές έχουν κριθεί σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις -εγκρίναμε δηλαδή δις το Predator...-, ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι παλιά αμαρτία, φταίει και το ΠΑΣΟΚ, θα κατασκευάσουμε νέο Σύνταγμα ευρωπαϊκό, νέο εκλογικό νόμο γερμανικό, νέες θεσμικές τομές ελληνικές και πάει λέγοντας. Το πτυχίο που για χρόνια βόλεψε τον Μακάριο στη μακαριότητα του δημόσιου ταμείου το ξέχασε βέβαια. Αλλά τι να πρωτοθυμηθεί με τόσα σκάνδαλα που τον ζώνουν.
Αναρωτιέται κανείς αν πρέπει να θυμώσει ή να γελάσει μ’ αυτό το συνονθύλευμα από αποσιωπήσεις, ωραιοποιήσεις, παραποιήσεις, εκποιήσεις, και γενικώς παπάντζες, με τις οποίες κερδίζουν το παντεσπάνι τους διάφοροι επικοινωνιακοί συγγενείς του Λαζαρίδη. Και τις απαγγέλλει ο Μητσοτάκης. Γιατί η ασυναρτησία τους είναι εμφανής, αλλά ακριβώς με την έως θυμηδίας γελοιότητα των λέξεων έρχεται ο αυτουργός να καλύψει την αθλιότητα των πράξεων. Ζωές που καταστρέφονται, ζωές που χάνονται, δισεκατομμύρια που ενθυλακώνονται, εμπιστοσύνη που εξαερώνεται, θεσμοί που ευτελίζονται, δικαιοσύνη υπό διωγμό, όλοι και όλα κακοποιούνται για δεύτερη φορά με τις αγορεύσεις του.
Εκεί όμως που έβαλε σε όλους μας τα γυαλιά ήταν οι απαντήσεις του στη βροχή επικρίσεων που δέχτηκε. Γιατί απέδειξε πόσο λάθος κάνουν όσοι θεωρούν την τοξικότητα τελευταίο στάδιο του Μητσοτακισμού. Δεν είναι λοιπόν η τοξικότητα, είναι ο αγών κατά της τοξικότητας. Αγών εμπύρετος, παθιασμένος, με δραματικές εκφάνσεις και μελό ομολογίες για όσα έχει υποστεί από τους τοξικούς αντιπάλους του. Μητσοτάκης κατά τοξικότητας, ή ταν ή επί τας. Και προς επίρρωση της αντιτοξικής του μαχητικότητας κατήγγειλε τον Βαξεβάνη ως υπαίτιο για το ανεύρυσμα του Μυλωνάκη. Τον Τσίπρα ως τον αρχηγό που διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ για να επανέλθει. Τους συριζαίους ότι εύχονται να γίνουν βουλευτές με το νέο κόμμα του. Και άλλα... αντιτοξικά.
Ηθική Μητσοτάκη. Εντιμότητα Μητσοτάκη. Οσμή Μητσοτάκη. Αυτά θα χρησιμοποιούνται αύριο-μεθαύριο ως χαρακτηριστικά του ψεύτη, του απατεώνα, του φαρισαίου, του «νονού». Ισως να λέγονται και σήμερα μάλιστα στις καφετέριες: Συγγνώμη ρε φίλε, αλλά αυτά που λες έχουν οσμή Μητσοτάκη...
Πηγή: efsyn